STATUS QUO @ 013 GROTE ZAAL, TILBURG - 26/11/15

Artiest info
website  
facebook  

013 GROTE ZAAL, TILBURG - 26/11/15

 

Het verhaal van de Engelse rockband Status Quo is speciaal te noemen. Met The Spectres opgericht in 1962 door Francis Rossi wordt de basis gelegd van het latere Status Quo dat met de komst van Rick Parfitt in 1967 al zijn eerste psychedelische hits scoort met “Pictures of Matchstick Man” en “Ice In The Sun”. Gaandeweg wordt al meedeinend op de Britse bluesboom aan het eind van de jaren 60 de richting van de rechttoe rechtaan rock ‘n’ roll gekozen met simpele drie akkoorden boogie rock. Dat levert wereldwijd grote hits op als “Mean Girl”,”Paper Plane”, “Caroline”, “Down Down”, ”Roll Over Lay Down”, “Rain”, “Whatever you want”, “Rockin All Over The World”, “The Wanderer” en” In The Army Now” maar de band breekt nooit door in de VS. Omwille van die 3 akkoorden muziek wordt er gewoonlijk wat laatdunkend over hen gedaan. Feit is dat Status Quo meer hits heeft gescoord dat gelijk welke andere groep. Met 60 UK hitnoteringen op de teller en minstens 10 dikke internationale hits is de groep de meest succesvolle Engelse band aller tijden. Heel wat artiesten zouden een arm geven voor een van hun hits. De periode van 1962 tot het vertrek van bassist Alan Lancaster in 1985 is voor echte Status Quo fans de tijd waarin de beste nummers worden gecomponeerd. De band viert de millenium wissel met een nieuw 24ste studio album ‘Famous in the Last Century’ met 20 covers van hun favoriete hits van de voorbije eeuw, volgens Rossi hun slechtste album ooit. Doch herstelt Status Quo zich vlug van deze miskleun en brengt tot op vandaag nog 7 studio albums uit waarvan Heavy Traffic (2002), Riffs (2003) en The Party Ain't Over Yet (2005) tot hun beste latere werk mogen gerekend worden. Anno 2015 is de band nog steeds actief en populair bij zowel jong als oud. De band bestaat nog steeds onder leiding van de boegbeelden Francis Rossi en Rick Parfitt. Het hoeft niet te verwonderen dat zolang de gezondheid van de heren het toelaat Status Quo nog altijd diezelfde hits brengt. Hits en nog eens hits, dat doet tegenwoordig elke grote succesvolle uit die periode nog optredende groep: The Who, The Moody Blues, The Rolling Stones,… In deze overgemediatiseerde internet tijden is Status Quo ondanks of dankzij een status van 50 jaar meer dan ooit populair. De tours blijven elkaar opvolgen en aan het succesverhaal lijkt geen einde te komen.

Ik zag deze zomer de Britse rocklegende na vele jaren terug op de Lokerse Feesten. Dat viel al bij al goed mee, zodanig dat ik mij in hun vroege werk ging verdiepen met interessante platen als ‘Ma Kelly's Greasy Spoon (1970), Piledriver (1972) en Hello! (1973), platen waarop een nog jonge Status Quo zoekende is naar een eigen sound die bij elke latere release meer vorm zou krijgen met aanstekelijke hits tot de boogie woogie formule die in latere jaren tot in de perfectie zou worden uitgemolken. Live blijken hun grote hits nog steeds onweerstaanbaar en is de tandem Rossi/Parfitt nog intact. Benieuwd of een langer zaaloptreden in een middelgrote zaal met verhoogde klankkwaliteit de Quo sound nog dichterbij zou brengen én eventueel enkele van hun minder bekende oude songs/hits zou opleveren. De Frantic Four Tour met de originele bezetting van de jaren 70 had wat dat betreft de beste gelegenheid geweest maar die had ik gemist. Geen nood! Dat de groep na al die jaren nog steeds de massa op de been brengt blijkt uit hun bijna jaarlijkse passage in ons land. Na de BULA QUO WORLD TOUR 2013/14 (Blues Peer 21/07/2013 en Oostende - Strandfestival 18/07/2014), de FRANTIC FOUR REUNION TOUR 2013/14 (Antwerpen - Lotto Arena 25/03/2014), de LIVE IN CONCERT TOUR 2014/15 (Lokerse Feesten 04/08/2015), en het album Aquostic (Stripped Bare) annex een korte UK tour (met akoestische uitvoeringen van klassiekers als Pictures Of Matchstick Men, Caroline en Whatever You Want) is er nu de ACCEPT NO SUBSTITUTE TOUR [Full Strength Originals] 2015/16, wat staat voor 50 jaar carrière overzicht van de enige echte Status Quo hits met een nieuwe compilatie ‘Accept No Substitute: The Definitive Hits’ 3 cd 54 tracks, vooralsnog een UK tour waarvan de aftrap gegeven wordt met slechts 1 show op het Europees vasteland hier vanavond in de grote zaal van 013 in Tilburg. Het grote publiek houdt van Status Quo en doet ook vandaag de vernieuwde grote zaal met een vergrote capaciteit tot 3000 man uitverkopen.

