TAKEROOT FESTIVAL @ DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 04/11/17

 

Tift Merritt

TakeRoot Festival 2017 groot succes, uitverkocht !!

Eigenlijk is het niet zo spannend, met een affiche waarop Jason Isbell staat weet je zeker: succes verzekerd. Deze jubileumeditie (de 20e) is dit jaar in november, terwijl vorige edities altijd in september waren gepland. Zal ongetwijfeld te maken hebben met het tourschema van Jason Isbell, want dat was al heel vroeg bekend; samen met Tift Merrit. Daarnaast veel artiesten in de progammering die al een zekere mate van bekendheid hebben in americana liefhebbend Nederland. Want dat mag je gerust stellen, sinds enkele jaren ook Ramblin'Roots goed draait, kan het niet meer op. Alleen het dit jaar korstondig terug gekeerde Roots of Heaven heeft volgens mij geen vervolg gekregen. Vroeger te Assen in de Smelt, nu al vele jaren in de Oosterpoort te Groningen heeft het TakeRoot festival altijd voor een aantrekkelijk programma gezorgd. Mooi ook om in de basement alle posters van alle jaren nog eens te zien. Wat nog niet wil lukken is de verjonging van het publiek. Het grote gros is toch man en en wat ouder; gelukkig blijven ze wel komen.

Tja uitverkocht, mooi voor de organisatie, maar minder voor de bezoekers. Het is zo druk dat het bijna onmogelijk is om je vrij te bewegen in het gebouw. Om een goede plek tijdens een optreden te bemachtigen dien je ruim voor aanvang al een plek in de zaal in te nemen. Voor mij betekent dit ook nog eens dat ik niet zomaar alle optredens even kan aandoen. Keuzes maken betekent ook stress. Achteraf heb je soms een verkeerde keuze gemaakt, deze kon je in het verleden nog wel hebben, je kon gewoon ergens anders gaan luisteren, maar dat was nu veel moeilijker. Daarom heb ik maar besloten om me meer te focussen op de kleine en de grote zaal; de andere plekken laat ik maar even wat voor het is.

Als eerste naar Tift Merritt in de kleine zaal; bomvol overigens. In 2004 maakte ze haar debuut in Utrecht op het Blue Highway festival. Toen nog piepjong en in een band spelend. Inmiddels veel levenservaringen en afgesloten relaties verder staat ze nu solo op het podium, met alleen begeleiding door gitarist Bart Vervaeck. Dit voorjaar bracht ze het album "Stitch Of The World" uit. Het openingsnummer "Eastern Light" is ook afkomstig van dit album. Tift speelt akoestisch gitaar en Bart speelt subtiel pedal steel gitaar. Bart en Tift spelen vanavond voor de tweede keer samen en dat gaat perfect. Vergeleken met 15 jaar geleden (debuut album "Bramble Rose") is haar stem wat minder gepolijsd en iets rauwer met veel dynamiek, prachtig. Veel nummers van haar laatste album zoals het prachtige "Dusty Old Man" en "Icarus". Afwisselend speelt ze op gitaar en een grote piano. De nummers op piano speelt ze met grote overgave en maken de meeste indruk.

In de foyer is het giga druk, het lukt me alleen via het balkon een glimp op te vangen van The Americans. Een kwartet rondom zanger Patrick Ferris en inmiddels bekend van de Amerikaanse roots serie American Epic. Ze ogen jong maar spelen oude blues gecombineerd met een flinke stoot rockabily. De title track van hun debuut album "I'll Be Yours" pik ik nog mooi mee. Een geweldig mooi opgebouwd nummer met veel vette rock 'n roll en tempowisselingen.

In de grote zaal maakt Hurray For The Riff Raff zich klaar voor haar optreden. Leadvrouw is de Puertoricaan, maar in New York opgegegroeide Alynda Segarra. Lowlands 2017 betekende voor haar de doorbraak vandaar dat ze mag openen in de grote zaal. Het is in het begin even wennen voor haar, onwennig staat ze op het podium. "Nothing Gonna Change This Girl" is het openingsnummer en het is een real story en vanaf dat moment gaat het lopen. Stevige gitaren en mooie opgebouwdebass en drums. Toch klinkt het niet geweldig, het geluid is slecht en te bombastisch.

