NATHANIEL RATELIFF & THE NIGHT SWEATS @ AB, BRUSSEL - 07/11/16

Je moet het maar doen! Driemaal in een half jaar tijd een concert geven in België en driemaal uitverkocht. Eerst was er een uitverkochte bloedhete Depot in Leuven ergens in juni. Dan speelde hij op een uitverkochte wei in Werchter en afgelopen maandag was het weer van dattum in een bomvolle AB, de grote zaal welteverstaan. In 2015 was hij hier ook al te gast, toen speelde hij boven in de Club omdat hij nog niet de publiekstrekker was die hij nu is. Dat clubconcert was destijds trouwens ook uitverkocht. Wie nog nooit van de man heeft gehoord vertoefde het afgelopen jaar waarschijnlijk op een andere planeet. Nathaniel Rateliff en zijn Night Sweats zijn hotter dan hot. Overal weerklinkt hun muziek. Van StuBru over Q-Music tot Radio 1 & 2, allen hebben ze deze band regelmatig op hun playlist staan. Tv-zender 8cht zond zelfs hun passage op Rock Werchter bijna integraal uit. Wat maakt dat zijn muziek zo wordt aanbeden? Wel, samen met zijn band, slaagt hij erin om zijn songs zo simpel te houden dat ze eigenlijk oorwurmen worden maar dan in de positieve betekenis van het woord. Zulke aanstekelijke, dansbare en blije muziek wil ik wel voor altijd in mijn hoofd. Los van het feit dat het stuk voor stuk muzikale klasbakken zijn natuurlijk. Nathaniel Rateliff, een voormalig tuinman annex singer-songwriter met wisselend succes, combineert countrypop en Indie met soul en de mengeling werkt weliswaar. Hun debuutalbum werd uitgebracht op het befaamde Stax label – en dit wil toch ook wel wat zeggen, niet? -  en werd een bestseller sinds Nathaniel Rateliff & the Night Sweats opdoken in de populaire en veel bekeken ‘The Tonite Show’ van Jimmy Fallon. Ineens lag heel de wereld aan hun voeten. De toer die volgde, duurt maar verder – 18 maanden ondertussen – en neemt monsterlijke vormen aan. Iedereen, van Rock Werchter over Glastonburry tot het New Orleans Jazz & Heritage Festival, wil hen op zijn affiche.

Als opwarmer hadden ze Matthew Logan Vasquez meegebracht. Deze uit Texas afkomstige artiest stond in september nog op Leffingeleuren. De zanger/gitarist van bands als Delta Spirit en Middle Brother besloot om op solo tour te trekken en gewapend met enkel een akoestische gitaar en zijn schurende stem bracht hij een paar knappe staaltjes van z’n kunnen. Roadsongs met een verhaal. De ene keer over zijn overleden vriend, dan over drinkende vissers of vissende drinkers wie zal het zeggen. Stomverbaasd en een beetje aangedaan, maar ook heel dankbaar, toen hij merkte dat het publiek werkelijk echt luisterde naar zijn songs. In je eentje een volle AB muisstil krijgen, straffe toeren. Toen er een paar giecheltrutten onderling een robbertje gingen vechten werd het Vasquez te veel. Abrupt, midden in een song, stopte hij en gaf hij de herriemakers lik op stuk en wees hij hen fijntjes de uitgang. Een kerel met ballen en meteen kreeg hij hierdoor ook de hele zaal op zijn hand. Maar hij had nog meer verassingen voor ons in petto. Op het eind van zijn set ruilde hij zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch model en riep hij – jawel hoor – de voltallige Night Sweats op het podium en werd er gerockt als de beesten. Matthew Logan Vasquez ontpopte zich als een echte frontman/zanger en zweepte de band op waarbij hij iedereen een open doekje gunde. Zichtbaar genietend bracht hij ons een gierende versie van zijn laatste single ‘Everything I Do Is Out’. Het publiek lustte er wel pap van en ging volledig uit de bol. Een naam om zeker te onthouden deze Matthew Logan Vasquez.

