Leaf House mag onze Autumn Falls inluiden. Deze Belgische band komt begin 2012 met een debuutalbum Wood Signs We Found. Dankzij dit festival kregen we in de grote living van het kleine Maison des Musiques een voorsmaakje van o.a. "Little Things", "Girls", "Dragon Race", "Holy Borrow", "I.N.U." en "Hey Ya". Het samenspel van gitaar, percussie en elektronica zit vernuftig in elkaar. Mooie melodieën in tempovariërende songs worden beheersd onder controle gehouden door een fraai danbare baslijn. Ik vind dit een geslaagd experiment van enkele doodgewone jongens uit Luik. Bovendien bekoren mij de visuele beeldmontages op de achtergrond. Het kunstig geheel mag gezien en gehoord worden. Maar of dit "arty" groepje een groot publiek zal bereiken, valt te betwijfelen.

Leaf House doet niet onder voor de New Yorkse headliner Forest Fire en ik mag stellen dat het eigenlijk een dubbelaffiche is. Met een uniek geluid experimenteert Forest Fire met elektronische texturen en gitaarpedalen. Op het eerste zicht een nogal banaal geluid, maar naarmate de set vordert, waarderen de toehoorders het steeds meer en luider. Een punkgitarist is de speelvogel van de groep en speelt zich in de kijker. Maar hij enthousiasmeert ons. Met zijn aanstekelijke cool is hij flagranter dan de zanger die louter op het zicht eerder een computer-nerd imiteert. Echter, wanneer hij zijn stem openscheurt na een stroof, zien wij een maniakale beat-dichter die de groep aanstuurt. Wanneer de microfoons het laten afweten, laat het publiek deze futiliteit aan zich voorbijgaan. De bassiste, steil haar, in een zwart pakje en met dieproodgestifte lippen, is het sexy element die het geheel stijlvol kadert. De gitarist blijft out of the box springen en bespeelt zijn gitaar met zijn tanden, met de microfoonstandaard, of hij springt op een versterker om een solo uit zijn instrument te knijpen. We amuseren ons hier best en krijgen vooral nummers uit het net verschenen tweede album te horen. "The News" en een elektrocuterend "They Pray Execution Style" zijn de absolute sterkhouders. Maar we onthouden ook "Blank Appeal", "Mountains Are Mountains" en "I Make Windows". Uit het eerste album herken ik "Sunshine City" en "Survival". Waaronder deze muziek te klasseren valt, is moeilijk te definiëren. Ik zou me er gemakkelijk kunnen van af maken met het etiket Dylaneske punkrock erop te kleven. Iets lyrischer verwoord: humeurige sfeermuziek met zangerige groeven. Met zekerheid kan ik stellen dat ze met het nieuwe album Staring at the X een voornemen hebben gemaakt om een breed publiek aan te boren. We krijgen ook een gloednieuwe song te horen die voor het allereerst live wordt gebracht. Deze avond is trouwens het begin van een Europese toer die hen morgen al naar Hamburg brengt. Het slotnummer breekt volledig uit de voegen met luide gitaarfeedback en een versnellend ritme in bas en percussie.

Vanavond hebben beide groepen de toehoorders een aangename herfstavond bezorgd. De sfeer en toon voor de Autumn Falls zijn meteen juist en goed gezet. Meer zelfs: de lat is vrij hoog gelegd en de kwaliteitsmeter stijgt meteen boven het gemiddelde van de doorsnee experimentele groepen. Goedgemutst verlaat ik met de dertig aanwezigen de gezellige muziekliving van het Maison des Musiques. Klein begonnen en al half gewonnen!

Pedro