CHICAGO BLUES FESTIVAL @ BANANA PEEL, RUISELEDE - 27/11/16

Elk jaar vindt eind november het jaarlijks hoogtepunt van het Banana Peel concertjaar plaats. Het Chicago Blues festival is al jaren een begrip voor de bluesliefhebbers. Reeds een half uur vòòr dat de deuren open gingen stonden al vele bezoekers de barre koude te trotseren. Kwestie van als eerste een zitplaatsje in de legendarische bluesschuur te kunnen bemachtigen.

Mother T & The Chicks

Tijdens deze editie had de organisatie voor een openingsact gezorgd. Mother T & The Chicks kregen 25 minuutjes speeltijd. Deze voorlopig onbekende groep is een nieuw project van Tessa De Vreese, het frêle meisje dat o.a. ook bij Marino Noppe’s Maxwell Street zingt. Haar begeleidingsband bestaat uit 3 jonge kerels op gitaar, contrabas en harmonica. Een drummer ontbreekt in deze bezetting, maar Tessa vangt dit op met wasbord. We kregen aangename akoestische blues met vaak mooie samenzang. De 6 gebrachte nummers bleken door de bandleden zelf geschreven, wat zeker een meerwaarde is. De bedoeling van het concert was om ons te kunnen prikkelen naar meer en daarin zijn Tessa en haar boys zeker in geslaagd.

Een kwartiertje later was het tijd voor de publiekstrekker. Het concept van het Chicago Blues festival is al 47 jaar hetzelfde. Drummer, bassist en keyboardspeler spelen de ganse avond en beurtelings komt een frontman/vrouw een paar nummers brengen. Het voordeel van deze formule is dat je een gevarieerde avond krijgt. De term ‘Chicago Blues festival’ dekte deze keer niet echt de lading. De drie hoofdfiguren kwamen niet uit de Windy City en ook qua sound brachten zij niet de klassieke Chicago Blues zoals Muddy Waters en Co voordeden. Harper Grady Champion is afkomstig van Canton, Mississippi, gitarist Eddie Cotton Jr is geboren en getogen in Clinton, Mississippi, terwijl zangeres Diunna Greenleaf uit Houston, Texas komt.

Een beetje verrassend staan onmiddellijk al de 3 hoofdfiguren op het podium, terwijl tijdens de vorige edities naar een climax werd gewerkt waarbij de bluesdiva als laatste mocht afsluiten. Nu mag Diunna Greenleaf als eerste zingen, terwijl de andere hoofdfiguren haar begeleiden. Diunna was al eens te zien op Duvel Blues (2009). De big mama beschikt over een dijk van een stem en het leuke is dat zij in dialoog gaat met het publiek. Zo draagt ze haar tweede nummer op aan wijlen Smokin’ Joe Kubek en zijn vrouw. Zij had een dubbeldate met hen en vanuit deze ervaring schreef zij het nummer ‘Taking Chances’. Vervolgens mag ze al gaan rusten en neemt Grady Champion de hoofdrol over. Hij begint eerst op gitaar en zal vanaf het tweede nummer switchen naar harmonica. Hij zingt 3 nummers, waarvan ‘Make That Funky Jump’ heel aanstekelijk werkt. Niet slecht, maar de meest aangename verrassing was toch Eddie Cotton Jr. Wat een heerlijke sound weet hij uit zijn Gibson te halen en ook zijn stem klinkt zeer soulvol. Hij brengt 2 nummers: het trage ‘Better Deal’ en het uptempo gespeelde ‘Don’t You Lie To Me’.

Na een korte break wordt het tweede bedrijf ingezet. Deze heeft dezelfde structuur als het eerste gedeelte. Diunna vertolkt het catchy ‘Look Out, Watch Out’, ‘Be For Me’ en ‘I Got A Notion To Leave’. Ook nu neemt de 59 jarige zangeres tijd voor de inleiding van de nummers en doorspekt ze de bindteksten met humor. Vervolgens neemt Grady Champion het roer over en scoort hij met zijn Howlin’ Wolf imitatie van ‘Back Door Man’. Zijn tweede nummer ‘Move Something’ is mij iets te poppy. Vervolgens verhuist de volgspot naar Eddie Cotton Jr die met BB’s ‘The Trill Is Gone’ de pannen van het dak speelt. Ook zijn Elmore James interpretatie ‘Dust My Broom’ valt best te pruimen. Geen idee of het in het contract met het boekingskantoor staat, maar ze spelen elk jaar ‘Sweet Home Chicago’. Ook de bis ‘Let The Good Times Roll’ is er eentje van to many times played. Deze artiesten hebben geen link met Chicago, laat ze eens hun eigen repertoire spelen. Zeker de 46 jarige Eddie Cotton Jr. zou eens anderhalf uur zijn ding moeten komen doen. De enigste fout die hij maakte was dat hij dacht dat hij in Duitsland zat: hij riep ‘Come Germany, claps your hands’. Iets wat hem morgen, als ze deze show overdoen, niet meer zal overkomen.

Dit jaar viert de Banana Peel als oudste bluesclub van het land haar 50ste verjaardag. In haar geschiedenis konden zij indrukwekkende namen boeken. Het kransje van blueslegendes is al fel uitgedund. Maar zo’n volledig uit Amerika samengestelde band blijft steeds de moeite om naar Ruiselede te komen. Zo zagen wij vanavond twee populaire artiesten uit het huidige Mississippi bluesscène en een zangeres die in 2014 de Koko Taylor Award (Traditional Blues Female) op de Blues Music Awards ontving. Congratulations BP and keep up the good work!

Kris Vermeulen

Foto © Lieven Verhoye

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

BANANA PEEL, RUISELEDE - 27/11/16