Zijn de insteek en de aanleiding om op tournee te gaan telkens wat anders, op het podium blijft gelukkiglijk alles bij het oude: hun vermaarde 3 akkoorden rock omgesmeed tot één onweerstaanbare boogie voor een muur van 5 Marshall versterkers /boxen op rij. Zeggen dat Status Quo er meteen inknalt met een van hun grootste hits is een grove understatement want het live repertoire van de groep bestaat zo goed als uit hits, in het winkeltje van simpel ongeëvenaard en onweerstaanbaar. Wat is het toch dat zowel jong als oud en zeker mannen en vrouwen op leeftijd er toe aanzet om als hossende jongeren nog eens goed uit de bol te gaan en er nog steeds niet genoeg van hebben? De vaste fans zijn op de afspraak, te herkennen aan allerhande al dan niet verweerde T-shirts met diverse tour data over de jaren heen. Status Quo ontploft als vanouds met de meestamper “Caroline”, de stramme hoofden en voeten gaan gewillig mee. Met Rossi (66 jaar) en Parfitt (67 jaar) als de oerleden van de ‘Quo’ (al sinds 1967 samen) naast oudgedienden keyboarspeler Andy Bown (69 jaar), bij Quo sinds 1976 en bassist John ‘Rhino’ Edwards (62 jaar) bij Quo sinds 1986, is de gemiddelde leeftijd van de bandleden 66 jaar. Zij worden sinds 2013 aangevuld door de jonge drummer Leon Cave (37 jaar). Rossi schraapt zijn keel, lijkt wat verkouden en het duurt nog een paar nummers voor zijn stem aan kracht wint. Maar de band draait al jaren op een professionele routine zodat dit nauwelijks impact heeft. Meehuppelen en meezingen is de boodschap voor een op voorhand gewonnen publiek dat massaal de songs van voor naar achter kent en meezingt. De karakteristieke stem/gitaar van Rossi en de slaggitaar van Parfitt vormen een onberispelijk team dat de Quo sound uniek maakt. Het is een nieuwe tour wat maakt dat de ‘vaste’ setlist nog niet vast ligt wat het theoretisch zowel voor de band als het publiek wat spannender maakt. “The Wanderer”, een hit van Dion uit 1961 maar in The Status Quo versie een nog grotere hit in 1984 is zo’n nummer dat niet altijd de setlist haalt maar zoals de meeste songs zich lekker laat meezingen en meehuppelen. Dat Rossi en Parfitt bij dit alles de touwtjes stevig in handen houden heeft alles te maken met het strak tempo waarmee hoofdzakelijk drie akkoorden, korte strofe /refrein songs in een aanstekelijk rechttoe rechtaan rockritme mekaar opvolgen. Voor lange improvisaties is er geen ruimte, wel wisselen de frontmannen geregeld de leadgitaar en- zang  af zoals bij “Rain” waar Parfitt met één moker rif/intro alle fans in een ruk laat headbangen met de luchtgitaar in aanslag. Rossi is niet de man van vele woorden, een kort welkomstpraatje volstaat en Parfitt mag alweer de opwindingsgraad aanscherpen met een Chuck Berry rif in het van een oud album (On The Level, 1975) geplukte “Little Lady”. Met “Burning Bridges” gaan we ongegeneerd de hoempapa toer op. Naast de hits en de bekende covers worden er drie ‘onbekendere’ wat afwijkende ‘Quo’ albumnummers gespeeld uit recenter tijden. “Beginning Of The End”(2007) is een poepsimpel rocknummer op basis van een gitaardreun met 3 gitaren (met Andy Bown), terwijl “The Oriental”(2002) dat drijft op een catchy melodietje en de boogie blues van “Creepin' Up on You” (beiden uit ‘Heavy Traffic’, 2002) duidelijk een moderner Quo sound aansnijden. Toch zijn het de ‘oudjes’ die het meest aanspreken en waarvoor iedereen is gekomen. De ‘Proposing Medley’ met ingekorte versies van “What You're Proposing, “Down the Dustpipe”, “Wild Side of Life” , “Railroad”, “Again And Again” en tot slot “Big Fat Mama” volledig is één jachtige aaneenschakeling van riffs, stevige boogie met gelikte hooks, een eigen twist en aanstekelijke meebrulbare refreinen, kortom een langgerekt hoogtepunt! Een leuke verrassing rond een kleine drumkit vooraan is het aloude folkdeuntje met een psychedelisch gitaarrifje uit “Gerdundula” (Ma Kelly's Greasy Spoon, 1970). Allemaal meer rif dan melodie maar dat hebben we het liefst zo. Een beetje vreemde eend in de bijt is het onvermijdelijke “In The Army Now” dat voluit wordt meegescandeerd met aansluitend een korte drumsolo die niet moet onderdoen op de applausmeter. Dan is het hoog tijd voor een rondje met hun allergrootste hits uit de seventies met op kop “Roll Over Lay Down” (Hello, 1973) dat in de live versie 40 jaar geleden hun eerste grote hit wordt in Vlaanderen, dé oerhit “Down Down”, de meezingboogie “Whatever You Want” en een voorspelbaar “Rockin' All Over the World”, alle met die onverwoestbare intro’s door het team Parfitt/Rossi schouder aan zij tot een show-stopper opgevoerd al wordt de John Fogerty meestamper wat al te routineus afgehaspeld. Hoe is het mogelijk dat mensen na al die jaren er nog steeds geen genoeg van hebben?

