FLYING HORSEMAN (CD-RELEASE) - HANDELSBEURS, GENT - 25/11/15

Artiest info
website  
facebook  

HANDELSBEURS, GENT - 25/11/15

 

Bert Dockx is een bezige bij. Sinds 2010 heeft hij met zijn band 'Flying Horseman' 4 albums en een EP afgeleverd. Daarnaast speelt hij gitaar bij 'Dans Dans' (sinds 2010 3 albums, een live EP en een live Album), speelt hij bij 'Strand', zit hij in nog een koppel andere bands én schrijft hij toneelmuziek. U ziet, stilzitten is aan deze man niet besteed.

Vanavond kwam hij het nieuwe album van Flying Horseman 'Night is Long' voorstellen. In de gespecialiseerde boekskes lees je al eens dat Flying Horseman 'stadsblues' brengt. Wat dat ook moge wezen.Vrienden en kennissen zeggen mij dat een liveshow van Flying Horseman een belevenis is en dat je als het ware in de muziek wordt gezogen. Of zoiets. Wij zijn curieus.

Starten doen we vandaag met 'Faithfully Yours'. Er zit een delay-effect op de basgitaar, de drum zit strak en de gitaren gieren je om het hoofd. Post-rock van de betere soort, maar dan met vocals. De lat ligt hoog.

'Wild Colors' begint zowaar met een funky gitaarrif. Die rif wordt vastgehouden tot op het eind van de song, wijlens er een klanktapijt wordt opgetrokken uit een onweerstaanbare drum, diepe bassen en de backing-vocals en keyboards van de gezusjes Maieu. 'Brother' ligt in dezelfde lijn. Een mens begint te begrijpen wat de vrienden en kennissen bedoelden. Bezwerende voodoo-newwave met af en toe donkere disco-invloeden.

Jammer genoeg zijn er vervolgens 2 nummers die ons terug uit de muziek duwen. 'Little Boy' en 'Sunsets' zijn tragere, psychedelische nummers genre 'Pink Floyd'. En laat dat net iets zijn waar ondergetekende geen nood aan heeft. Ook Spider – dat begint met een intro die van de huidige 'dEUS' zou kunnen zijn – overtuigt in den beginne niet. Maar op het einde van de song merken we toch dat we er weer 'in' zitten.

“Tijd voor iets anders” kondigt Bert Dockx aan. 'Lucille', dat is 'Joy Division', maar dan ingewikkeld. Een van de hoogtepunten van de avond! Iets écht anders is 'Chaos'. Wij horen invloeden van 'Moondog Jr' en 'Pieter-Jan De Smet'. Of wat wij bij ons thuis 'de betere Belgische stadsblues' noemen.

De titeltrack van het nieuwe album, 'Night is Long' is -net als de nacht- lang. Té lang. 'Money' begint veelbelovend maar duurt ook te lang. Er zit zelfs een 'Mr. Mojo Risin''-moment in. U begrijpt dat dit niet nodig is. Echter, het wachten wordt beloond: het einde van dit nummer is niet minder dan geniaal. Post-rock meets Joy Division.

De bisronde begint kalm met het magistrale 'America is Dead', wat van het beste is dat wij de afgelopen jaren van een Belgische band heb gehoord. De avond wordt afgesloten met 'We care', dat als volgt wordt aangekondigd: “We gon zien of dees ga lukken!” Het lukt wonderbaarlijk, wij staan aan de grond genageld.

U zal er een doorsnee trouwfeest niet mee opleuken, maar Flying Horseman is duidelijk van het beste dat er momenteel in de Belgische muziekscene gebeurt. Dat er een paar nummers minder overtuigend zijn, doet niets af aan het toptalent van Bert Dockx en de zijnen. Gaat dat zien!

 

Wim Verschueren

Foto: © Carlo Verfaille

Setlist: Faithfully Yours / Wild Colors / Brother / Little Boy / Sunsets / Spider / Lucille / Memorial / Chaos / Night is Long / What Money / America is Dead / Bitter Storm / We Care