AMERICAN AQUARIUM @ MENEER FRITS, EINDHOVEN – 23/11/15

Voor de tweede keer staan deze jongelui uit North Carolina op het podium van Meneer Frits. Kennelijk hebben ze de vorige keer veel indruk gemaakt, want het is bomvol. American Aquarium heeft van mij al een aantal jaren extra aandacht. Hun optreden op Blue Highways in 2011 en vooral op Take Root twee jaar geleden heeft op mij een verpletterende indruk gemaakt. De naam van de band is ontleed aan een lied van Wilco: “I Am Trying To Break Your Heart” waarin de eerste zin luidt: “I am an American aquarium drinker” wat zoiets betekent dat iemand zoveel drinkt als in een aquarium kan. De band bestaat al sinds 2006 en is qua samenstelling zeer stabiel. De enige verandering van de laatste tijd is de toevoeging van een gitarist, Colin DiMeo. Inmiddels hebben ze zes studio cd’s gemaakt. De meest opvallende zijn uit 2012 “Burn Flicker Die” en nog recent “Wolves”. Maar ook “Dances For The Lonely” uit 2009 en “Small Town Hymes” uit 2010 zijn zeer fraaie albums. Ze zijn afkomstig uit het zuiden van America, North Carolina, en leveren een portie pure rootsrock. Jan Donkers heeft al eens gezegd: “betere rock uit het zuiden wordt er niet gemaakt” en daar kan ik mij volledig bij aansluiten. Hun muziek wordt vaak vergeleken met Bruce Springsteen, Ryan Adams en Whiskeytown. Soms is hun muziek even energiek als Bruce, maar soms ook rustiger. Naast het maken van albums zijn ze zo’n 200 keer per jaar live op een podium te bewonderen. En dat sinds 2006, reken dan maar eens uit hoe vaak dat al is geweest. De meeste nummers van vanavond zijn van de vier albums hiervoor al genoemd.

Op dit moment zijn de heren drie weken on tour door Nederland, België en Duitsland. Het laatste optreden van deze tour is hier vanavond in Eindhoven. Het drukke programma is niet af te zien aan hun inzet en plezier op het podium. Wat dan wel ook nog wel leuk is om te melden is dat ze allemaal een prachtig geblokt cowboy overhemd dragen. Soms word dit dan nog wel eens met country muziek en line dancing geassocieerd maar daar is echt geen sprake van.

De eerste set begint meteen met een van hun allermooiste nummers: “Man I’m Supposed To Be” van hun laatste album “Wolves”. Het zachte tikken van de drums, de bass die er dan doorheen komt waarna ook de steelgitaar komt. Ook de twee gitaristen krijgen een hoofdrol in dit fenomenale nummer. In feite kan het optreden al niet meer stuk; het lijkt een rustig nummer maar onderhuids zit er een groove in die je helemaal meesleept. Vervolgens de title track van hun laatste album “Wolves”. Wel een stuk steviger, maar over het algemeen was de eerste set relatief rustig van aard. BJ Barman, de frontman van de band neemt steevast alle vocals voor zijn rekening. Zijn stem is vanavond toch iets minder scherp dan dat ik hem wel eens eerder heb meegemaakt. Vanavond staat er ook een cover op de setlist: “North East Texas Woman” van een cult artiest genaamd Willis Alan Ramsey uit 1972. Het nummer gaat over een vrouw “So Sweet As A Cactus”.

Daarna verlaten de bandleden het podium waardoor BJ Barham en de steel gitarist Witt Wright overblijven. Wat volgt is een korte akoestische set. Kippenvel nummers, alle drie: “Reidsville”van het album “Smal Town Hymes”en twee nieuwe nummers “Get Lucky Sometimes” en “The Unfortunable Kind” die binnenkort op het solo album van BJ Barham komen te staan dat opgenomen gaat worden in december dit jaar.

