Vandaag staan er twee hoofdprogramma's op het herfstmenu van het leuke Brusselse festival van Toutpartout. 'Een zwijn', een controversieel elektronisch concept van Matthew Herbert, wordt in de AB geprojecteerd. De Orangerie van de Botanique loopt zo goed als nokvol voor het onversneden wildmenu van Okkervil River. Van de voorafgaande tapa's Sunday Bell Ringers en Gross Magic proeven slechts enkelen en wordt niet alles van het voorgeschotelde gesmaakt.

Ik had in de keuken van YouTube van de Sunday Bell Ringers op voorhand gesmuld. De harmonische sound van de groep rond Joeri Cnapelinckx (Kawada) bevat alle ingrediënten voor succes. Alle songs op zich hebben een lekkere melodie, een geslaagde mengeling van piano en gitaar, fijne stem(mings)wisselingen en een schone, variërende opbouw. Het geheel van de set is echter onsamenhangend door de grote variëteiten. Zo neemt ieder het hapje dat hem of haar het meest smaakt. Nu eens het ene dan weer een ander hoofd schudt enthousiast mee. Het vijfstemmige slotnummer is een zoete kers op een organisch prikstokje. Onder de noemer 'voor elk wat wils', is dit een goed concept, maar qua coherentie vraagt de toeschouwer zich af welke richting deze band uit wil. De vijf leden zijn nog jong, dynamisch en flexibel genoeg om karaktervollere songs te kneden en er zoetverkopende broodjes mee te bakken.

Okkervil River

Wat we van Gross Magic lezen, doet ons vermoeden dat we de lekker experimentele hapjes wel zullen lusten. Er is een serieuze hoek af van de eerste twee geserveerde koekjes, maar de ongereserveerde formule van twee gitaren, een bas en drum klinkt pittig pikant en smaakt naar meer. Helaas krijgen we koekjes van hetzelfde deeg of is het vet van de soep. De magische bereiding verzwakt met routineuze zenuwachtigheid naar een dwangmatig ritme van te brave punkrock. Bovendien is de naar smurfenland overslaande stem niet meteen spek voor onze bek. Ook de apathische houding van deze vier kinderen met kap over het hoofd of naar de grond zakkende hoofden staat ons geenszins aan. Niemand klaagt over de korte set die ze spelen, want straks verschijnt Okkervil River op een zilveren plateau. Meer tijd om gerstennat te nuttigen, denkt het merendeel van de meute. Terecht.

Okkervil River is nog steeds de kletterende waterval rond de onverwoestbare rots van Will Sheff. Dwars van wat in het mediatieke muziekwereldje gepolijst wordt, maakt de frontman nog steeds ruwe, rauwe alternatieve rockmuziek. De geniale wildeman komt uit de bossen, grijpt de micro vast en trapt een wervelende set af. Met de snelheid van een wildhoos speelt hij de tent plat en schuurt de man alle hoeken van de Orangerie met een niet te dammen woordenstroom. Geen herfstblad blijft aan de takken van de bomen hangen. Wanneer de zon even het roestbruine gebladerte boent, schitteren enkele songs met een koperen en bronzen gloed. Deze onsterfelijke songs kleuren de muzikale avond. Met verve spat een voortreffelijk "Wake And Be Fine" op het doek. Van het rijke palet met gitaren, viool, trompet, schuiftrompet, toetsen, percussie en de vocale kracht wordt breed en gevarieerd geborsteld. Het is weinigen gegeven een uitstekende performer én een volbloed dichter te zijn. Will Sheff bewijst het in een bloedstollende, withete versie van "We Need A Myth". Ook in de naar Arcade Fire knipogende "Our Life Is Not A Movie Or Maybe" en "Your Past Life Is A Blast" werpt hij zich op de microfoon en zijn elektrische én akoestische gitaren. Andere nummers blijven niet hangen en daardoor verliezen we vaak de aandacht. Zelf in de bissen krijgen we "It Is So Nice To Get Stoned" van Ted Lucas als niemandalletje en "Westfall" als aarzelende folkrock. Niet alle songs die Okkervil River deze avond nochtans geanimeerd brengt, klinken even goed. Het lijkt een rit door berg en vallei. Maar in het slotnummer wordt de koninginnenrit met uitgestoken handen, heffend glas en briljante glans gewonnen. "Unless It Kicks" is dé ultieme song die ons niet alleen spontaan doet meeklappen, maar ons ook doet huppelen, dansen, springen, kortom volledig loos en uit de bol gaan. Okkervil River en wij: we kunnen het nog op bepaalde momenten.

Morgen vullen wij onze muzikale maag in de Kruidtuin met maar liefst zes artiesten. Het belooft een verrassende avond voor fijnproevers te worden. Meet you there!

Pedro

Meer foto's Autumn Falls © Zels Yvo

Uit de setlist: Wake and Be Fine / For Real / Rider / Seas To Far To Reach / Lost Coastlines / We Need a Myth / No Key, No Plan / Your Past Life as a Blast / Our Life Is Not a Movie or Maybe / Lost Coastlines // It Is So Nice To Get Stoned / Westfall / Unless It's Kicks