GARY CLARK @ ARENBERGSCHOUWBURG, ANTWERPEN - 21/11/15

Artiest info
website  
facebook  

ARENBERGSCHOUWBURG, ANTWERPEN - 21/11/15

 

Op 20 en 21 november vond in de Arenbergschouwburg het BAZAAR-festival plaats. Hoofdact op zaterdag was de Amerikaanse bluestoekomst Gary Clark Jr. De organisatie had nog een paar andere acts voor- en nadien geboekt, maar het was duidelijk voor wie het publiek gekomen was. Na het (veel te korte) optreden van Clark liep het gebouw zowat leeg.

Bij aankomst werden we in de hal verwelkomd door de grooves van Rodney P.  Deze Londense hiphop-pionier moest heel hard zijn best doen om het al aanwezige publiek aan het swingen te brengen, maar dankzij zijn tomeloze energie en de dansbare ritmes van dj Skitz kwam alles toch in orde. Rodney P toonde zich zeer dankbaar en ging zelfs even het publiek in om handjes te schudden. Dat allemaal terwijl hij hiphop, reggae en raggamuffin vermengd, en er een woordenbrij tegenaan gooit om u tegen te zeggen. Toffe man, ondankbare job.

Dan maar naar de eerste verdieping, waar al een heleboel mensen stonden te wachten totdat de deuren van de zaal opengingen. Dat het een zittend concert was, lieten velen niet aan hun hart komen, het enthousiaste applaus en de vele (vrouwelijke) kreten waren legio.

Gary Clark Jr heeft net een nieuw album uit, 'The Story of Sonny Boy Slim', waarop hij zijn troeven bijzonder goed weet uit te spelen. Hij is een soulvolle zanger, en doet af en toe aan die Kleine Paarse uit Minneapolis denken. Alleen giet Clark er een bluessausje over. Het album is echter niet zo divers als 'Blak & Blue', maar daar trekt niemand in de Arenberg zich iets van aan: ze zijn gekomen voor een portie bluesrock van de bovenste plank.

En dat krijgen ze ook. Al van de eerste minuut in 'Bright Lights', toon Gary Clark Jr waarom ze hem al eens de toekomst van de blues noemen: hij kan een potje gitaarspelen, en heeft een begeleidingsband die perfect op hem is ingespeeld. Al maakte tweede gitarist King Zapata nu minder indruk: in tegenstelling tot Gent Jazz was hij verstrooider, en gooide minder van die geweldig scheurende en krakende geluiden in het rond. Ook al deed hij nog zo zijn best in 'When my Train pulls in'.

Gary Clark Jr staat erom bekend om lange en uitgesponnen solo's te spelen, maar hij beheerst de kunst om niet vervelend te worden. Het is ook een genot om te zien hoe hij op zijn Epiphone gitaren ramt en snokt, zich verliest in wat hij doet, en toch elegant kan blijven klinken.  Ondertussen zijn we een half uur, en een handvol songs verder, en het is tijd om het wat rustiger aan te doen. In 'Hold on' en 'Our Love', beiden van het laatste album, toont hij wat een soulvolle zanger hij is. 

Ondertussen staat het publiek te popelen om mee te swingen, en met een stevige boogie, is het hek volledig van de dam. Iedereen veert recht, weliswaar op uitnodiging van Clark, want wij Belgen zijn veel te beleefd om zomaar recht te springen. Er volgt nog een lang uitgesponnen versie van 'The Healing', en dan zegt Gary Clark Jr veel te vlug dat het erop zit.

Tot ieders verbazing floepen de zaallichten weer aan, en zien we een technicus het podium oplopen, die een paar kabels begint op te ruimen. Dat kan het publiek natuurlijk niet laten gebeuren, en gedurende bijna 10 minuten wordt er gestampt, gefloten en geroepen dat het een lieve deugd is. Het siert Gary Clark Jr dat hij schoorvoetend terugkomt, om een bloedstollende versie van 'Church' te brengen. De band kwam nog even terug voor een laatste nummer, en toen was het afgelopen. Na nauwelijks 75 minuten. En het lag zeker niet aan de artiest, want je kon zien dat hij gerust nog een uurtje wou doorgaan.

Een rare beslissing van de Arenbergschouwburg..

Kathy Van Peteghem
Foto © Eric Schuurmans