BEAR'S DEN @ AB, BRUSSEL - 16/11/16

Dit was een avond waar ik naar uitkeek: Bear’s Den waren enkele jaren geleden, in de slipstream van Mumford & Son een ontdekking.  Daarnaast stond Matthew & The Atlas geprogrammeerd als voorprogramma.  Een band over wiens debuutplaat de pers lovend deed.  Dus op tijd zijn was de boodschap om deze band te checken. 

Toen ik om iets voor 20u toekwam bleek dat er al een eerder voorprogramma was geweest: Siv Jacobson.  Ik zag ze vorig jaar aan het werk in Huis23.  Toen was ik alles behalve onder de indruk. Dus niet getreurd en klaar voor Matthew en zijn bende.  Ze kwamen het podium op met hun vijven: Matthew op zang en gitaar, een gitarist een dame op keys en vooral tweede stem en een ritmesectie.  Ze begonnen met het rockende “Temple” dat iets teveel power had waardoor het als een brij klonk.  Bij “Midnight Street” was het evenwicht een stuk beter en klonken de eerste mooie harmonieën. Met het derde nummer “Mirrors” kwam de band helemaal tot zijn recht: een knappe song, de mooie tweede stem van de dame en vooral die warme rasp bij Matthew zelf.  Op sommige momenten klonken ze met hun 2 stemmen als The Walkabouts. Helemaal knap werd het met het prachtige “Elijah” , een nummer dat vraagt om airplay.  Alleen al van de stem in dit nummer krijg je kippenvel. Bij “Within The Rose” , een trage, sobere meerstemmige song werd de hele AB stil. Bij de afsluiter “Out Of The Darkness” trokken ze alle registers open: ze begonnen traag om dan geleidelijk uit te breiden tot een hevige weidse song.  Begin volgend jaar treden deze mannen op in Het Depot in Leuven.  Als ik die avond niets te doen heb ga ik zeker gaan.  Ik kan het jullie ook aanraden. De respons in de AB doet mij vermoeden dat ik niet de enige ben die onder de indruk was.

Toen de zaal donker werd voor de hoofdact werden we getrakteerd op een bombastisch stuk instrumentale muziek die leek alsof me de komst van een stel gladiatoren wou aankondigen. Kort daarna kwam de band op.  Het was een XL uitvoering van de band: drum, keys, gitarist, en 2 blazers in de achtergrond en in front de extra snarenspeler Christof Van Der Ven (een Nederlander) en de2 frontmannen van de band.  Het kenmerkende van de band is het unieke stemgeluid van zanger Joey Haynes.  Hun eerste plaat was nog in de folk gedrenkt, de tweede had al meer een ruk richting rock gemaakt.  Ze hadden ook, bij een vorige Brusselse passage een potje gemaakt van hun optreden. Maar daar moesten we nu niet voor vrezen: de band is enorm gegroeid als live act en de heren voelen zich veel zekerder op het podium. 

Openen deden ze met “Red Earth & Pouring Rain” waarbij ze hun knappe samenzang lieten horen.  Bij “Emerald” mochten de 2 blazers zich laten horen, alleen waren ze haast niet te horen door het geweld van de andere instrumenten.  Maar bij het knappe “Elysium”  kwam de banjo boven en kreeg de Bear’s op hun best.  In de akoestische setting zijn ze op hun best.  Hierdoor werd het door het publiek meegezongen “Isaac” een van de topmomenten van de avond.  Een kippenvelmoment was, voor de eerste rijen althans” het zonder versterking gebrachte “Sophie”.  De zaal was muisstil en hun samenzang en instrumenten (die subtiele blazers)  waren des te knapper zonder de versterking. 

Na dit rustige moment gingen ze er terug steviger tegenaan met “The Love We Stole” waarbij ze wel een dobro gebruikten maar deze bijna niet hoorbaar was.  Het concert kreeg toen een kleine inzinking. Vanaf “When You Break” zaten ze terug in de goede flow.  Het was nog iets te veel een geluidsmuur maar het publiek geraakte aan het meeklappen. De eindspurt met “Auld Wives”  en de afsluiter “Above The Clouds” waren knap, alleen jammer dat de bandvoorstelling zo lang getrokken werd. Maar tijdens de aankondiging van het laatste nummer werd er al allusie gemaakt op de bissen.  Ze begonnen die met “Dew Upon The Vine” waarbij hun verwantschap met de Mumfords duidelijk is.  Daarna namen ze weer hun instrumenten en trokken midden de zaal in om daar unplugged “Gabriel” te spelen. Voor ons op de eerste rijen was dit minder leuk, wat zij vroeger in het concert meemaakten.  Maar eens terug op het podium speelden ze hun grootste hit “Agape” die uitvoerig werd meegezongen en bij een deel van het publiek tot een soort van gezamenlijk muzikaal orgasme leidde. En dan kwam de verrassing van de avond.  Iedereen (Siv, Matthew en zijn band, crewleden) werd het podium opgeroepen en ze brachten een eerbetoon aan Leonard Cohen met een knappe versie van “So Long Marianne”.  De opnames hiervan moet je zeker eens gaan opzoeken.  Ook hier stak de stem van Matthew er ver bovenuit.

Het was zeker een knap concert dat jammer genoeg op sommige momenten wat vaart mistte.  Dit had natuurlijk ook te maken met hun wissels (van plaats en instrumenten) en de uitgebreide band- en crewvoorstelling.  Misschien kwam het omdat het hun laatste opreden was na vijf weken toeren.  Maar ze zorgden ook voor enkele kippenvelmomenten.  Daarvoor alleen al verdienen ze de lof die bij een goed concert hoort.

Lisael

Foto’s Yvo Zels

meer foto´s, klik hier.

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 16/11/16

 

Matthew & The Atlas

Bear's Den