Tattoo’d Lady

The Rocking Bluesballs

Binger

Déja-Blue

Professor Deaf and The Swingaholics

Hoewel de naam van dit festival anders doet vermoeden, vindt Blues At The Attic al enkele jaren niet meer plaats op de oergezellige scoutszolder te Wilsele. In de plaats daarvan werd ook dit jaar gekozen voor de feestzaal ‘Den Oude Tijd’, wat niet geheel toevallig lijkt aangezien aan het beproefde en gesmaakte concept weinig gesleuteld werd voor deze editie. Nog steeds werken organisatoren en plaatselijke scouts zich met een bewonderenswaardige toewijding uit de naad om de aanwezigen een ijzersterke line-up voor te schotelen die uitsluitend bestaat uit Belgische bands. Best een gewaagde keuze, maar bezieler en presentator van dienst Peter Pauwels verzekerde ons meteen dat we ons mochten opmaken voor een kleurrijk, gevarieerd en hitsig muziekfestijn en dat was zeker en vast niet gelogen.

Déja-Blue

Op een bluesfestival reeds in de namiddag het podium opgestuurd te worden lijkt op het eerste zicht niet meteen een cadeau te zijn, daar de meeste liefhebbers van het genre bekend staan als verknochte nachtraven. De eerste groepen lieten het vroege uur echter niet aan hun hart komen en zorgden al snel voor een broeierige sfeer die door het publiek duidelijk gesmaakt werd. Hetgeen we aan lokaal rythm & blues-talent voorgeschoteld kregen was dan ook niet alleen van erg goede kwaliteit, het gaf daarnaast ook blijk van aangename variatie, wat op een mini-festival met vijf verschillende acts zeker geen sinecure is. Zo toonden de Herentse band Tattoo’d Lady zich duidelijke adepten van het ruigere blues-rock genre met meerdere energieke covers van grootmeester Rory Gallagher. Dezelfde dynamiek zagen we terug bij The Rocking Bluesballs, die onder leiding van Manny Willems een mix van eigen funky nummers en covers van onder meer ACDC en Jimi Hendrix ten berde brachten. Binger zorgde meteen voor een vlammende heksenketel At The Attic. Hun combinatie van blues, boogie en rock ’n roll loste geen enkele seconde zijn ijzersterke greep op het publiek en dreef zo het festival meerdere malen naar een collectief hoogtepunt. Dat de aanwezigen hun enthousiasme nauwelijks konden bedwingen was dan ook te merken aan de dames die terstond het podium beklommen om daar al dansend het feest verder te zetten. Dit enkel en alleen toewijzen aan frontman Wim zou echter de overige bandleden oneer aandoen. Met Rik op drum, Jos op bas en Dirk als gitarist vormt Binger een onwrikbare live-band die met nummers als ‘Rattlesnake Shake’ en ‘Rocking All Over the World’ ongetwijfeld menig blues-liefhebber tot de vroege uurtjes op de dansvloer zal houden. Onze persoonlijke favoriet daarentegen was de geweldige cover van het Dr. Feelgood nummer ‘I’m A Hog For You Baby’, dat de muzikale klap op de vuurpijl vormde. Na vakkundig klaargestoomd te worden door deze drie bands was het publiek meer dan klaar om door de heren van Déja-Blue ingepakt te worden. Dat moet ook zanger El Grande in de gaten hebben gehad, want in een mum van tijd liet dit vijfkoppig bluesgezelschap het festival direct ontploffen. Bij Déja-Blue konden we dan ook terecht voor het meer sfeervolle, jazzy werk, een band die voornamelijk teert op de wisselwerking tussen het jonge geweld van gitarist Raffe Claes en de ervaring van frontman El Grande (ex-Hoodoogang). Met een nummer als ‘Going to New York’ werden er enkele voorzichtige passen naar het jazz-genre gezet, hoewel de ondertoon duidelijk bij de blues bleef.

Professor Deaf and The Swingaholics

Hoewel zanger-gitarist Rudy Van den Nest nog bij aanvang van hun optreden aangaf zich de vorige nacht “een fameus stuk” in zijn kraag te hebben gedronken, wisten ook de afsluiters van de avond, ‘Professor Deaf and The Swingaholics’, het hoge niveau van de voorgaande groepen te behouden. Geruggensteund door een indrukwekkende blazerssectie zorgde ook deze band ervoor dat het publiek al snel mee werd gezogen in het funky betoog van Professor Deaf en zijn assistenten. Uitgekiende solo’s van nagenoeg alle instrumenten wisten ons meerdere malen kippenvel te bezorgen, hoewel de saxofoon geheel terecht vaak de hoofdrol opeiste. Het hoogtepunt van hun set was naar onze mening de erg geslaagde James Brown-medley, wat hen als swing-blues big-band in de stijl van Louis Jordan natuurlijk op het lijf geschreven is. Dat de Professor’s muzikale lespraktijken het publiek niet onbetuigd lieten bleek andermaal uit het feit dat de groep tot twee maal toe gevraagd werden om weer het podium op te kruipen. Met ‘Rock Around the Clock’ deden Professor Deaf and the Swingaholics definitief de boeken toe en kwam er een einde aan een meer dan geslaagde reeks optredens. Kleinschaligheid hoeft geen negatieve eigenschap te zijn, wat nog maar eens met verve door Blues At the Attic bewezen werd. De sfeer was amicaal, de inzet van de organisatie lovenswaardig en de muziek bij momenten om duimen en vingers bij af te lekken. Dit laatste dan nog alleen met Belgische bands – weinigen doen het na... Tot volgend jaar!

Jonas

Foto © Lady Blue