THE DIRE STRAITS EXPERIENCE @ LA MADELEINE, BRUSSEL - 20/11/16

Nadat hij met Dire Straits 120 miljoen platen had verkocht, trok Mark Knopfler in 1995 de stekker uit het megacircus van zijn geesteskind "Dire Straits".

Anno 2016 zijn we ondertussen maar liefst 20 jaar verder en voor ex-bandmembers Chris White (saxofoon) en Chris Witten (drums) bleef het al die tijd blijkbaar jeuken en omdat het bloed kruipt waarnaar het niet gaan kan, gingen ze op zoek naar iemand die qua technische virtuositeit en stemgeluid de lege schoenen van hun voormalige frontman kon vullen. Die vonden ze in 2014 in de persoon van de Zuidafrikaanse Terence Reis en de Dire Straits Experience werd boven het doopvont gehouden. Na succesvolle tournees in Australië en Nieuw-Zeeland waren onze contreien ditmaal aan de beurt en streek het zeskoppige gezelschap in de knusheid van het Brusselse La Madeleine neer.

Nu hun goeroe Mark Knopfler solo een andere koers is gaan varen en op het podium de Dire Straits-legacy liever mijdt dan omarmt, hadden een duizendtal rabiate fans een ticket gekocht om hun favoriete band van weleer nog eens te zien schitteren met het legendarische repertoire van de grote dagen.

Commercieel blijkbaar een goed idee, omdat de tour tot dusver overal volle zalen trekt en pers en concertbezoekers unaniem getuigen van het feit dat deze evergreens bij een zeer breed en uiteenlopend publiek nog stevig in het collectief geheugen veranderd zitten, zo bleek ook op deze herfstige zondagavond in Brussel …

Zes schimmen heren van middelbare leeftijd treden binnen de warme gloed van de schijnwerpers en een ingetogen “Telegraph Road” wordt ingezet op de tonen van de dwarsfluit van Chris White. Direct doemde die typische organische signature sound weer op  en vanaf het moment dat de koperkleurige vocalen van Terence Reis werden ingezet, hoorde je van “dit komt goed”. De ex-leden wilden méér dan louter een nostalgietrip betekenen met deze – zeg maar wedergeboorte – en zijn bijzonder omzichtig tewerk gegaan in het selecteren van een in dit geval meer dan waardige vervanger, zo bleek quasi instant.

De uitgesponnen gitaarsolo’s zoemden als weleer en zelfs dat lijzige, langoureuze stemgeluid kon qua hese omfloerstheid de vergelijking met het origineel zeer goed doorstaan. Een warme binnenkomer, waarna het immer huppelende “Walk of Life” dan ook met de nodige vreugdekreetjes werd onthaald door het van meet af aan enthousiaste publiek. De toon was gezet, de machine goed geolied en dat het publiek er zin in had, was de heren op het podium ook niet ontgaan. Een wederom glorieuze versie van klassieker “Romeo and Juliet” werd gevolgd door het door een warm kronkelende saxsolo ingeleid “Your Latest Trick” en  een vinnige versie van “Tunnel of Love”, waarbij Terence Reis de technische hoogstandjes niet uit de weg ging en ondertussen was wel duidelijk dat dit een avond zou worden waarop er met de precisie van een Zwitsers uurwerk met voelbaar speelplezier intens en virtuoos zou gemusiceerd worden.

Tussen de monsterhits door werd er al eens een minder bekend nummer opgediept (het folky huppelende “The Man’s Too Strong” dat fraai werd opgeluisterd door een national steel guitar en harmonica en een heftig “Expresso Love”, met een glansrol voor de toetsen).

“Private Investigations” kreeg een pittige intro op orff-instrumenten mee en een funky “Once Upon a Time in the West” werd gespeeld op het scherp van de snee, evenals de omstuimige boogiewoogie van “Two Young Lovers” : net als hun grote voorbeelden kan dit combo atwisselend laveren tussen ontroeren én rocken.

Na de monumentale ballad “On Every Street” en magnum opus “Brothers in Arms” kregen we nog een viriel “Sultans of Swing” voorgeschoteld.

De totale apotheose volgde met de obligate bis, een zinderend “Money for Nothing”, waarop de zaal collectief compleet uit de bol ging en menig luchtgitarist zijn hartje volop kon ophalen.

Uitgeleide werd gedaan met een streepje filmmuziek, de instrumental “Going Home” (Theme from the movie Local Hero), enkel de bagpipes ontbraken nog om de volksdans compleet te maken.

Zo werd na bijna twee uur een punt gezet achter wat bezwaarlijk een gezapige retrotrip genoemd kan worden: The Dire Straits Experience staat als een huis en dat kan tellen tellen qua live-ervaring na 20 jaar afwezigheid op het podiumfront. Als ze op Nostalgie Beach in Bredene of voor de Vostertfeesten een dijk van een headliner zoeken die jong en oud kan bekoren, lijkt me dit een excellente keuze voor op een mooie zomeravond … 

Steven Kauffmann
Foto © Anja Cleemput

Setlist: Telegraph Road / Walk of Life / Romeo and Juliet / Tunnel of Love / Your Latest Trick / The Man's Too Strong / Expresso Love / Private Investigations / Once Upon a Time in the West / Lady Writer / Two Young Lovers / On Every Street / Brothers in Arms / Sultans of Swing / Money for Nothing / Going Home: Theme from Local Hero (Mark Knopfler cover) 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

LA MADELEINE, BRUSSEL - 20/11/16