JOSEPH ARTHUR @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 03/11/16

Van het voorprogramma REUBEN HOLLEBON kon ik nog net het laatste nummer meepikken. Een knap singer songwriter nummer dat hij bracht met enkel zijn akoestische gitaar. Er was een zeer enthousiaste respons van het publiek in de alles behalve volle Rotonde.

Deze gezellige Rotonde was redelijk gevuld (maar zeker niet uitverkocht) voor JOSEPH ARTHUR. Gezien de man al enkele keren langskwam in ons land een beetje verontrustend over zijn live reputatie. Het is nochtans een naam die al lang meedraait in de muziekwereld en die in mijn beleving ergens “bubling under” is.Tijd om de man eens echt te leren kennen was de “trigger” om dit concert aan te vragen. Joseph treedt alleen op maar op het podium staat een vleugel piano, een stoel, een schilderdoek , een gitaar en een synthesizer. Hij maakt gebruik van allerlei technologie om loops en andere geluidseffecten te creëren waar hij dan boven speelt om zo een bandgeluid te krijgen. We zagen eerder dit jaar Jeremy Loops dit heel knap doen. Maar hier viel het resultaat wat minder mee. Dit ondanks de knappe, krachtige zangstem die de man heeft. Hij begon met “You Keep Me Hanging On” waarbij de piano, echo effecten en zijn knappe stem die afwisselde van falsetto naar de gewone krachtige stem.

Hij gebruikt veel zijn falsetto stem en naar mijn mening te veel. Maar er waren in het concert zeker heel knappe stukken. Zo was het passioneel gezongen “The Family” aan de piano met daarop volgend de cover van Prince zijn “When Doves Cry” het sterkste tweeluik van het concert. Niet toevallig twee nummers waar hij geen gebruik maakte van samples of loops. Op verzoek van het publiek speelde hij “Invisible Hands”. Hier verloor hij bij mij het krediet en kreeg ik een onbehagelijk “arty farty” gevoel. Hij creëert een loop of 2 die hij boven elkaar zet, zingt en begint ondertussen met de rug naar het publiek wat te tekenen op het schilderdoek. Later in de set deed hij dit terug, dan was het met verf kladderen op het doek. Op zich niet erg, maar als je ondertussen je sterkste wapen, de zang verwaarloosd dan is dit wraakroepend. Hoewel er nog knappe momenten waren in het concert: “Crying Like A Man” was zo een. Of het met parlando gebrachte “Machines Of War”. De klassiek opgebouwde song “Gypsy Faded” was een bewijs dat hij nummers heeft en kan brengen die sterk zijn. Maar toen hij weer naar zijn doek ging werd het me te veel en keerde ik huiswaarts.

Het is jammer dat iemand met zo’n mooie stem die zich leent om donkere nummers te maken (denk aan Thindersticks) niet ten volle gebruikt en er een soort “kunstig” sfeertje hangt. Ook in de manier waarop hij tussen de nummers door communiceert met het publiek. Misschien dat ik ooit ongelijk ga krijgen en de man een geweldig mooie plaat gaat maken. Maar dan heeft hij een kritische producer nodig, of veel verdriet. De verwachtingen niet helemaal ingelost is mijn conclusie.

(Lisael)                                                 

Foto © Yvo Zels

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 03/11/16