KURT VILE @ AB, BRUSSEL, AUTUMN FALLS - 01/11/15

Hoewel de dag meer weg heeft van een prille lentedag dan een druilerige herfstzondag, kadert dit optreden van Kurt Vile & The Violators toch echt wel in de concertreeks genaamd ‘Autumn Falls’, een concertreeks georganiseerd door promotor Toutpartout die doorgaat van 20/10 tot 17/12 op verschillende locaties in heel België.

Zo stond op de affiche ook de Amerikaans singer-songwriter Kurt Vile, die mocht aantreden in een op de valreep uitverkochte Ancienne Belgique. Wie hem nog niet zou kennen en de hulp van Google inroept, komt al snel te weten dat Vile medeoprichter is van de band The War on Drugs, samen met de huidige frontman van de groep Adam Granduciel. Vile bracht in 2008 één album met de groep uit, waarna hun wegen alweer scheidden en Vile solo verder ging. De muziek die Vile tijdens deze solocarrière maakt laat zich moeilijk in hokjes stoppen, maar kan misschien best omschreven worden als een mix van folk en veeleer ingetogen psychedelische rock. Maar onderneemt u gerust zelf ook een poging.

 

Terwijl The War on Drugs vorig jaar met hun 3e album ‘Lost in the Dream’ hun doorbraak bij het grote publiek kenden, zit Vile met het in deze herfst uitgebrachte ‘b'lieve I'm goin down...’  al aan zijn zesde langspeler. Het is dit zesde werk dat ook mijn aandacht trok en mij bijgevolg richting Anspachlaan deed begeven.

De avond begint echter met een valse noot en dat is zowaar letterlijk te nemen. Bij het inzetten van het eerste nummer ‘Dust Bunnies’ valt meteen op dat het geluid nog niet helemaal op punt staat. Dat dat een understatement is, wordt bevestigd door Vile zelf die gedurende dit hele openingsnummer meer naar zijn techniekers in de backstage staat te turen dan naar zijn publiek. Even overleggen alvorens het tweede nummer in te zetten, hielp om het geluid wel op een aanvaardbaar niveau te krijgen. Gelukkig maar, want met ‘Pretty Pimpin’ werd immers 1 van de betere nummers van ’s mans jongste telg ingezet. De AB onthaalde het dan ook enthousiast en de valse start was alweer vergeten. 

Regelmatig werd Vile’s vast begeleidingsband The Violators, bestaande uit Jesse Trbovich (bas, gitaar, sax), Rob Laakso (gitaar, bas) en Kyle Spence (drums), bijgestaan door op band opgenomen melodieën en ritmesecties. Zo ook tijdens ‘I'm an Outlaw’, waar het Vile's banjo was die de meeste aandacht naar zich toe zoog. Noch deze banjo, noch The Violators, noch Vile zelf breken tijdens dit nummer echter volledig los. Behalve dan als het nummer alweer is afgewerkt en Vile er zowaar een luid Texaans klinkende “how you doin'!” achteraan plakt. Jammer, je had toch het gevoel dat er meer in dit nummer zat, waardoor je vroeg in het concert al wat op je honger blijft zitten. Overigens, veel meer interactie dan eerdergenoemde kreet moet het publiek tijdens de rest van de avond ook niet meer verwachten.

Vile spaarde het eerste hoogtepunt blijkbaar op voor de meer ingetogen nummers van de set. Tijdens ‘Wheelhouse’ raak je voor de eerste keer geïntrigeerd door de stemklanken die Vile weet te produceren. Dromerig, nasaal, licht zeurend zijn maar een paar woorden waarmee kan getracht worden om dit te omschrijven. De even eenvoudige als sublieme gitaarmelodie die Vile tijdens dit alles speelt om zichzelf te begeleiden, zorgt ervoor dat er een gevoel van een vlucht in hogere sferen wordt gecreëerd. 

Die hogere sferen worden getracht verder te ontdekken met de daaropvolgende akoestische solonummers, ware het niet dat ook deze niet gespaard bleven van de nodige technische mankementen. Gitaren die nog even dienden bijgestemd te worden, problemen met niet aflatende ruis bij het inpluggen van de gitaar: het zorgde voor heel wat storende randactiviteit. ‘Wakin' on a Pretty Day’ werd zelfs na een tiental seconden onderbroken en opnieuw ingezet omdat Vile hoegenaamd niet tevreden was. 

Op die manier belandden we met ‘Freak Train’ vrij snel bij het laatste nummer alvorens de band een eerste maal de coulissen indook. Dit stevige uptempo nummer kon een perfecte afsluiter zijn van het eerste bedrijf, maar helaas was de geluidsmix naar het einde toe niet voorzien voor een verhoogde dosis decibels, waardoor dit naar het einde toe erg rommelig klonk. Alweer een gemiste kans.

Met het zeer egaal klinkende ‘Wild Imagination’, wordt de bisronde meer dan degelijk ingezet. Hierna richt Vile zich nog eens tot zijn publiek en vraagt of er verzoeknummers zijn. De respons uit het publiek is even enthousiast als divers en Vile heeft de keuze uit meerdere nummers. Dat hij daarna droogweg het akoestische ‘All in a Daze Work’ uit zijn laatste album inzet, lijkt typerend voor het verloop van de hele avond. Al is het daarmee nog niet helemaal afgelopen, want ook tijdens het slotnummer ‘Baby's Arms’ is nogmaals een technische interventie nodig. En zo eindigt het concert precies zoals het begon: met een valse noot. Meer als “It's just one of those nights”, heeft Vile er niet aan toe te voegen.

Desondanks bewijzen Kurt Vile & The Violators tijdens deze licht geaccidenteerde set wel regelmatig dat ze een publiek in vervoering kunnen brengen, met als absoluut hoogtepunt ‘Wheelhouse’. Het is dus eerder een kwestie om erbij te zijn wanneer Vile bij een volgende passage in ons land revanche komt nemen, dan al te lang stil te staan bij de mindere punten op deze niet zo druilerige herfstzondag in november.

Stijn Van Gysel

Foto © Yvo Zels

meer foto's © Yvo Zels

 

 

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 01/11/15