‘THE LAST WALTZ’ – THE BAND BY WINTERLAND ’76 & SPECIAL GUESTS @ ABclub BRUSSEL, 25/11/16

We worden muzikaal serieus verwend de laatste tijd. Als rondtrekkend muziekrecensent beland je van het ene hoogstaand concert in het andere met telkens bands die zichzelf overtreffen. Toch heb je soms nog van die momenten dat je zonder verwachtingen ergens naartoe trekt en dat je volledig van je sokken wordt geblazen door de performance van de artiest en/of, in dit geval, band. Die bewuste vrijdagavond, 25 november 2016, exact 40 jaren na datum dat The Band zijn inmiddels legendarisch afscheidsconcert gaf in de Winterland Ballroom in San Francisco, was het van dattum.

Het bonte gezelschap dat hiervoor verantwoordelijk was noemde zichzelf heel toepasselijk Winterland ’76 en bestaat uit Belgische topmuzikanten die allen reeds hun strepen verdienden in bands zoals Mad About Mountains, Isbells, Birds That Change Colour, Broken Glass Heroes, Marble Sounds, Winterslag, Admiral Freebee en Bony King. Allemaal ronkende namen, de ene al bekender dan de andere, van divers pluimage, doch met één vaste constante namelijk een niet aflatende passie voor de muziek van The Band. Deze legendarische band blijft, ook 40 jaren na hun definitieve afscheid, nog steeds een hele huidige lichting artiesten, singer-songwriters en groepen inspireren en begeesteren. Bob Dylan nam hen mee als begeleidingsband maar ook solitair an sich als groep konden Robbie Robertson, Garth Hudson, Levon Helm, Richard Manuel en Rick Danko hun mannetje staan. De vele klassiekers die ze, vooral Robertson, bijeen penden spreken voor zich. Hun meesterwerk ‘The Last Waltz’ is een klassieker in zijn genre en de gelijknamige film door Martin Scorsese wordt nog steeds beschouwd als de ultieme concertfilm. Het werd tevens de zwanenzang van een band die na 16 jaren bestaansrecht uiteindelijk aan interne strubbelingen ten onder ging.

Het was gitarist Gianni Marzo die, tijdens een lange saaie treinreis, het idee lanceerde om iets te doen rond The Band. Hij vond in Piet De Pessemier, Maarten Moesen, Dimitri Vossen, Hans De Prins en Brecht Plasschaert de ideale brothers in crime om zijn plan te kunnen uitvoeren. Het brainstormen nam heel wat tijd in beslag en het duurde nog lang alvorens er effectief een concept uit de bus kwam. Maar wat voor één? Het werd een titanenklus, een levenswerk zeg maar. Uit het immense oeuvre dat The Band met ‘The Last Waltz’ ons naliet, distilleerden deze bovengenoemde heren een uitgebalanceerde setlist waarin alle Band klassiekers aan bod kwamen. En het ging nog verder dan dat. Net zoals The Band deed tijdens hun Last Waltz concert nodigden zij een hele schare van artiesten uit om als gasten te fungeren. Dit alles miste zijn effect niet. Vooraf kregen we een gemodereerd gesprek met bezielers Gianni Marzo en Dimitri Vossen en twee van hun opgetrommelde gasten. We kregen uitleg over dit monsterproject en ook wel een beetje meer inzicht in het wel en wee van The Band.

En dan kwam de muziek. Er werd geopend met ‘Don’t Do It’ en dit was al direct prijs. Maarten Moesen ontpopte zich meteen als een perfecte replica van wijlen Levon Helm met zijn drumpartijen en zang. Monden vielen open van verbazing en het publiek, toch talrijk aanwezig, keek vol bewondering naar wat zich afspeelde op het Clubpodium in het bovenzaaltje van de AB. Daarna was het de beurt aan Piet De Pessemier om zich te onderscheiden. Er worden blazers op het podium geroepen om het geheel nog wat feller aan te kleden. Het overbekende ‘The Weight’ zit al heel vroeg in de set en daar verschijnen de eerste gasten. In de film krijgen we de Staples Singers die de zangpartijen voor hun rekening nemen, vanavond zijn het de zusjes Leonie, Eva en Kapinga Gysel – bekend van Zita Swoon en Arsenal - die het nummer tot op ongekende hoogtes drijven. Kippenvelmoment en er zouden er nog meer volgen. Steven De Bruyn mag de rol van Paul Butterfield innemen en loos gaan op de smoelschuif om zo het nummer ‘The Shape I’m In’ om te toveren tot een swingend geheel. En het houdt niet op. Neeka wordt erbij geroepen en zij zet een meesterlijke versie neer van Joni Mitchell’s ‘Coyote’. Gewoonweg subliem. Piet De Pessemier ontfermt zich over ‘Helpless’ van Neil Young en slaagt hierin met verve inclusief dehoge kopstem.

