ALELA DIANE @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 15/11/15

Er waren twee voorprogramma’s voorzien waardoor het concert van Alela Diane pas begon tegen 21u30. Toen kwam Ryan op met zijn gitaar samen met een violiste wiens naam ik niet verstaan heb. Ze zetten een lang folky instrumentaal stuk in. Na de sfeer gezet te hebben kwam Alela uit de coulissen en nam ze de zang voor haar rekening in het titelnummer van hun laatste plaat: “Cold Moon”. Onmiddellijk kwamen er herinneringen op aan roemrijke duo’s ls Richard en Linda Thompson of Clive Gregson en June Tabor. Verstillend mooi met een tweede stem van de violiste die past bij de klassiek geschoolde stem van Alela. Het concert moest het vooral hebben van sfeer en emotie. Dat deze op de laatste plaat, die bijna integraal aan bod kwam, niet echt top was kan je wel lezen in de recensies van de (echtscheidings) plaat.

 

De hele avond door had Ryan met droge humor het publiek in de hand in de tussenstukjes en hun rare eindes die maakten dat er op verkeerde momenten applaus uitbrak. Zoals altijd in ons land is het publiek beleefd en stil tijdens een luisteroptreden als dit. Dan krijg je een sacrale sfeer. Uiteraard kwam ook Parijs voor in het concert. Ze traden de avond van de aanslagen op in Parijs in een voorstad. Hiervoor vroegen ze het concert te beëindigen met een minuut donker en stilte. Wat, op een klojo na, gerespecteerd werd. We kregen eerst nog knappe uitvoeringen te horen van “The Sun Today”, “No Part Of Leaving “ en het zeer actuele “Migration”. Op sommige nummers nam Alela de akoestische gitaar ook ter hand. Ze speelde 2 oudere nummers die een iets hoger tempo hadden en daardoor voor wat afwisseling zorgden. Want als er een bemerking op dit concert is was de traagheid in tempo en uitvoering van de nummers. Maar dat neemt niet weg dat het eindtrio een geweldige indruk naliet: “Shapeless”, “Colorado Winter Blues” en “Roy” met telkens weer prachtig stemmenwerk van de 2 dames, mooie melancholische klanken van de viool of gitaar. Vooral “Roy “ heeft iets van een epos dat je bij je nekvel grijpt.

Dit is geen muziek voor een groot publiek maar voor mensen die muziek willen savoureren. Uiteraard was er een bis: “Oh My Mama” van haar doorbraakplaat “The Pirate’s Gospel”. Toen ging iedereen voldaan en stil naar huis. Op die ene klojo die weer wat moest beginnen roepen. Sterk concert voor een bijna uitverkochte zaal die at uit de hand van de muzikanten. Maar het was dan ook een gerecht voor fijnproevers dat ze serveerden.

Lisael

Foto's Jive

 

 

Artiest info
website  
   

BOTANIQUE - 15/11/15