PHILIPPE MÉNARD @ GOORBLUES - 13/11/16

We bevinden ons in de seventies, deze maal in Frankrijk. Philippe Ménard geboren op 19 november 1953, te Paray Le Monial, in het Saône en Loire district. De beste streek voor room, vlees, (Bourgogne) wijn, christendom en natuurlijk blues. Hij leerde gitaar spelen als hij veertien is. Op zijn zestiende volgt de hele familie zijn vader, tandarts, die in Bordeaux zijn praktijk gaat uitoefenen. Samen met zijn broer op een festival in Nantes in 1970, ziet hij Colosseum, Mungo Jerry, Magma en Johnny Winter. Deze laatste zal zijn verdere leven sterk veranderen.

Voor het concert hebben we een klein interview met Philippe en zijn charmante echtgenote Brigitte. Hij bevestigt dat het allemaal begon op zijn zeventiende. Dat festival was in Aix-en-Provence. In die tijd kon je gemakkelijk backstage en geraakte ik vooral in gesprek met Rick Derringer,  mede gitarist in de Johnny Winter band. Na het optreden vertelde ik mijn broer dat ik ook bluesrock gitarist wou worden. Deze revelatie liet me à dieu zeggen aan het idee van opleiding tot dierenarts. Nog even later ontdekte ik de muziek van Rory Gallagher, tijdens zijn Ierse '74 tour in Nantes. De tweede blanke mijlpaal in mijn leven, waarvan één albino, die ik al 40 jaar als leermeester beschouw. Ik sta samen met hem op één zwart-wit foto en ik heb er thuis nog één, lacht hij, die ikzelf nam op dat concert in 1970. Enkele jaren geleden trad ik samen op in Nantes  met Gerry McAvoy, vriend en bassist van Rory, samen met drummer Ted ook nog bij Rory gespeeld en de vrolijke Marcel Scherpenzeel, zij vroegen mij voor de akoestische sets en vormden vanaf toen de “Band Of Friends”, of we die kennen ? Zeker ! En niet te missen als Gallagher fan !

Even bedenken dat Philippe een gepassioneerde levenswijze had, eerst vormde hij de groep “Carol”, enkele jaren later “Cambouis”, waarvan nog één punkrock single is overgebleven. Vanaf 1977 de bluesrock band Tequila, waar hijzelf, als songwriter en zanger-gitarist, met verschillende bassisten en drummers, drie albums maakt. Zingt ondertussen ook in het Engels, wat de grenzen letterlijk open maakte, nl. Nederland, Duitsland, toen nog Oost-en West-, Oostenrijk en herinnert zich nog mooie momenten in Tsjecho-Slowakije, waar ze het meest vertoefden. Na zeventien jaar met het Tequila trio, besluit Philippe, in 1994, verder als One Man Blues Band verder te trekken, een nieuwe muzikale uitdaging. Zo is hij al meer dan 20 jaar troubadour, tourt het hele jaar, zouden wel graag eens naar Noorwegen trekken en misschien naar Ballyshanon, het jaarlijks Iers Rory Gallagher festival. Ontwikkelt Zijn eigen Mississippi bluesgenre, dat in Frankrijk ondertussen “Sauce Ménard” genoemd wordt.

 Als tiende album, een akoestische ode aan Rory Gallagher en ook het elfde is in de maak vertelt hij, voor begin volgend jaar, terug eigen gemaakte bluesrock songs. Als we naar het podium kijken, staan er verschillende gitaren gereed, waarvan één zeer speciale en zelfgemaakte, een éénsnarige, Diddley Bow genaamd. Hij zal daar één nummer op spelen, beweert hij. Ook zijn drumstel trekt zeker de aandacht, voor zijn typische voetbegeleiding. Speelt dan ook de alle instrumenten samen: percussie (bas en snare, tambourine, cimbaal), mondharmonica, gitaar en dan nog zang. Een inponerende One man band, net als een Dr Isaiah Ross of een Jesse Fuller. Brigitte instemmend knikkend met zijn verhaal, vormt een waardig deel in de 10 albums. Op haar beurt als manager en  all round hulpkracht van deze ervaren troubadour. Noem een festival en hij heeft erbij gestaan, Memphis (Tenessee) tot Niigata (Japan)van Peer tot Cahors, van Kwadendamme tot Dresden, te veel om op te noemen. Net als ondersteuning en opener voor John Mayall, Canned Heat, Beverly Joe Scott, Louisiana Red, Hans Olsen, Smoking Joe Kubek, Angela Brown,...We staan er klaar voor.

Openingsnummer, aftastend en mooi gekozen, op akoestische gitaar plus harmonica,  zijn tweebenige drumbegeleiding en een stem gelijkend op de Taste zanger “Don't Know Where I'm Going”. Jawel, al direct uit het hommagealbum. “ Ride On Red ”, we rijden dankzij deze oude single (1962) van Henry Glover met de bus door Louisiana, in een bewerking door Mr. Gallagher. Een eigen nummer over “Telephone Woman Blues”, een lang verhaal, zoals hij aankondigt: vandaag nog steeds herkenbaar. Zingt ook door de harmonica, waardoor we een echt hailer effect krijgen. Tevens lange mondorgel noten, Spelend, zingend en  kickend met overvloedig energie en charisma. Switch terug naar enkele Rory songs:“ Wave Myself Goodbye ”, het wondermooi meeslepende “ Moonchild ” en het contrasterend dynamische “ Laundromat “. Back to the Blues met “Louise “ van Chester Burnett alias Howlin' Wolf.                