Snel tijd om een plekje te bemachtigen in de kleine zaal voor The Cactus Blossoms. Op één of andere manier is er iets met deze twee broers die net lijken weg te zijn gelopen uit de jaren '60. Met complete band staan ze hier op het takeroot podium. Of je naar de film "Back To The Future" zit te kijken waarbij je terecht komt in een dancing met een optreden van The Everly Brothers waarbij de dames dansend en gillend plezier hebben; wel lachen. Volgens mijn dochter lijkt één van de jongens op Douwe Bob, zij kent natuurlijk geen Everly Brothers. Zelfs de titels van de liedjes passen bij die tijd: "Stop That Kissing" en "Your Dreaming". Behoorlijk zoetsappig, maar wel een prachtige afwisseling in het programma.

Margot Price moet volgens de voorbeschouwing een sensatie worden. Ze komt uit Nashville Tennesee en heeft in twee jaar tijd twee albums uitgebracht met veelzeggende titels: "All American Made" en "Midwest Farmers Daugter". De liedjes gaan dan ook over het echte leven, de drank, verkeerde mannen, het verlies van haar baby en het leven op het platteland. Haar stem heeft veel weg van Lorette Lynn en Dolly Parton. Al met al voldoende om er eens goed voor te gaan zitten. Toch valt het geheel tegen. Ja, ze maakt veel indruk, maar dan met haar kimono en de korte broek daaronder. Waarschijnlijk om haar tattoos op haar benen te laten zien. Door de pedal steel onstaat er een echt country sfeertje, maar het is toch echt onvoldoende om te overtuigen.

Het verschil met de andere Texaan Andrew Combs is groot. Het lukt alleen nog om helemaal boven in de nok van de kleine zaal een plekje te bemachtigen. De zaal is dan letterlijk tot aan de nok toe gevuld. En terecht. Inmiddels drie albums op zijn naam en allemaal vallen ze erg in de smaak bij het publiek. Hubert van Hoof durft hem te vergelijken met Glen Campbell, ik denk meer aan Harry Nilson of Don McLean. Helemaal alleen, met gitaar en een microfoon staat hij op het podium. Van bovenaf ziet dat er best imponerend uit. Beneden hoor ik regelmatig geroezemoes en gesis, maar hier boven is het heerlijk luisteren. Werkelijk een fantastisch optreden. Als toegift krijgen we Andrew Combs vrouw favoriet te horen: "Hazel". Een prachtig einde van een prachtig optreden. Tussendoor enkele versnaperingen genomen, het is druk, weinig zit plaatsen om te eten, maar het lukt uiteindelijk.

