TONY JOE WHITE (SUPPORT ACT: DAVID RONALDO ) @ HET DEPOT, LEUVEN - 16/11/16

Het was een tijdje geleden dat deze swampman nog eens ons landje aandeed. Tony Joe White, vooral bekend om zijn typische diepe baritonstem, mag dan ook een levende legende genoemd worden. De man die verantwoordelijk is voor de onsterfelijke hits van o.a. Tina Turner(‘Steamy Windows’), Elvis Presley (‘Polk Salad Annie’) of Ray Charles (‘Rainy Nights In Georgia’) bracht onlangs een nieuw album, ‘Rain Crow’, uit en hij kwam dit maar al te graag live voorstellen in de bomvolle en uitverkochte Leuvense muziektempel Het Depot. Twee dagen eerder had hij zijn kunsten ook al getoond in een uitverkochte Roma in Antwerpen. In Antwerpen koos men voor Guy Verlinde – solo – als openingsact terwijl we in Leuven opgewarmd worden door plaatselijk talent. David Ronaldo, telg uit de ruime Circus Ronaldo familie, met zijn partner in crime Charly Verbinnen, ook al zo’n oude bekende uit de Leuvense scène, hadden de eer om de spits af te bijten. Ze spelen ook samen in The Dice een coverrockband die zijn strepen reeds verdiend heeft maar vanavond kozen beide heren voor een minimalistische omkadering – akoestische en elektrische gitaar en een stem – en dit viel duidelijk in de smaak bij het publiek. Zo wisselden bekende nummers van CCR, the Band, Jimi Hendrix zich af met minder bekende maar niettemin knappe versies van nummers van Little Feat – opgedragen aan dat ander Leuvense monument Big Bill, hier een aandachtig luisteraar tussen het publiek – en van Bob Dylan. Ook Neil Young mocht niet ontbreken in het lijstje en met diens ‘Hey Hey, My My’ werd er passend afgesloten. David Ronaldo heeft een heel hoog rock’n roll gehalte zowel fysisch als qua beleving en beschikt over een hese, ruige stem die uitermate geschikt is voor dit soort werk. Charly Verbinnen onderscheidde zich dan weer door op geheel eigenzinnige wijze de nummers in te kleuren en op te vullen met perfect gepaste interventies en fill-ins. Klasse en zo dacht het aanwezige publiek er duidelijk ook over want beide heren konden rekenen op heel wat gemeend applaus.


Daarna was het de beurt aan Tony Joe White die – in tegenstelling tot wat zijn achternaam doet vermoeden – volledig gehuld in het zwart inclusief zwarte Stetson, het podium kwam opgewandeld. Misschien wil hij wel de titel ‘The Man In Black’ overnemen van die andere helaas overleden legende Johnny Cash? ‘Way Down South’ is het eerste monument dat we te horen krijgen en meteen is de toon voor deze avond gezet. We mogen ons opmaken voor een intieme set. Enkel een gitaar en een mondharmonica, meer heeft deze Swamp Fox niet nodig om het publiek in te palmen. Of toch? Vanaf het tweede nummer ‘Undercover Agent Of The Blues’, ook ooit een bescheiden hit voor Miss Turner, krijgt hij de hulp van drummer Bryan Owings die ook meespeelt op zijn ‘Rain Crow’ album en geen onbekende is in het wereldje als je zijn palmares er eens op naleest. Paul Reddick, Justin Townes Earle (zoon van Steve Earle), Allison Moorer, Chip Taylor en Solomon Burke zijn maar een paar namen in het lange en indrukwekkende lijstje waar hij ooit mee samenwerkte. ‘Roosevelt and Ira Lee’ is al meteen de volgende klassieker die Tony Joe uit zijn hoed schudt. Hij is ondertussen 73 maar heeft de Zuiderse relaxte sfeer nog niet verleerd. Ook krijgen we her en der ook een flard van zijn beroemde swampbox te horen. Deze sound is echt wel typerend voor Tony Joe White en hij heeft er dan ook doorheen de jaren zijn absolute handelsmerk van gemaakt. Dit in combinatie met zijn doordringend laag, bijna ondergronds, stemtimbre deed hij menig vrouwenhart op hol slaan.

Als we zo eens rondkijken in de zaal valt het op dat het publiek zowat van alle leeftijden thuis is. Moeders op leeftijd die nu samen met hun dochters van middelbare leeftijd hun jeugdidool komen bewonderen. Vaders van pensioengerechtigde leeftijd die in het gezelschap van hun zonen de sfeer van weleer komen opsnuiven, maar evengoed jonge twintigers die de muziek van Tony Joe White pas hebben ontdekt. De nummerkeuze van Tony blijkt niet altijd een schot in de roos te zijn want naarmate zijn set vordert, krijgen we de indruk dat het allemaal iets vlotter en snediger zou mogen. Misschien doet hij dit wel bewust en ligt het een beetje aan ons – te hard verwend op muzikaal gebied de laatste tijd, wie zal het zeggen? – feit is dat zijn trouw publiek er wel pap van lust. Ook tijdens de langzamere en tragere nummers blijft het sacraal stil in de zaal. Alsof iedereen vol ontzag en sprakeloos wacht tot hij zijn grootste hits bovenhaalt. En na ruim anderhalf uur is het zover. Met ‘Rainy Nights In Georgia’ wordt de jukebox in gang gezet gevolgd door een heftig en luid meegezongen ‘Polk Salad Annie’. Dan verlaat de Meester het podium.

Na lang aanhoudend applaus komt hij terug voor zijn bisronde, drie nummers lang, met als absolute uitsmijter ‘Steamy Windows’. Was dit concert een absoluut hoogtepunt? Niet echt, al zijn we content dat we een levende legende die zijn onmiskenbare stempel op de hedendaagse rock- en bluesmuziek heeft gedrukt, hebben mogen aanschouwen. Ik had hem graag het nummer ‘Even Trolls Love Rock’n Roll’ horen brengen en hem in een volledige bandbezetting aan het werk gezien, maar hey, ‘You Can’t Always Get What You Want’, nietwaar Hillary? Een mens moet tevreden zijn met wat hij wel kreeg. En dat was toch wel een knap, intiem moment met een artiest van wereldklasse die hier in het Depot bewees nog steeds zijn plaats te hebben in het hedendaagse muziekwereldje. Laat ons hopen dat we nog lang van zulke artiesten kunnen genieten want ze worden alsmaar schaarser.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Setlist: Way Down South / Undercover Agent Of The Blues / Roosevelt and Ira Lee / Do You Have A Garter Belt / Tunica Motel / The Guitar Don’t Lie/Hoochie Woman / The Bad Wind / Hold up / Rainy Nights In Georgia / Polk Salad Annie / Conjure Child / As The Crow Flies / Steamy Windows


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN - 16/11/16