IMPERIAL CROWNS @ DE BOSUIL, WEERT (NL) - 06/11/16

They’re back! En we zullen het geweten hebben. Imperial Crowns, de band rond JJ Holiday (gitaar), Billy ‘Champagne’ Sullivan (drums) en de onwaarschijnlijk charismatische frontman Jimmie Wood (zang/smoelschuif/gitaar), kwamen, zagen en overwonnen de harten van menig blues- en rootsliefhebber ergens begin 2000. Hun entree destijds sloeg in als een bom. Wat een energie ging ervan uit. Ik kan me nog levendig herinneren de eerste keer ik hen aan het werk zag op Moulin Blues in 2002, Jimmie Wood in het gifgroen die als een volleerd volksmenner het aanwezige publiek tot verstomming sloeg met zijn orakelende levenswijsheden die hij onze strot inramde. Er was geen weg terug, je moest en zou zijn gepreek ondergaan. Hij zoog alle aandacht naar zich toe. Drie studioalbums, een live-cd en DVD van een Rockpalast optreden later werd het stil rond de band. De stekker ging er als het ware uit. Er gingen geruchten dat de band gesplit zou zijn. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan, zo verleden jaar speelden Wood en Holiday als begeleiding van Kent Burnside op het (weeral) Moulin Blues Festival in Ospel. Dit was zo’n succes dat de beide heren besloten om een comeback te maken. En zo geschiedde. Billy Sullivan werd gecontacteerd en vanuit diens studio werd hun nieuwe cd ‘The Calling’ gelanceerd gevolgd door een soort van mini tour langs Nederland en Frankrijk.

Zo stonden ze dan op zondag in de vroege avond in de Bosuil. En het mag gezegd worden, er zit nog geen spatje sleet op de heren en hun muziek. Een stomende rap intro galmde door de Bosuil en daar stonden ze, in vol ornaat, terug van eigenlijk nooit weggeweest. Als verassing had Jimmie z’n dochter Rachel C. Wood meegebracht om hem vocaal bij te staan en het mag gezegd worden dat zij zowel op muzikaal als op visueel gebied een meerwaarde betekend voor de Keizerlijke Kronen. Op bas werd er een beroep gedaan op Daniel Avila, een getalenteerd muzikant uit L.A. die aan de Westkust ook gitaar speelt in zijn eigen familieband. ‘I Gotta Right (To Wear These Rock’nRoll Shoes)’ was de opener – tevens ook het eerste nummer van de nieuwe cd – en als het uit de strot van Mr Wood komt mag je dit letterlijk als een statement noemen. Alhoewel hij de 60 reeds gepasseerd is oogt hij nog bijzonder scherp en afgetraind en lijken de jaren geen vat op hem te hebben. Zichtbaar gelukkig en tevreden dat ‘zijn’ fans de band nog niet zijn vergeten na al die jaren bouwt hij zijn show op tot hoogtepunten.

‘Lil’ Death’ uit ‘Hymn Book’ de cd uit 2004 en het ultieme nummer over orgasmes, vooral het vrouwelijke dan, volgt al snel en hiermee is de toon gezet. De ene keer bezwerend, dan weer zalvend doch steeds met indringende passie – die ogen die dwars doorheen je kijken, je zou er schrik van krijgen – en overgave. De blues als roeping zo beweerd Jimmie ons, net als een priester ‘geroepen’ wordt om toe te treden zo werd hij destijds ook bekeerd tot de bluesmuziek. In het nummer ‘The Calling’ wordt het ons allemaal fijntjes uitgelegd. En de hoogmis der blues gaat verder, als een opperpriester weet Mr Wood onze aandacht naar zich toe te zuigen en krijgen we een inkijk in zijn wereld die bol staat van verleiding, seks, rock’n roll en blues. Theatraal allemaal maar het publiek lust er wel pap van. Kan ook niet anders met zulke klasbakken van muzikanten. In ‘Liberate’ en ‘Love Blues’ laat JJ Holiday zien waarom hij tot één van de betere (slide)gitaristen wordt gerekend. Als tiener speelde hij reeds begeleiding bij – jazeker – Bob Dylan in de populaire tv show van David Letterman als lid van de Latino punk rock band Plugz. Billy Sullivan van zijn kant speelde drums bij bluespianist Johnny Johnson en bij ex-Rolling Stone Mick Taylor. De heren Holiday en Wood zijn in de VS de vaste begeleiders van The Blues Brothers en ook in het House Of Blues huisorkest – The Sacred Hearts - op Sunset Strip in L.A. zijn ze gevestigde waarden. Zo kwamen ze in contact met de halve jetset en speelden ze o.a. met Bruce Springsteen, Etta James, Keith Richards en filmidool Johnny Depp. Ze leverden ook nog bijdrages aan verschillende Hollywoodfilmproducties.

