POPA CHUBBY @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 07/10/11

Theodore Joseph Horowitz aka Popa Chubby, een zware Gitaar God uit de Bronx/NY. “The Master Of Disaster, The Beast Of The East”, noemt hij zichzelf. In het verre Oosten ligt de Big Apple, waar hij de tanden in zette. Vader had een snoepwinkel en overleed toen hij zeven was, waardoor hij een keiharde “survivor” werd. Op zijn dertiende begint Ted te drummen, we zijn in het vinyljaar 1973, seventies op zijn best. Nadat hij de Stones leert kennen, ruilt hij zijn slagwerk in voor de gitaar. In '77 speelt hij samen met Screaming Mad George, een artiest die optrad in kimono, in een punkclub CBGB (Country, Blue Grass en Blues). Ook andere bands, zoals de Ramones en de Patti Smith Group, maakten hier de zaal onveilig. Was ook gitarist in de band van Richard Hell (& the Voidoids). Geraakt op straat door een heroïne probleem, maar herpakt zich als bluesrock muzikant en vervalt nooit meer. Start optredens in verschillende New Yorkse clubs vanaf 1994 en zal tot icoon uitbloeien in de New Yorkse Blueswereld.

In de hall van zijn woning staan verschillende namen op de muur geschreven, namen als Buddy Guy, The Stooges, The Ramones, Cream, Sex Pistols, Led Zeppelin, Motörhead, Willie Dixon, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Robert Johnson, Curtis Mayfield, Wes Montgommery... hij heeft ze allemaal op bezoek gehad, in zijn hart en ziel tenminste. Voor enkelen hiervan speelt hij zijn ode, met een eigen meesterlijk gitaarspel, dat door merg en been snijdt. Daar leeft hij voor, serenades voor ons keihard op de straatstenen gooien, omdat wij hem inspireren, hem beter laten spelen, schrijven en zingen, op één voorwaarde: dat wij luid en lang luisteren. Muddy Waters, Howling Wolf, Little Walter...de verhalen over gevaarlijke jongens die je neerknallen als dit hen noodzakelijk leek, wil hij evenzeer levend houden in zijn muziek, als een niet te vergeten deel van de blues. Heeft dan ook “the look” van een Hell Angel, maar één die gevoelig en integer uit de hoek kan komen. Niets is wat het lijkt, al staat zijn baseballbat niet veraf.

Meer dan dertig stevige albums heeft hij al op zijn naam. Conceptalbums die over hemzelf gaan. Zijn laatste CD “Catfish” verscheen net in oktober. Op de planken speelt wat hij voelt en wat wij willen voelen. Francis ontvangt hem hier al voor de negentiende keer. De Spirit Of 66 is één van zijn meest geliefde clubs, vertelt hij wat verder. Maar laat ons eerst op deze regenavond, na 150 km donkere E-way, genieten van dit optreden met bassist Conrad St. Clair en op drums David Moore.

De beuk erin, omstreeks half negen, in een volle Spirit, met een bijna volledig instrumentaal ”I Don't Want Nobody”, tien minuten stevig en perfect snarenwerk. Op zijn kruk heeft deze king of the NY-city Blues geen genade voor de snaren op zijn afgespeelde fender, vraag me zelfs af of zijn glazen bottleneck het gaat uithouden. Titelsong van zijn nieuwe album “(I am) The Catfish”. Zwemmend door vele rivieren, wetend dat hij de koning is, stevige badass, maar te slim om in de netten verstrikt te geraken om hem daarna te labelen. Chubby is trouwens zelf producer van dit album en waarschijnlijk ook de volgende president van de VS. In het midden voor ons staat nog een volledig extra drumstel, gitaar en drums samen spelen zie ik deze dubbele geschapen torso, met geiten sik, nog wel waarmaken. Samen met Conrad op bas en David al even prima op drums, brengen zij het feestje nu echt op gang met het speelse “Looking Back”

Ja toch... “shit happens” horen wij hem zeggen, gebroken snaar, maar no problem voor Popa. Enkele minuten later brengt hij samen met Conrad op bas en David al even prima op drums, het feestje nu echt op gang met het speelse “Looking Back”:

“I was looking back,
to see if she was looking back,
to see if I was looking back at her”