In de bissen een kort maar krachtig “Paper Plane” met een enthousiaste Rossi die excelleert met een verschroeiende gitaarrif waarna Parfitt de leadzang overneemt voor het boogieënde “Junior’s Wailing”. Het publiek laat het zich allemaal wel bevallen en mag nog een keer uit volle borst meezingen en meeschuiven met de Chuck Berry uitsmijter  “Rock and Roll Music / Bye Bye Johnny”.

Wie naar Status Quo komt zien verwacht al hun grote hits te horen en krijgt die ook allemaal te horen, Status quo doet nog steeds zijn naam alle eer aan: geen frisse, vernieuwende kronkels maar drie akkoorden en twaalf maten op twee electrische gitaren lekker hard en vooruit , ongemeen strak, even voorspelbaar als stereotiep, in één ritme en meezingbare refreinen. Allemaal niet bijster origineel maar de fans krijgen wat ze willen en wie zoals ondergetekende er occasioneel bij is krijgt een fantastische show in een supergoede sfeer met een prima vol zaalgeluid met toch wel die paar verrassingen waar ik op gehoopt had. Missie geslaagd!

Marc Buggenhoudt

Foto © William van der Voortwww.cloakture.com

Setlist
1.Caroline (Hello, 1973)
2.The Wanderer (Dion cover) (Back To Back, 1983)
3.Something 'bout You Baby I Like (Tom Jones cover) (Never Too Late, 1981)
4.Rain (Blue For You, 1976)
5.Little Lady (On The Level, 1975)
6.Burning Bridges (Ain’t Complaining, 1988)
7.Beginning of the End (In Search of the Fourth Chord, 2007)
8.Proposing Medley: What You're Proposing (Just Supposin',1980)/ Down the Dustpipe (Ma Kelly's Greasy Spoon, 1970)/ Wild Side of Life (Blue For You – bonus track-, 1976) / Railroad (Dog of Two Head, 1971)/ Again and Again (If You Can't Stand The Heat, 1978)/ Big Fat Mama (Piledriver ,1972)
9.The Oriental (Heavy Traffic, 2002)
10.Creepin' Up on You (Heavy Traffic, 2002)
11.Gerdundula (Ma Kelly's Greasy Spoon, 1970)
12.In the Army Now (Bolland & Bolland cover) (In The Army Now, 1986)
13.Drum Solo (The Caveman)
14.Roll Over Lay Down (Hello, 1973)
15.Down Down (On The Level, 1975)
16.Whatever You Want (Whatever You Want, 1979)
17.Rockin' All Over the World (John Fogerty cover) (Rockin' All Over The World, 1977)
Encore:
18.Paper Plane (Piledriver ,1972)
19.Junior’s Wailing (Steamhammer cover) (Ma Kelly's Greasy Spoon, 1970)
20.Rock and Roll Music / Bye Bye Johnny (Chuck Berry cover) (On The Level, 1975)