Dat de appel niet ver van de boom valt bewees Rachel C. Wood toen ze een nummer naar haar hand – of moeten we zeggen keel – mocht zetten. Papa Jimmie keek goedkeurend toe en zag dat het in orde was. Met ‘Wasn’t Love At First Sight’ krijgen we een rustpunt in de set. Maar dit is stilte voor de storm want daarna barst het geweld los. In het drieluik ‘Preachin’ The Blues’ uit hun eerste titelloze cd, ‘Star Of The West’ en vooral ‘Ramlin’ Woman Blues’ gaat Jimmie volledig loos. Hij beweegt zich kronkelend als een slang over het podium, aangevuurd door de slide uithalen van brother in crime JJ Holiday. Als een bezetene spuwt hij zijn teksten uit. Hij eert de Duivel en God tegelijk. De ene hemelt hij op ‘Praise The Lord’ om vervolgens af te dalen in de donkerste krochten van de hel om daar z’n maatje Satan bij te staan. Je voelt de temperatuur stijgen en de muzikanten gooien maar al te graag nog wat kolen op het hellevuur. Holiday schudt de ene weergaloze solo na de andere uit zijn instrument zonder daarbij zijn natuurlijk ‘cool’ te verliezen. Avila op bas en Sullivan achter de drum stuwen het geheel de hoogte is terwijl Rachel als een bezetene danst en haar lichaam geselt met haar tamboerijn. En Jimmie? Die is ondertussen verandert in een demonische hogepriester die zijn duivelse harmonicasolo’s uitbraakt en de zaal op stelten zet. Vroeger trok hij geheid zijn hemd uit om te pronken met zijn afgetraind en niets tot de verbeelding over gelaten lichaam maar nu blijft het kledingstuk aan. Heeft de aanwezigheid van dochterlief hier iets mee te zien? In ieder geval krijgt de fan die erom vraagt het gevatte antwoord “Pull out your shirt yourself you mothterf*cker!”

De band verlaat het podium maar het publiek schreeuwt zich schor en bissen doen de Crowns met het tragere ‘Something Of Value’ en ‘Altar O’ Love’ want om het met Jimmie’s woorden te zeggen tot afsluit: “It’s only love that counts.” En met deze boodschap stuurt hij ons huiswaarts wetende dat we getuige geweest zijn van een heel straf concert. De Imperial Crowns zijn terug en staan er als een huis, als een bunker! Ze hebben hun plek in de business terug ingenomen en zijn niet zinnens ze terug af te staan. Wordt heel waarschijnlijk vervolgd op onze festivalpodia ’s volgend jaar. U bent bij dezen gewaarschuwd!

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Foto © Eric Schuurmans

meer foto © Eric Schuurmans

I Gotta Right / Lil’ Death / Soul Deep Freak / The Calling / Praise His Name / Liberate / Papa Lawd / Love Blues / Wasn’t Love At First Sight / Preachin’ The Blues / Star Of The West / Ramblin’ Woman Blues
Bis: Something Of Value/Altar O’ Love


                          


 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE BOSUIL, WEERT (NL) - 06/11/16