Even tijd voor een korte break. Iedereen is welkom om een praatje te maken, een foto te maken, kortom het word gezellig en druk rondom de merchandise. Naast het nieuws over het solo album krijg ik ook nog te horen dat er binnenkort een live album wordt opgenomen om later in 2016 een ook een AA studio album uit te brengen. BJ Barham vertelt dat hij heel veel nummers heeft geschreven en de rustige nummers op zijn solo album gaan verschijnen. Volgens mij is dat toch wel een beetje de strijd binnen de band. BJ die zich meer op de rustige en “sad-nummers” wil richten. Dit was ook al een beetje te merken met het laatste album “Wolves”.

De tweede set is wat steviger dan de eerste en er komen dan ook louter hoogtepunten uit hun toch grote bloemlezing aan nummers die ze inmiddels hebben. Bescheidenheid is ook het credo van BJ Barham getuige zijn opmerking vlak na de pauze: “Thank You For Staying”. Nog een hoogtepunt, zoals zovele trouwens, is het nummer “Lonely Ain’t Easy” waarin Colin DiMeo een fantastisch gitaar beheersing voor de dag legt. BJ is vanavond behoorlijk op dreef met toelichtingen te geven bij de nummers die voorbij komen. Zo vertelt hij het verhaal over een nummer waar elk optreden wel een request voor ingediend wordt. Ze krijgen zelfs stroopwafels, taai-taai, kruidnoten, chocolade koekjes en wat nog meer aangeboden. Ze halen alles uit de kast, echter het is ze nog nooit gelukt om dat ene nummer dat ze nog nooit live hebben gespeeld te gaan spelen. Maar vanavond gaat het dan toch gebeuren, ze spelen eindelijk, voor het eerst live “ Gone Long Gone” van het album “Small Town Hymes”. Het nummer “Cape Fear River” is ook weer zo’n hoogtepunt vanavond. Het begint met dreigende drums en eindigt een geweldige apotheose waarin alle bandleden een prachtige introductie meekrijgen. Het slotnummer “Family Problems” is een waarlijke afsluiter met onvoorstelbaar veel dynamiek. Een groot applaus en natuurlijk komen ze niet onder een toegift uit. Het is al laat maar toch, dat ene nummer hebben ze nog niet gespeeld: “Jacksonville”; hometown van zijn vrouw, een plaats waar niets, maar dan ook helemaal niets te beleven is. Het mooiste en beste nummer van AA van het album “Burn.Flicker.Die.” dat overigens is geproduceerd met Jason Isbell. Dit nummer heeft zo enorm veel energie, ongelofelijk eigenlijk. Het begint net zoals de meeste nummers van AA, met een opvallende intro rif. Ditmaal zijn het de drums die langzaam maar gestaag op gang komen, met daar doorheen de pedal steelgitaar. Alleen al dit rifje, is zo geweldig. Als dan BJ Barham begint te zingen met zijn schorre stem denk je nog even dat het een gewoon rustig liedje is. Maar schijn bedriegt. Steeds meer wordt er spanning opgebouwd, steeds gaat heel langzaam het tempo iets omhoog. Totdat op een gegeven moment BJ Barham helemaal achter uit zijn strot begint te zingen, zeg maar rustig schreeuwen, zo schurend, zo fantastisch, zo ruw, helemaal te gek. “If I make it out alive I’ll call you know I will”. Met daar doorheen de pedal steelgitaar en de opzwepende drums en gitaren.
Een fantastisch slot van een fantastische band die ook vanavond weer een verpletterende indruk achterlaat

 

Roelof Passies

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

Samenstelling Band:
Bj Barham: Vocals, Gitaar
Bill Corbin: Bass
Colin DiMeo: Gitaar
Ryan Johnson: Gitaar
Kevin McClain: Drums
Whit Wright: Pedal Steel Gitaar, Piano

Setlist:
Eerste set: Man I’m Supposed To Be / Wolves / Southern Sadness / Hurricane / Nothing Too Loose / Northeast Texas Woman (Wilis Alan Ramsey / Get Lucky Sometimes / Reidsville / The Unfortunately Kind
Tweede set: Losing Side of Twenty-Five / Lonely Ain’t Easy / Casualties / Dances For The Lonely / Gone Long Gone / Cape Fear River / Family Problems. Toegift: Jacksonville

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

MENEER FRITS, EINDHOVEN – 23/11/15