Nog maar net bekomen staat daar ineens Iwein Segers – inderdaad de stand up comedian – mee op het podium en verbaast vriend en vijand met een schitterende versie van Neil Diamonds ‘Dry Your Eyes’, dat verrassend eindigt met de gelijknamige versie geleend bij The Streets. Niemand zou het hem aangeven maar Iwein kan echt wel zingen! Later in de set zou hij dit huzarenstukje nog eens lichtjes overdoen met zijn versie van ‘Caravan’. Iweins in de rol van Van Morisson, geslaagd met grote onderscheiding. De sterkte van The Band was dat ze feilloos konden overschakelen van het ene genre naar het andere. Rock, pop, country, soul, blues of folk, geen enkel genre had geheimen voor hen. Ze worden daarom ook wel eens de uitvinders van de Americana genoemd zoals wij die nu kennen. Ze eigenden zich alle Amerikaanse muziekstromingen toe en dit was toch wel lovenswaardig daar alle groepsleden, op Levon Helm na, allen Canadezen waren en zodoende niet opgegroeid met de Amerikaanse muziekcultuur. En net als The Band destijds schakelt Winterland ’76 hier vanavond moeiteloos over van het ene genre naar het andere. Het lijkt wel of ze nooit iets anders deden. De bluesklassiekers ‘Further Up The Road’ en ‘ Mannish Boy’ met Paul ‘Boogie Boy’ Ambach in de rol van Muddy Waters, worden met het grootste gemak gebracht. Gianni laat z’n gitaar scheuren daar waar het nodig is maar hij kan evengoed subtiel en ingetogen uit de hoek komen in samenspel met de dobro van Piet De Pessemier. Maarten Moesen overtreft zichzelf met een zinderde versie van ‘The Night They Drove Old Dixie Down’.

Gasten komen en gaan en geven het beste van zichzelf. Met de Bob Dylan klassieker ‘I Shall Be Released’ worden ze allemaal op het podium geroepen – simultaan met de film – en krijgen we een fantastisch overweldigend einde. Het publiek is ondertussen in extase en een bisronde kan natuurlijk niet uitblijven. Winterland ’76 geeft waar het publiek om vraagt en het ultieme einde komt eraan met een prachtversie van ‘Up On Cripple Creek’. Een avond vol aangename verassingen en ontdekkingen. Woorden schieten te kort om deze ervaring te beschrijven. Een langgerekt oorgasme vol hoogtepunten en sublieme wendingen. Na afloop is het publiek compleet van slag, totaal van z’n melk. Er zijn er die wezenloos naar het podium blijven staren, nog niet beseffend wat ze allemaal meegemaakt hebben.  Winterland ’76 slaagt erin om de muziek van The Band te doen herleven en toch kopiëren ze er niet zomaar klakkeloos op los. Ze transformeren met het nodige respect en bewondering de muziek van één van de meest tot verbeelding sprekende supergroepen uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis tot een geheel vol eigen interpretatie en steken de nummers in een modern jasje. Wordt vast en zeker vervolgd. Daarom een warme oproep aan alle organisatoren en programmators van de vele culturele centrums die ons landje rijk is: ga op prospectie en haal Winterland ’76 naar uw podium. Jullie zullen het jezelf zeker niet beklagen, integendeel. 

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Setlist:

Don’t Do It/W.S. Walcott’s Medicine Show/Time To Kill/Tear Of Rage/The Weight/Wheels On Fire/Across The Big Divide/Get Up Jake/It Makes No Difference/The Shape I’m In/Coyote/Helpless/Evangeline/Dry Your Eyes/Further Up The Road/Mannish Boy/Baby Let Me Follow You Down/The Night They Drove Old Dixie Down/Caravan/I Shall Be Released//// Chest Fever/Up On Cripple Creek

Voor meer foto's: Stagepicker Photography © Yvo Zels

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 25/11/16