BLUES NIGHT @ DE WAAI, GEEL - 25/07/16

De stad Geel programmeert al een aantal jaren blues en daar kunnen we niet rouwig om zijn en dus trokken we maar al te graag richting Geel met voor deze vierde editie een avondje blues in allerlei stijlen. In het verleden zagen we hier al een aantal leuke optredens zoals vorige jaar Laurence Jones en Ina Forsman. Ook King King en Danny Bryant waren al eens te gast in ‘De Barmhartige Stede’. Het was dus nu uitkijken naar het drietal Tiny Legs Tim, John Primer en D-Tale, die - een beetje verrassend toch - in die volgorde optraden.

Zoals verwacht mocht bluestroubadour Tim De Graeve ( artiestennaam Tiny Legs Tim) de bluesfestiviteiten openen in gezelschap van het Belgische mondharmonicawonder Steven Troch. Deltaslideblues op zijn best ondersteund door de inbreng van Steven Troch met zijn mooie bluesharp licks. Beide heren hebben al een mooi muzikaal verleden achter zich. Zo staat het vierde album voor de zanger-gitarist de zanger-gitarist in de steigers (release in februari) terwijl Steven Troch momenteel toert met zijn band in functie van zijn eerste solo-album ‘Nice ‘n’ Greasy’, die in Amerika werd opgenomen. Eerder speelde de Mechelaar lange tijd bij Fried Bourbon.

Beide heren maakten er een leuke muzikale reis van met een loepzuiver geluid. We hoorden onder meer het bekende ‘Ramblin’ On My Mind‘ , ‘Walk With The Devil’ en ‘Get It Back’, nummers die gesmaakt werden door een luisterend publiek. Ook naar ‘Death Letter Blues’ (Son House) was een mooi voorbeeld hoe puur de blues van Tiny Legs Tim klinkt. Een ideale opener voor deze vierde Geelse Bluesnight als je het ons vraagt.


We hadden gedacht aan D-Tale voor het volgende optreden, maar het werd John Primer, die de blueshonneurs mocht waarnemen. We zagen hem al een aantal malen aan het werk en ervaring leerde ons dat hij traag op gang komt. Dat was ook het geval in Geel, maar eens vertrokken, gaat het bij dit Chicago blues-icoon vrijwel altijd de goed kant uit. Maar deze zeventiger, die begeleid werd door de Little Boogie Boy Bluesband, heeft dan ook bakken ervaring en speelde met de grootste bluesinconen zoals Willie Dixon, Muddy Waters en was hij één van de Teardrops, de begeleidingsgroep van Magic Slim. Dat zijn serieuze adelbrieven. Sinds 1995 staat John Primer op eigen benen en brengt hij zijn eerste eigen album uit.

Maar ook zijn begeleidingsgroep (bestaande uit gitarist Hein Meijer (Little Boogie Boy), drummer Lenny Media en bassist Melvin Smith) liet alvast bij de openingsnummer (‘You Got Me Dizzy’) merken dat deze jongens ervaring hebben. John Primer komt even later bescheiden op. Hij is niet de grote prater en van interactiviteit met het publiek is er weinig sprake, maar dat hoeft ook niet altijd. Hij is één van de laatste traditionele Chicagobluesgitaristen met Mississippi-roots, die het zegt met zijn gitaar. Zoals gezegd is het tijdens de eerste nummers van Primer zoeken naar de juiste balans, maar gaandeweg krijgen we echte Chicagoblues voorgeschoteld en het is mooi om zien dat hij zijn tweede gitarist wil uitdagen om een duel aan te gaan zoals in ‘Baby You Don’t Have To Go’. Met ’40 Days 40 Nights’ en ‘Hoochie Coochie Man’ passeert oud werk van zijn vroegere leermeester Muddy Waters.

Erg ritmisch en wat funky klinkt ‘For The Love Of A Woman’, met een aantal mooie solo’s van beide gitaristen. Ook ‘That’s All Right’ is een nummer waarin John Primer zijn ziel legt. Hij krijgt er meer en meer zin in en naadloos brengt hij het ene na het andere nummer. Tot plots de rookmachine in actie schiet en Primer na enige tijd plots naar de zijkant van het podium wandelt wegens wat ademhalingsproblemen. Zijn bassist tracht de meubelen nog te redden door handdoekgewijs de damp weg te krijgen, maar John Primer had er genoeg van en bedankte het publiek. Jammer van dit abrupt einde dat voorkomen had kunnen worden door een betere communicatie met de verantwoordelijken. (zie video)


Voor de derde band werd de volumknop fors open gedraaid. Het waren de muzikanten van D-Tale die deze vierde Geelse bluesnight mochten afsluiten. Mario Pesic, Patrick Cuyvers, Steven Wouters en Eric Wels zijn stuk voor stuk goede musici, die stevig werk brengen. Vaak met een forse knipoog naar John Hiatt. ‘Riding With The King’ en ook het te lang uitgesponnen ‘Feels Like Rain’ passeerde de revue. Ook ‘Midnight Train’ galmde door de boxen met tussendoor flarden ‘Papa Was A Rolling Stone’. Ondertussen was het al bijna middernacht en trokken we huiswaarts. Met een toch wel licht onvoldaan gevoel, maar er waren toch ook wel wat goede momenten en die onthouden we ook.

Sis Van Hoof

Foto © Eric Schuurmans

meer Foto © Eric Schuurmans

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

DE WAAI, GEEL - 25/07/16