“ She was the Sweetest girl from Chicago till the Golf of Mexico “

En of we dat geloven, menigen onder ons zouden er voor huilen als een wolf. Philippe vertelt ons over zijn “hometown”, waar gelukkig nog een bar, net zoals één uit de seventies, met rook en revolutionaire gesprekken, alles overleefde en waarover hij op vorige album Mayday het nummer schreef “ Down At The Pearly Café ”, slidend op nu weer een rode gitaar, die als een vaandel de overleving aanwijst. Een blues optreden kan volgens Philippe niet doorgaan zonder een werk van Robert Johnson en start het traag gesmede, met knappe instrumentale bewerkingen:  “Kind Hearted Woman”. Neemt hierna zijn oude akoestische zessnaar en steeds met slidehand brengt hij Rory's “ Raze The Breeze “. Pauze.

Ondanks de regen en de koude breeze in het twilight, tijd voor het shot voor het krijtbord buiten. We beseffen weer de gelukkige toeschouwer te zijn dankzij Michel, Lydia & Paul. Muziek is nog nooit zo sterk geweest, maar niet evenredig met het aantal liefhebbers, eigenlijk niet te begrijpen, je zou er vele kilometers voor kunnen rijden om hedendaagse blues live te beleven. Het verschil, van een rondtrekkende Europese troubadour, met een Boeing gebruiker, ligt wel duidelijk in het aantal instrumenten. Philippe heeft alleen al een zevental houten speeltjes op het podium staan. Americans laten dikwijls hun dobro liever thuis...met al dat metaal geraken ze natuurlijk niet door de screening. Neen, verzekering en extra kilo's en gevaar voor diefstal...Maar Philippe heeft zelfs een gereedschapskoffer bij, met schroevendraaiers, die hij als slaghamers gaat gebruiken...

De Blues van Rory blijft hij na de pauze verder verkondigen, Pistol Slapper of Bullfrog of ...we kunnen er niet genoeg van krijgen. Met Taj Mahal konden we  in augustus nog op Blues Peer live meeklappen, zo ook hier van hem “ Good Morning Miss Brown “. Een meestamper, waarbij we eerder braaf blijven meeklappen. Aansluitend, eigen inbreng, met een uptempo “ Don't Be Reckless With My Heart “. Zijn stem blijft weergaloos sterk, misschien dankzij de moonshine van Paul, wat dat dan ook mag zijn. De one-string wordt nu door hem opgesteld. Even stemmen en “ Going Down South “ wordt gezongen maar vooral met twee Peugeot schroevendraaiers swingend wordt getokkeld. Niet zelf uitgevonden maar wel zelf gemaakt. Elmore James is geen probleem voor deze slide kampioen en onder ons handgeklap vertoeft het Goor in  “Madison Blues”, onder goedkeurend oog en oor van de “ king of the slide guitar  “. Duiken verder in de tijd en vertoeven rond de vorige eeuwwisseling, beginjaren 1900, waar Lead Belly “Out On The Western Plain” uitkeelde, in het subliem arrangement van jawel, Rory Gallagher.

Muziek uit China ? Nooit geweest geeft hij toe, wel in Japan. “ Shanghai Blues “, titelsong van het album in 2007, met een exotisch ritme, angstkreten en huilende harmonica, het is en blijft toch de kenmerkende Ménard saus, dat open potje ruik je van ver. Een minder bekende Engelse rockband Patto, geleid door Mike Patto, bracht vruchten, in 1970,  op de Engelse bodem, vergelijkbare Jazz Rock als Colosseum die ook de vibrafoon op de voorgrond brachten . “ The Magic Door ” weliswaar zonder marimba sounds, maar met Philippes' overtuiging, kan je uren meelopen. Je merkt dat hij vele waters heeft doorzwommen, niet alleen uren vertoefde in zijn omgebouwde garage tot muziekstudio, deze blues is meer ervaren en niet alleen door jaren en kilometers. Een lange Bullfrog Blues wordt ingezet, met een ingeweven en meer dan toepasselijk en hedendaags “You Can't Always Get What You Want “, jawel van oa de Stones die het bewerkten van, naar mijn gevoel, een gospel. Men vroeg ooit aan Jimi Hendrix wie de beste gitarist ter wereld is...zijn antwoord: Weet ik niet, maar vraag het eens aan Rory Gallagher ! Net als Johnny, Jimi en Rory voorvaders van ook deze stevige Rocker.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

 

meer video's : Louise - Going Down South - Out On The Western Plain - Bullfrog Blues & You Can't Always Get What You Want

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES - 13/11/16