BAND OF SKULLS @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 06/11/16

Om dit concert te gaan bekijken had ik wat opzoekwerk te doen. Het was op aanraden van een schoonzoon dat ik naar dit concert trok. Het opzoekwerk leerde me dat dit trio uit Engeland geklasseerd werd onder de noemer “classic rock”. Wat ik me daar dan bij moet voorstellen was me niet duidelijk. Ze toerden om hun nieuwe plaat te promoten. Tijdens het optreden bleek het zelf het laatste optreden te zijn van deze Europese toer.

Het podium hadden ze ingekleed als een kathedraal. Maar de grote verrassing was dat ze opkwamen met 4. Ze hadden een extra muzikant mee die vooral op keyboards en extra percussie speelde. Ze begonnen vrij aarzelend met “ In Love By Default”. Het was vanaf het eerste nummer zware rock met bonkende drums en luide gitaren. Zanger Russell Marsen probeerde de wall of sound te overstemmen wat niet echt lukte. Het meer bluesy “Light Of The Morning” kwam nog niet goed los. Ze bleven verder gaan met “Himalayan” en bassiste Emma Richardson zorgde voor een zachte tweede stem.

Vanaf toen zat de geluidsbalans beter en was het concert vertrokken. Vertrokken zoals een bluesrock concert vertrekt: hevig voortdenderend zonder al te veel subtiliteit en met veel clichés. Zo bespeelde zanger Russell het publiek door handjes te gaan klappen met de eerste rijen en enkele keren uitdrukkelijk zijn mimiek en handen gebruikend om applaus te krijgen. Het stak schril af met de “cool” van de bassiste. Het trio “Black Magic” waar zij nog wat de spotlights deelde kwam ze helemaal op de voorgrond met “Patterns” (een funky riff) en “So Good” waarbij ze liet zien aardig weg te kunnen met de basgitaar.

Het moet hun gegeven: ze spelen harde rock muziek, die mij op sommige momenten aan AC/DC deed denken zonder dat ze daarvoor grote en lange gitaarsolo’s nodig hebben. Dit maakt dat er natuurlijk vaart zat in het optreden. Zo werden er naar het einde toe gekendere nummers gespeeld (althans aan de fans in de zaal te merken). Maar ervoor hadden ze een verrassende wending: in “Cold Fame” nam de drummer de akoestische gitaar ter hand en brachten ze een folkgetint nummer. Voor mij een hoogtepunt van de avond. Maar de eindspurt kwam en de zaal ging loos bij: “Hootchie Cootchie” werd er meegezongen, gezwaaid en geshaked. Met “The Devil Takes Care Of His Own” hebben ze een zeer originele en knappe titel voor een song met afwisselende zang.

En de mokerslag was “Death By Diamonds And Pearls”. Ze kwamen nog terug voor 2 bisnummers: “I Know What I Am” waarbij Emma klonk (en er uit zag) als Joan Jett en “Asleep At The Wheel” deed me denken aan de vroege Jam. Achteraf gezien kan ik niet zeggen dat dit concert slecht was: ze speelden vol overgave, ze hadden veel plezier en de band was goed ingespeeld. Maar het was allemaal net niet: iets te weinig afwisseling, subtiliteit en goede songs. Maar voor wie op zoek is naar een avond “verstand op nul en laat de dreun maar komen” is hun volgende concert een niet te missen afspraak.

(Lisael)

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 06/11/16