The Brothers Deere is een project van Piet De Pessemier. Geflankeerd door twee gitaristen Gert Stinckens en Davy Jones en geruggensteund door Stijn Persoons op drum en Tom Thijs op bas draaft deze tomeloze gitarenrock op prairies en door zandstenen valleien langs monumentale gebergtes. Doet denken aan Neil Young en Crazy Horse. Na twintig minuten ofwel vier nummers eindigt de set al en dat vindt iedereen véél te weinig. Maar als ontdekking noteren wij dit niet met stip maar omcirkelen het met dikke alcoholstift en fluoriceren de naam om bij een volgende gelegenheid nader kennis te maken.

De onbekende naam die het meest grote ogen krijgt, is She Keeps Bees. De instrumentale formule is zo simpel rudimentair als maar kan: drum en gitaar. De magie komt pas tot schrikwekkend leven wanneer Jessica Larrabee haar diepe stembanden laat horen. Haar stoere presence en wilde (pas geknipte?) haren correleren met haar vuilgebekte stem. Maar na het optreden was dit meisje haar vriendelijke zelve en groet ze haar toehoorders. In het nummer "Dark Horse" laat ze de gitaar achterwege. Met haar Patti Smith-achtige stem, vergezelt met enkel percussie, brengt ze een adembenemend mooi liedje. Ook in een geïmproviseerd bisnummer past ze deze bijzonder geslaagde stem-en-drum-formule toe. Maar laat er geen twijfel over bestaan. De rest van de set is onomwonden gortig en smerig, zoals we het graag horen. Ze durft al eens schreeuwen zonder te gieren. Haar gitaar bonkt zwaarder dan de percussie, zonder een logge indruk te maken. Integendeel: het is verwonderenswaardig welke complexiteit ontstaat uit zo'n eenvoudig samenspel. De stem is beslist de doorslaggevende factor, maar hoedanook houdt ondergetekende enorm van dergelijke complexe eenvoud. She Keeps Bees heeft een full album uit die je kunt beluisteren op haar site.

Califone opent de avond met het thema 'publiekelijk vrijen' en alvorens een noot te spelen, vertelt de zanger een anekdote van zijn vorige passage hier. Boven in de gang was een koppeltje aan het seksen en hij moest erlangs passeren en bijna de kont van zijn vroegere drummer aanraken. Vandaag kijkt hij af en toe die richting uit en hij zou ons op de hoogte brengen als hét opnieuw zou gebeuren. Een originele inleiding om toch iets van humor te brengen, want wanneer Califone aan het muzikale stuk begint, is het bittere ernst. Er is geen greintje emotie op de gezichten af te lezen. Gefocust op hun instrumenten rijgt de band een resem songs naadloos aan elkaar. Een goed "Don't Let Me Die Nervous", "Funeral Singers" en "The Orchids" zitten vooraan de set. Van een pakkende slidegitaar voorzien, klinkt "Electric Fence" beter dan de voorgangers en met een akoestisch "Michigan Girls" krijgen we het beste nummer van hun set. Er wordt zachtjes geëxperimenteerd met repetitieve gitaargeluiden en elektronische loops. Dit is eersteklas Duyster-muziek die in een subliem "Bottles And Bones" aan waarde wint. Een heel mooie belevenis, ook zonder de seks...

Uit de gelederen van Great Lake Swimmers richtten Colin Huebert en Erik Arnesen Siskiyou op. De Canadese muziek komt uit de bossen van de Pacific Northwest en dat hoor je. Weelderig als de fauna, gril als het landschap en kil tegen de ijselijke territoria leunt het geluid aan bij een knetterende kampvuur waar wij ons met wollen kragen verzamelen bij (hier nog uitblijvende) vriestemperaturen. Dit is muziek die je met oudejaarsavond meeneemt naar je chalet in de Ardennen om met vrienden een overgang van oud naar nieuw te vieren. Naar de Canadese oudjes als Neil Young en Leonard Cohen werd geluisterd. Net als Great Lake Swimmers behoort Siskiyou tot een nieuwe generatie die klaar staat de fakkels over te nemen.
Live brengen ze in drie kwartier in de Rotonde een werkelijk schitterend optreden. De bas van een geconcentreerde Peter Carruthers en de percussie en drums van Shaunn Watt zijn het kloeke frame waarbinnen heerlijk gemusiceerd wordt. De percussie is afwisselend jazzy schuifelend, herfstig folky en heftig explosief, ook binnen een en hetzelfde nummer. De subtiel bespeelde banjo en het verkwikkende blaasorgeltje van Erik Arnesen zitten fijn verweven naast de bijzondere stem van Colin Huebert, hoewel ze op het podium elk aan het uiteinde staan. Of beter: de zanger zit en beweegt de voet mee op het ritme van de tegelijkertijd hartverscheurende en vrolijke muzikale collage. Naast zijn bitterzoete eenvoud in melodie staat muzikale vakmanschap borg voor een set van niet anders dan hoogtepunten.
De allerhoogste momenten zijn de trommeluitspattingen op "Never Ever Ever Again" en de wisselende emoties en arrangementen van "Big Sur" uit hun titelloze debuutalbum. Uit hun nieuwste opvolger brengen ze een "Twigs And Stones". Een treffender beeld van de dualiteit van het Canadese landschap is niet denkbaar. In een magisch fijnstrelend "Pull It Away" horen we de banjo zij aan zij met de betoverende stem. En de allerhoogste piek wordt bereikt met het uit 1973 daterende "Revolution Blues" van Neil Young. Met de vernieuwende en experimentele versie (met blaasorgeltje!) die deze Candese jongens brengen, reanimeert een berenfrisse adem de bevreemdend beeldrijke klassieker van het legendarische album On The Beach.

Met deze song neem ik afscheid van uiterst fijne muzikale avond in de Rotonde. Pink Mountaintops lijkt me niet enkel te veel het goede. Na dit fantastische concert van Siskiyou zou ik enkel ontgoocheld kunnen worden. De groep naar mijn hart bevestigde de waarheid omtrent Autumn Falls ("cool festival") en She Keeps Bees ("that was... f*ckin' awesome!"). Maar beide uitspraken zijn nog het meest op Siskiyou zelf van toepassing. Onthou de naam!

Pedro

Uit de setlist: Pull It Away / Never Ever Ever Again / Twigs And Stones / Big Sur / Revolution Blues (Neil Young)