THE VEILS @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 25/11/16

Een tijdje geleden was ik op aanraden van een schoonzoon, die beweert iets van muziek te kennen, naar Band Of Skulls gegaan. Een op en top meevaller was dit niet geworden. Deze concertavond had hij me ook aangeraden. The Veils moest ik zeker proberen meepakken had hij gezegd. Dus trok ik vrijdagavond zonder al teveel verwachtingen naar de Bota. Ik wist dat de band uit Nieuw Zeeland afkomstig is en bestaat uit 5 leden. Ze hadden eerder dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht “Total Depravity” genoemd. Deze vierde full cd (er zijn ook enkele EP’s) gingen ze promoten met deze tour. Bleek tijdens het concert dat dit het laatste was van een toer.

De Orangerie, grootste zaal van de Bota was goed volgelopen voor dit concert. Keurig op tijd begonnen ze aan hun concert. En dat begon direct met de volle beuk er in: “Her Come The Dead” bulkte van de energie. Op dat elan gingen ze verder voor het met effecten verrijkte “Axoloth”. Het daaropvolgende “Do Your Bones Glow At Night?” was van die aard dat de hele zaal overstag was en meeging in de trance van de band en vooral van hun leider Finn Andrews. Dit nummer begon traag , met een sample, om dan uit te deinen naar een geluidsmuur. Mij spookten enkele namen door het hoofd: Balthazar( de songopbouw) & Nick Cave (de voordracht). In “Low Lays The Devil” viel de mooie rasp in de stem van Finn op. Hij staat tijdens de verhalende songs te gesticuleren met zijn armen als een priester op het preekgestoelte. Gezien dat religie een belangrijk thema is in hun songs flitsen natuurlijk Nick Cave en Sixteen Horsepower door mijn hoofd. Rauw klinkend met een “Brussels By Night” donkere sfeer klonk het lange epos “Swimming With The Crocodiles”. Meeslepend was het adjectief dat opdook bij het titelnummer van hun vorige plaat “Nux Vomica”. Bij het met mooie pedal steel ingekleurde “House Of Spirits” was het intens. En radiovriendelijk was het vlotte en ritmische “The Pearl”. Bijna de hele nieuwe plaat kwam aan bod tijdens heet concert. Knap was zeker het titelnummer waarbij de diepe stem en de knappe gitaar voor een enthousiaste zaal zorgde. De eindspurt werd ingezet met “Iodine & Iron”, het beste nummer van de avond, met de steel gitaar in de hoofdrol, de Americana invloed duidelijk aanwezig en kippenvel op mijn armen. Het lange, ritmische “Not Yet” deed me denken aan een andere hogepriester uit de rock geschiedenis: Jim Morrison & zijn Doors. Het publiek ging vlot mee in deze aanzwellende song. Afsluiten deden ze met “King Of Chrome” waarbij ze een beangstigende sfeer creëerden op een machinaal dreunende ritmesectie. Als het concert hier zou gestopt zijn was ik meer dan tevreden naar huis gekeerd.

Maar er waren nog bisnummers. Finn kwam alleen op en speelde akoestisch enkele oudere nummers. “Candy Apple Red”, “ The Tide That Left” en “Wild Son” bewezen dat hij het alleen ook kan en vooral dat zijn stem in die context nog beter tot zijn recht komt. Toen de bandleden terug mee kwamen spelen werd het catchy “Calliope” gebracht en heel de zaal was aan het meedansen. Ze gingen voort met “Advice Your Mother To Be” , een song met een aangrijpende tekst die deed denken aan The National. Afsluiten deden ze met het lang uitgesponnen “Jesus The Jugulator” met op het einde de band die uitfreakt en de zaal uitgeteld achterliet.

Als je de namen waar ik naar refereer leest en als de recensie adjectieven bevat als intens, aangrijpend, meeslepend, ritmisch dan weet je dat het hier ging om een top concert. Hun georganiseerde chaos is live alvast top. Mede dank zij de “presence” van bandleider Finn Andrews die met zijn wat mystieke verschijning gevraagd is om in de Twin Peaks serie mee te spelen. Bedankt voor de tip schoonzoon.

(Lisael)

Foto © Marke Tentster

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 25/11/16