JASON ISBELL & THE 400 UNIT @ AB, BRUSSEL - 03/11/17

Jason Isbell : de absolute top in rootsrockland.

Jason Isbell (° 1/2/1979 - Green Hill / Alabama) verwierf faam bij het rootsrockgezelschap Drive-By Truckers dat hij in 2007 verliet om zich te concentreren op zijn solocarrière. Kwatongen beweren echter dat hij eerder uit de groep werd gezet wegens zijn drankmisbruik. Hij heeft ondertussen als soloartiest zes albums uitgebracht. Na het met een Grammy Award bekroonde “Something More Than Free” verscheen dit jaar het goed onthaalde “Nashville Sound”, dat hij opnam met The 400 Unit.

De avond wordt geopend door de Amerikaanse Tift Merritt (° 8/1/1975 - Houston / Texas) die al een tijdje meedraait in het Americanacircuit. Tift (zang en gitaar/toetsen) wordt bijgestaan door Gentenaar Bart Vervaeck die eerst gitaar speelt maar nadien indruk maakt op de pedalsteel. Ze openen met “My Boat”, een gedicht van Raymond Carver dat Tift op muziek zette. Ze kleuren het mooi in met akoestische gitaarklanken maar het nummer duurt me iets te lang. “Dusty Old Man” is beter en “Icarus” vertelt het bekende verhaal uit de oudheid met knappe pedalsteelpartij van Bart Vervaeck. Ze brengt solo op elektrische gitaar een stevige versie van “Traveling Alone” (2012). Ze heeft blijkbaar behoorlijk wat problemen met de geleende Gibson waarop ze speelt maar vraagt om dat voor ons te houden. Ze sluit af met “Something Came Over Me” met prachtige pedalsteel van Bart. Tift bedankt uitvoerig Jason Isbell voor de gezamenlijke tour. Het halfuur Tift Merritt is alvast prima als opwarmer.

Jason Isbell heeft met the 400 Unit een vierkoppige begeleidingsgroep mee die bestaat uit gitarist Sadler Vaden, bassist en goede vriend Jimbo Hart, drummer Chad Gamble en toetsenist Derry deBorja. Het valt op de de muzikanten ver uit elkaar staan opgesteld met Jason als enige echt vooraan op het podium. De set start meteen fors met “Anxiety” en het valt op dat de klank van het begin prima is, er is blijkbaar veel tijd besteed aan de soundcheck. Gitarist Sadler vult - zoals dikwijls tijdens het concert - als tweede stem aan en zal tijdens “24 Frames” een indrukwekkend staaltje slidegitaar spelen. Er wordt even gas teruggenomen met het rustiger “Something More Than Free”. Jason speelt net als zijn kompaan Sadler ook regelmatig een stukje slide zoals tijdens het politiek geïnspireerde “White Man's World” dat echter vooral wordt gekleurd door de orgelpartij. Stevig werk wordt afgewisseld met rustiger momenten zoals het heftige “Hope The High Road” met het bloedmooie, door een slidesolo opgevrolijkte “Speed Trap Town”. Jason komt regelmatig grappig uit de hoek zoals met het verhaal dat ze moesten optreden naast een stripclub. Er was in die stad een bikertreffen en er was maar weinig belangstelling voor hun set. Ze moesten zich omkleden in de kleedkamer van de stripclub. Een stripster danste haar ganse set met de rug naar het publiek, later bleek waarom, ze was 8 ½ maand zwanger, van een fameuze werkethiek gesproken. Het gaat er ontspannen aan toe maar er wordt niettemin heel gefocust gemusiceerd. Jason ergert zich aan personen die met hun mobieltje foto's met flash nemen, hij neemt enkele rockposes aan en geeft degenen die willen tijd om een foto te nemen maar dan moet het gedaan zijn. Hij heeft dit vervelende verschijnsel op deze manier goed opgelost. Er wordt uiteraard vooral gegrepen uit het dit jaar verschenen “the Nashville

Sound” maar ook ouder werk komt aan bod met “Codeine” (“Here We Rest” - 2011) en “Elephant” (“Southeastern” - 2013). Vanavond komt er maar één Drive-By Truckerslied aan bod met het fantastische, lang uitgesponnen “Never Gonna Change” tijdens hetwelke Jason een episch gitaarduel aangaat met Sadler Vaden. Het is voor gitaarliefhebbers smullen tot en met. Dit is meteen de afsluiter van de reguliere set. Ze komen nog terug voor twee bissen : “If We Were Vampires” en de Tom Petty cover “American Girl” waarvan ze een prima versie brengen.

Jason Isbell & the 400 Unit hebben een concert gegeven dat voer is voor eindejaarslijstjes. Werkelijk alles klopte : klank, de kwaliteit van de songs, de interactie met het publiek, er werd doorleefd en op hoogstaand niveau gemusiceerd. Om kort te gaan : superconcert!

Lou van Bergen

Foto © Sonja Schepers


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

02/11/17