RYLEY WALKER @ AB CLUB, BRUSSEL - 10/11/16

 

Het voorprogramma deze avond werd verzorgd door ITASCA, een jonge dame die in het echte leven Kayla Cohen noemt, (vooraan in de twintig schat ik) die solo op het podium haar nummers bracht.  Ze deed dit met haar fragile liedjes die ze bracht met begeleiding van haar gitaar.  En dat was een van haar troeven: haar gitaarspel.  Wat kan die dame spelen op de gitaar.  Daarnaast heeft ze een mooie zangstem die doet denken aan Joni Mitchell. We kregen mooie luisterliedjes die de AB Club stil kregen.  Ze was een beetje onwennig in de bindteksten maar eens ze aan haar verhalende songs begon verdween die schroom.  Ik heb vooral “Buddy”, “Flower At The Mansion” en “Garden” onthouden.  Na het concert vertelde ze dat ze nog terug komt met haar band. En aan de clipjes te horen lijkt dit nog een meerwaarde te zijn.  Haar cd “Unmoored By The Wind” is zeker ook de moeite.  In deze versie had ze de perfecte act voor het Toogenblik kunnen zijn. Te volgen deze jongedame.

Het podium klaarzetten voor Ryley Walker was geen grote klus.  Dus nog geen 10 minuten later kon die aan zijn set beginnen. Ryley is een soort van cult held bij de muziekpers en wou vooral zijn nieuwe cd “ Golden Sings Have Been Sung” voorstellen.  Het podium opkomend met de whiskyfles in de hand begon hij en zijn band aan de set.  Die band bestaat uit een drummer, bassist, toetsenist en een gitarist.  Ryley zelf speelt ook op de gitaar en neemt af en toe de zang voor zijn rekening.  Hoewel zang een overdreven omschrijving is voor zijn gewauwel in de micro. Maar bij Ryley draait het niet om de teksten maar om de muziek.  Die was meer dan uitstekend.  Het was alsof we in het repetitielokaal zaten van een stel hoogbegaafde muzikanten die aan het jammen waren.  Bij Ryley Walker valt dikwijls de naam Nick Drake maar tijdens het concert doken bij mij ook de namen van Tim Buckley, Jefferson Airplane en Allmann Brothers op. Hun nummers zijn lang uitgesponnen improvisaties (zo lijkt het toch) waarbij de muzikanten regelmatig voor chaos zorgen zo elkaar uitdagen.  Hierbij viel vooral de geweldige drummer op die met heel zijn lichaam de ritmes en roffels verzorgde. Hij speelde een lange set met 7 nummers.  De meer dan 10 minuten durende instrumentale introductie van “Age Old Tale” was boeiend met zijn jazzy experiment.  Makkelijke muziek was di niet maar eens je mee was in hun trip bleef je er in tot het einde van het concert.  De hele club was mee.  Jammer dat hij tussen de nummers wat aan lulde (vooral over dronken worden, zijn en opnieuw dronken worden)  en dat ze de whiskyfles lieten rondgaan.  “The Roundabout” was een psychedelische trip (vandaar Jefferson Airplane). “Sullen Mind” was voor mij het beste nummer dat ze brachten; lang uitgesponnen en even meeslepend als een Indische raga.

Het was zeker een concert om te onthouden; je kon ervan genieten met de ogen toe, je kon er van genieten door te kijken (vooral de drummer), je kon genieten van de mooie klanktapijten die ze in elkaar weefden en de variatie en onvoorspelbaarheid van de set.  Ik las ergens op het net de term “Psyfolk”.  Dit omschrijft het perfect. Jammer van de wat aanstellerige houding. Maar iedereen keerde zeker tevreden huiswaarts. 

Lisael

Foto’s Yvo Zels,

meer foto´s, klik hier.

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 10/11/16

 

Itasca

Ryley Walker