Dan over naar de hoofdbrok van vanavond. Booker T galmde nog na in de boxen toen de lichten doofden en the Night Sweats hun opwachting maakten. Toen uiteindelijk Nathaniel Rateliff het podium opwandelde ging het hek van de dam. Hij had er duidelijk zin in. ‘I’ve Been Failing’ gevolgd door ‘Intro’ meer hadden de heren niet nodig om de AB op temperatuur te brengen. Vanaf het begin zat de sfeer er goed in en at het publiek uit hun handen. We kregen alle songs uit zijn titelloos debuutalbum maar ook enkel nieuwigheden zoals ‘I Did It’ dat terug te vinden zal zijn op de nieuwe EP – enkel verkrijgbaar op vinyl en cassette – getiteld ‘A Little Something MoreFrom’. Wat ons opvalt, is de metamorfose die Nathaniel doormaakte sinds we hem in november 2015 voor de eerste keer aan het werk zagen. De bedeesde, ietwat verlegen artiest die schuchter zijn nummers kwam voorstellen met enkel een paar “Thank You”’s tussendoor heeft ondertussen plaats geruimd voor een echte frontman die weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. Blijkbaar is hij er zich wel terdege van bewust dat zijn publiek aan z’n lippen hangt. Hij maant hen aan om met de handen te klappen, geeft tekst en uitleg bij sommige nummers en zijn bindteksten zijn dan weer grappig en dan weer serieus. Natuurlijk ontsnappen we niet aan het feit dat de presidentsverkiezingen voor de deur staan en Nathaniel hierover ook zijn mening heeft. Zijn voorkeur ging naar Bernie Sanders maar met Hilary Clinton krijgen, volgens Nathaniel, de Amerikanen een goed alternatief om niet voor Trump te stemmen. Hij vergeet ook niet om zijn bandleden in de picture te plaatsen en zo krijgen bassist Joseph Pope III, toetsenist Mark Shusterman, drummer Patrick Meese, gitarist Luke Mossman en blazers Andy Wild en Wesley Watkins hun welverdiende ‘moment de gloire’ waarin ze stuk voor stuk bewijzen dat ze uitstekende muzikanten zijn. Een rustmoment wordt ingebouwd en Nathaniel brengt helemaal alleen en unplugged ‘I’d Be Waiting’. En daarna kunnen we ons opmaken voor de finale. Een zinderend ‘Shake’ waarin Rateliff volledig loos gaat op zijn Telecaster gevolgd door een uitzinnig ‘Out On The Weekend’. Het publiek wordt gek en de AB verandert in een danstempel. De Nachtzweters komen nu volledig op toeren en Nathaniel slaagt erin om iedereen op de knieën te krijgen, en dit mag je letterlijk nemen want hij komt zelfs van het podium gesprongen, om vervolgens op te veren en luidkeels mee te brullen. Extase en opwinding. Massahysterie maar dan op een plezante manier. Moet kunnen. De intro van ‘S.O.B.’ wordt overstelpt door het herkenningsapplaus en de hele song wordt van begin tot einde meegezongen door het publiek. Het nummer loopt vlekkeloos over in het aan The Band schatplichtige ‘The Shape I’m In’ om vanuit die song weer terug te keren naar hun hitsingle bij uitstek. Het neuriënde refrein en ritmisch handgeklap blijft weerklinken tot lang nadat de muzikanten van het podium zijn verdwenen. En dan komen ze terug onder stormachtig applaus. ‘I Need Never Get Old’ de hit van het moment hebben ze, slim als ze zijn, behouden voor hun bis. Het dak gaat eraf en een uitzinnige massa laat van zich horen. Met het tragere ‘What I Need’ uit hun te verschijnen EP nemen de heren afscheid van hun publiek. Een publiek dat wezenloos, met verstomming geslagen achterblijft in de wetenschap dat ze hier een topartiest en bij uitbreiding een topband heeft kunnen aanschouwen. Toch blijven Nathaniel Rateliff en zijn Night Sweats bescheiden onder al die lof die hen te beurt valt. Sympathiek als ze zijn, komen ze na het concert de fans begroeten en delen ze met de glimlach handtekeningen uit bij hun goedlopende merchandise stand. Een geslaagde avond van een hoog muzikaal niveau en we merken dan ook niets anders dan lachende gezichten. Zo zou het toch altijd moeten zijn, muziek verzacht de zeden. Niet dat ze de wereld zullen veranderen, maar Nathaniel Rateliff en de zijnen geven de mensen toch dat stukje blijdschap, dat goed gevoel en die tevredenheid mee die soms broodnodig is, en dat op zich is al een hele prestatie.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Setlist: I’ve Been Failing/Intro/Look It Here/Howlin’ At Nothing/I Did It/Mellow Out/Thank You/Wasting Time/I’d Be Waiting/Parlour/Shake/Out On The Weekend/Trying So Hard Not To Know/S.O.B./The Shape I’m In/Need Never Get Old/What I Need

Foto’s Yvo Zels,

meer foto´s, klik hier.

 

 


 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
   
AB, BRUSSEL - 07/11/16
 

 

Matthew Logan Vasquez

Nathaniel Rateliff