Speels in alle vormen, vooral met zijn snelle vingerspel geeft hij voor velen onder ons een paar gitaarlessen voor gevorderden. Albert King zei het al, dat eenieder van ons ooit de blues zal tegenkomen. Poppa liep daarbij ook nog Rock, Funk en Pop tegen het lijf (en met wat voor één). Met “ Rock On Bluesman” laat hij ons alle facetten horen, bluezy intro, middenin hete Rock & Roll, Jimi Page achterna. Zijn vingerspel speelt hem 's nachts ook parten ...zijn vrouw vertelde hem dat hij vorige nacht weer aan het spelen was in zijn slaap...? Welk nummer had hij haar gevraagd...”much trouble !” roept nog één van ons. En ja, dan toch... andere trouble met een gebroken snaar....no problem voor Popa, shit happens, verontschuldigt hij. Lost dit zelf op en enkele minuten later brengt hij een betuiging van medeleven aan dat vreselijke shit moment in de Parijse Bataclan,vrijdag avond 13 november 2015, met “ Blues For Charlie”. Je suis Charlie, het had ons allemaal kunnen overkomen. Ja, we waren toen ook hier in de Spirit met Stevie Nimmo. Op de wonde van het weekblad Charlie Hebdo, legt hij hier een instrumentale pleister, als leedherdenking van deze grootstad, die ook zijn meest geliefde is. Onderwerp is en blijft, niet alleen voor muziek, een hedendaags kapittel. Je kan ook deze clip opzoeken op youtube, tevens op zijn nieuwe Catfish album, een zowel artistiek als muzikaal hoogstandje.

Houdt ervan om contrasten te leggen en terwijl hij howhowend voorzingt, kijkt Robert Johnson over onze schouder, klapt en kijkt knikkend goedkeurend mee naar zijn “C'mon In My Kitchen”, ook uit die laatste, stilaan kriebelende, CD. In 1998 trad hij hier voor de eerste maal op, vertelt hij ons, speelt altijd met plezier in deze club. Nineteen O eight verspreekt hij zich dan glimlachend ....toen reden nog geen wagens, geen elektriciteit, enkel bier...“Sweet Goddess Of Love And Beer”, een andere versie van het spel met de duivel als “Titties and Beer”, ook Zappa staat hier mee te genieten. Het eind riff van dit nummer wordt onder ons ritmisch handgeklap terug ingezet, de swing zit er nu bij iedereen in. De vijf noten die we aan “Hey Joe” toeschrijven, worden hier vermenigvuldigd als een mirakel met vernieuwing van deze plat gespeelde song, geen noten genoeg om dit te beschrijven. Blijven even bij Jimi's wahwah pedaal en uiteraard Voodoo Chile, weerom in een eigen typische Chubby style. “Rock me Baby” nog steeds op die afgebladerde Stratocaster die duidelijk alles overleeft en waarop zijn vingers lijken te jiven.

“Let's play music”, hij heeft er duidelijk zin in, laat ons verder meewandelen in de “groove” van “69 Dollars”, een nummer waar bas solo's thuishoren, Conrad St. Clair rockt hier dan ook lustig op los. Popa neemt plaats achter zijn drumstel en jamt hierop “in overtake” met David Moore, neemt drumsticks aan de achterzijde en slaat met al zijn power, ook de Marshall en Fender amps houden even hun adem in bij deze dynamische spielerei. Terug op zijn fender brengt hij nog een eigen fantasie van het Godfather thema, jazz is niet veraf. We herkennen nog Judy Garland's regenboog “Somewhere over the ...”. En dan weer sterk contrasterend, een ode aan zijn lievelingsband “Motörhead Saved My Life”. Ook Lemmy had dit graag meegespeeld, met sympathie voor één van duivelse volgelingen. Zou hij ook nog Stones brengen?

Kan ons niet genoeg vertellen hoe graag hij hier optreedt en vraagt ook applaus voor Francis, die ons echt thuis laat voelen in deze prachtige Spirit of 66, zijn favoriete club in de wereld. We delen dan ook graag zijn mening. Leonard Cohens “Halleluja” is een parel te meer. Laat jezelf gerust, een kleine tien indrukwekkende minuten, verwennen door deze prachtige bewerking, hierbij gevoegd. Laatste wijselijk nummer “Further On Up The Road” met oudere, wijzere, luidere en stevige hand, zoals Bobby “Blue” Bland in '57. De ganse Spirit verlangt uiteraard meer en al snel gaan zij hier even graag op in met Chuck's “Johnny Be Good” en jawel erbovenop nog twee Stones nummers, het meeslepende “Wild Horses” en het fantatisch eindnummer “You Got To Move”, even wijselijk gekozen. In deze voorbije twee en half uur heeft Popa Chubby zijn bovenste schuif live voor ons opengetrokken. We rijden graag met deze “Catfish” huiswaarts.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer foto © Guy Cuypers


 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 07/10/11