THE JON SPENCER BLUES EXPLOSION @ TRIX, ANTWERPEN - 03/11/15

The Jon Spencer Blues Explosion werd in 1990 in New York opgericht door Jon Spencer (zang en gitaar), Russell Simins (drums) en Judah Bauer (gitaar). In 2005 laste de groep een pauze in zodat Jon Spencer zich op zijn andere groep Heavy Trash (met Matt Varta-Ray ) kon toeleggen. Nadat hij met deze groep twee platen uitbracht en regelmatig toerde, was het in 2012 terug tijd om zijn oude groep nieuw leven in te blazen. Dit jaar brachten ze hun twaalfde plaat “Freedom Tower : No Wave Dance Party 2015” uit, een album vol met ongekunstelde rock met bluesinvloeden en een ode aan hun thuisstad New York. De belangstelling voor de groep is minder dan vroeger want het concert is verhuisd naar de Trix-club die goed gevuld is maar niet helemaal uitverkocht geraakte.

Gemma Ray mag - voor de hoofdact aan de beurt is - de muziekliefhebbers alvast in stemming brengen. De tegenwoordig in Berlijn wonende Britse muzikante wordt enkel bijgestaan door drummer Andy Zammit, tevens haar vriend en labelbaas van Bronzerat Records. Op dit label bracht ze vorig jaar “Milk For Your Motors” uit met medewerking van notoire gasten zoals Howe Gelb en Alan Vega. Met haar kapsel ziet ze er uit als een zangeres uit de late ’50s/begin ’60s. De muziek die ze brengt doet me trouwens aan die periode denken. De nummers variëren van forse rockabilly, Ennio Morricone-achtige westernmuziek, pop met weerhaakjes en bluesy getinte nummers. Haar gitaar heeft een heerlijk twanggeluid dat aan Duane Eddy doet denken. Haar gimmick haalt ze nu ook weer boven, ze bewerkt even haar gitaar met een keukenmes. Ze maakt veel meer indruk dan bij het vorige concert dat ik van haar zag, toen zij hier in 2013 in de Trix-zaal als voorprogramma van Seasick Steve speelde. Het publiek reageert heel enthousiast; ze heeft vanavond duidelijk goede punten gescoord. (meer foto's)

The Jon Spencer Blues Explosion gaat zoals gewoonlijk als een pletwals van start, de nummers worden naadloos aaneengeregen en er is bijna geen tijd om op adem te komen. De laatste plaat is een ode aan hun thuisstad en er worden dan ook nerveuze beelden van New York op de achtergrond getoond, samen met fragmenten uit oude horrorfilms en iconen zoals Andy Warhol en Nico. Jon Spencer dartelt nog steeds als een jong veulen over het podium, hij zakt om de haverklap door zijn knieën, dit in tegenstelling tot Judah die stoïcijns staat te spelen. De groep speelt met een enthousiasme waar vele jonge groepen nog een voorbeeld aan kunnen nemen. Een optreden van The JSBX  is eigenlijk één lang aangehouden jam of medley met rock, punk, funk, soul en blues in een explosieve mix gegoten. Jon Spencer vuurt de groep aan, de kreet “Blues Explosion” gooit hij dikwijls in de zaal. Het is ongelooflijk hoe het drietal op elkaar ingespeeld is, Jon en Judah gaan fragmentarische gitaarduels aan, de riffs stoten elkaar af en trekken elkaar aan. Met de dikwijls verrassende ritmeveranderingen is het opmerkelijk dat dit alles vlekkeloos verloopt.

Jon Spencer is heel nadrukkelijk de frontman maar de inbreng van Judah en Russell is eveneens onschatbaar in het geheel. Beiden nemen op het einde van de set in één nummer de leadzang voor hun rekening. Judah is geen supervlugge gitarist maar weet op een soepele manier knappe riffs uit zijn instrument te halen. De niet bepaald fris ogende drummer Russell is in de totaalklank al van even grote waarde en legt een solide basis waarop beide gitaristen loos kunnen gaan. De zang van Jon is als vanouds energiek, hij plakt met zijn mond meestal tegen de microfoon of steekt die deels in zijn mond. De reguliere set duurt nog geen uur maar gelukkig komen ze na lang aandringen van het publiek nog terug voor een uitgebreide bisronde zodat het concert afklokt op 1u15. Na 25 jaar zijn The Jon Spencer Blues Explosion nog steeds de moeite ondanks de tanende populariteit.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN - 03/11/15