CHICAGO BLUES FESTIVAL @ BANANA PEEL, RUISELEDE - 29/11/15

Elk jaar vindt eind november het jaarlijkse hoogtepunt van de Banana Peel plaats. Het Chicago Blues festival is al jaren een begrip voor de bluesliefhebbers. In de Windy City vindt een gelijknamig festival plaats in juni. Maar men hoeft niet naar Amerika te vliegen om de pure Chicagoblues in zijn natuurlijke habitat te horen. Wees maar zeker dat de toppers van de meest populaire bluesstijl de Banana Peel kennen. O.a. de legendarische drummer Willie Hayes komt al meer dan 20 jaar naar deze bluesschuur. Geen idee wie bepaalt welke muzikanten worden gevraagd om te touren in Europa, maar Willie is meestal de leider achter de drums. Opvallend waren het dit jaar vertolkers van de Chicagoblues, maar woonden de meeste muzikanten in andere staten. De jonge kerel die als eerste mocht starten was mondharmonicaspeler Aki Kumar. Zoals zijn naam doet vermoeden is hij afkomstig uit India en kwam hij voor zijn universitaire studies naar Amerika. Hij werd gebeten door de blues en nestelde zich in San Jose, California. Aki wordt beschouwd als het grootste harmonicatalent van de Amerikaanse westkust. Het belangrijkste verschil met zijn West Coast bluesgenoten (Rod Piazza, James Harman, Rick Estrin, etc.)is dat Aki nog de klassieke Chicagoblues vertolkt in de stijl van zijn idool Little Walter.

Om 20u15 startte Aki Kumar met twee nummers die tevens terug te vinden zijn op zijn debuutalbum ‘Don’t Hold Back’. Snooky Pryor’s ‘Judgement Day’ is een leuke opener met een sterk refrein en door Willie Hayes knap voorzien tromgeroffel. ‘Let Me Get Closer’ is een eigen nummer en hierop kan Aki excelleren op zijn harmonica. Eerst volgende muzikant die de band komt vergezellen is pianist Ken Saydak. Deze veteraan draait reeds 43 jaar mee in de blueswereld. De in Chicago geboren pianist werd professioneel muzikant in 1972. Hij zat jaren in de vaste begeleidingsband van o.a. Lonnie Brooks, Mighty Joe Young, Johnny Winter en Dave Spector. Begin jaren 90 werd hij een veel gevraagde sessiepianist (meer dan 50 opnames!) voor o.a. het bekende Delmark label. Weinig andere bluespianisten tourden zoveel over de hele wereld als Ken.

Hij opent met een instrumentaal boogie woogie nummer. Ken blijkt ook een verdienstelijk zanger in de daaropvolgende nummers. Daarna mocht gitarist Chris James 2 nummers voor zijn rekening nemen. Samen met bassist Patrick Rynn vormt hij een onafscheidelijk duo. Beiden hebben ze een grote voorliefde voor de Chicagoblues, maar opereren tegenwoordig vanuit San Diego. Chris zingt een zeer enthousiaste ‘I Feel So Good’ en ‘Mona’. In dit laatste nummer mag Willie zich uitleven op zijn drumvellen.

Traditiegetrouw is er ook een zangeres bij het gezelschap. De vrouwelijke hoofdrol is voor Chick Rodgers. Deze frêle dame werd geboren in Memphis-Tennessee en verhuisde in 1989 naar Chicago. In Nederland was zij de laatste jaren al een paar keer te bewonderen in het festivalcircuit, maar voor de meeste bezoekers was zij de verrassing van de avond. Zij start met ‘Let The Good Times Roll’ en onmiddellijk valt haar krachtige soulstem op. Zij brengt het eerste slowbluesnummer ‘I’ll Play The Blues For You’ dat overgaat in ‘The Trill Is Gone’. De eerste set werd afgesloten met de meezinger ‘Everyday I Have The Blues’.

Na een korte break wordt het tweede bedrijf ingezet. Deze heeft dezelfde structuur als het eerste gedeelte: Willie, Chris en Patrick vormen de motor van de band en om de 2 à 3 nummers vergezelt een extra artiest het podium. Aki start met het catchy ‘She Don’t Want Me No More’ en Little Walter’s klassieker ‘I Just Keep Loving Her’. Ken zingt drie nummers, waaronder het mooie zelfgepende ‘Time I Spend Alone’. Tijdens de inleiding van ‘Help Me’ vertelt hij over zijn jonge periode in Chicago waar elke band deze Sonny Boy Williamson song op de setlist moest hebben. Zanger/gitarist Chris James kiest voor het van jazzy swing arrangementen voorziene ‘Lonesome Whistle Blues’ en een ode aan Robert Lockwood Jr met ‘That’s Alright’.

Tijdens de performance van Chick Rodgers worden wij gebombardeerd met de klassiekers van het genre: ‘Got My Mojo Workin’, ‘Hoochie Coochie Man’ en ‘Sweet Home Chicago’. Deze editie was één van de betere van de laatste jaren. De afwisseling van een harper, pianist en zangeres was zeer verfrissend en de muzikanten gaven elkaar ruimte om te soleren. Chick Rodgers maakte indruk met haar stem, maar moet dringend op zoek naar een eigen repertoire: van de platgespeelde covers hebben de doorwinterde bluesliefhebbers hun buik van vol. Voor mij persoonlijk was Aki Kumar de revelatie: een old skool sound, maar toch een hedendaagse benadering. Het is met zulke nieuwe figuren dat de Chicagoblues nieuwe toehoorders zal winnen. Wij kunnen niet wachten tot Aki Kumar eens met zijn eigen band anderhalf uur te bewonderen is in onze contreien.

Kris Vermeulen

Foto © Karim Hamid

Meer foto's klik hier © Karim Hamid

Bezetting:
Chris James (guitar & vocals), Patrick Rynn (bass), Willie ‘The Touch’ Hayes (drums), Aki Kumar (harmonica & vocals), Ken Saydak (piano & vocals), Chick Rodgers (vocals).

   

 
     
     
     
           
   
 
     
     
     
           

   

 
     
     
     
           

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

BANANA PEEL, RUISELEDE - 29/11/15