Klaar om Eilen Jewell te aanschouwen, de tweede keer deze week. Ze is al meer dan 10 jaar actief in de muziekscene en ze heeft al vaak in Nederland op het podium gestaan. Ik heb haar in het verleden al eens zien optreden op Blue Highways (2008) en Ramblin Roots (2015). Haar platen oeuvre begint behoorlijke proporties aan te nemen. Echter als je de live albums en tribute (o.a. Lorette Lynn) cd's en een cover blues album weglaat blijven er een paar echte beauty's over. Wat mij betreft zijn "Sea Of Tears" en "Queen Of The Minor Key" haar beste albums. Een queen is ze zeker, koningin van de mineur. Zo komt ze wel steeds over, maar oh wat heeft ze veel meer in zich. Elk nummer van haar gaat na elke luisterbeurt meer beklijven. Ik durf haast te beweren dat het album "Queen Of The Minor Key" één van de beste americana albums ooit is gemaakt. Ze woont in Boise, Idaho, samen met haar man (drummer Jason Beek) en een dochter van drie jaar. Verder wordt de band aangevuld met contra bassist Shawn Supra en super gitarist Jerry Miller. Het eerste nummer is meteen raak, van het nieuwe album "Down 'Hearted Blues" speelt ze "Walkin' With Frankie". Meteen al een fantastisch uptempo nummer. Een geweldig begin en meteen laat Jerry Miller zijn visite kaartje achter. Met een magnifieke twang op zijn gitaar vult hij elk nummer subliem in. Haar laatste album komt veelvuldig aan bod vanavond. Het album "Down Hearted Blues" staat vol met covers van bekende en onbekende bluesgiganten. Steeds is er ook de opvallende rol van Jerry Miller. Na verloop van tijd heb je soms het gevoel dat de muziek meer om Jerry draait dan om Eilen. Niet vervelend, maar soms denk je wel eens dat het ook iets minder zou kunnen. Dat zou het optreden nog meer in evenwicht brengen, want ook de contra bassist Shawn Supra staat een geweldige partijte bassen maar komt niet helemaal tot zijn recht in deze setting. Abrupt worden we gestoord door iemand die zonodig voor onze stoel langs moet, struikelt en zijn beker bier over ons heen giet. Dit zal geen opzet zijn, maar zonder excuses kruipt hij verder langs de stoelenrij. Wij er uit, even van slag.

Dan de volle zaal in, echt stampvol. Jason Isbell & The 400 Unit zijn inmiddels begonnen. Wat meteen opvalt is de geweldige akoestiek, zeker als je het vergelijkt met Margot Price en Riff Raff. Gelukkig maar. Absolute headliner van vanavond. Jason heeft al veel meegemaakt, verslaafd aan de drugs en alcohol, maar hij is sinds zijn relatie met Amanda Shires helemaal clean. Dit heeft overigens geen slechte invloed op zijn muziek. Na enkele solo albums waaronder het sublieme "Southeastern" werkt hij tegenwoordig ook weer samen met The 400 Unit, met als resultaat wederom een subliem album "The Nashville Sessions". De meeste nummers die voorbij komen zijn dan ook van dit album. Daarnaast ook het geinige nummer "I Don't Wanna Die In A Super8 Hotel. Het nummer "Cover Me Up" is het absolute hoogtepunt. Geweldig opgebouwd, waarbij gitarist Sadler Vaden op een fenomenale manier meewerkt aan een fantastische aporteose van dit nummer. Jason is nog lang niet op zijn hoogtepunt, ik heb hem nu een aantal keren live gezien, maar telkens verrast hij weer.

Als second headliner stond Sam Outlaw op het programma, helemaal aan het eind van de avond in de kleine zaal. Deze country band is afkomstig uit California. Wanneer je luistert naar nummers van zijn twee albums dan proef je de sfeer van mooie stranden en fantastisch zonnig weer, het klinkt heel commercieel. Toch niet verkeerd, een soort van guilty pleasure, waarbij de liedjes gelijk in je hoofd gaan zitten en die je vervolgens de hele dag neuriet. Niets mis mee, zou je zeggen. Toch valt het optreden live tegen. Vooropgesteld, de zes zetten een puike show neer. De samenzang met de zangeres is mooi. Maar dat is het dan ook, het bruist niet, mag van mij allemaal net iets scherper en enthousiaster.

Neemt niet weg dat we aan het einde zijn van een geweldige editie van Take Root 2017. Een geweldige lijst met toonaangevende muzikanten uit het roots genre. Toch vond ik het net niet spannend genoeg. Weinig verrassingen, te veel bekendheid misschien? Wat mij betreft op naar een nieuwe jubileum editie met daar tussendoor edities met veel verrassingen.

Roelof Passies

Met dank aan Take Root voor de foto's © Niels Knelis Meijer en Jasper Bolderdijk.

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 04/11//17

 

The Americans

Hurray For The Riff Raff

The Cactus Blossoms

Margot Price

Andrew Combs

'

Eilen Jewell

Jason Isbell & The 400 Unit

Sam Outlaw