We hebben een alternatief voor staren naar de zee gevonden. Luisteren naar de vier handen van Ozark Henry. Iemand die zegt dat de golven van de zee allemaal hetzelfde zijn, heeft nog nooit goed gekeken naar de watermassa. Je moet er wel een klik voor maken en de tijd nemen om de vloeiende lijnen van het golvende water te zien. Zo is het ook met dit dus niet zo gemakkelijke concert van Piet Goddaer en Didier Deruytter. Met niet meer dan vier handen, twee piano's en één stem slagen zij er in om gekluisterd te blijven luisteren naar gelaagde muziek.

Het concept zou echter snel kunnen verdrinken voor wie gehoopt had de hits van Ozark Henry te horen. Of voor wie meer luistert naar de frequenties op de radiogolven dan naar de deiningen van de noordzeegolven. Hier in Oostende zitten we dus op onze plaats. Want we krijgen slechts enkele topnummers te horen. Bovendien wijken de songs danig van koers af en zijn herschreven voor de twee vleugelpiano's. Aan de melodieën werd niet geraakt, maar de zanglijn voer wel andere richtingen uit en schipperde op de geluidsgolven van de pianosnaren. Maar met twee degelijke kapiteins aan het stuur trotseerden zij vurige waters als rustiger passages. De twee piano's klonken zo harmonieus met de deining van de zee dat ze in slaap zouden kunnen wiegen, maar de stem van Piet Goddaer zorgde voor omwentelingen die onze aandacht naar zich toe zogen. 

Het was wel even wennen aan het ritme van de oceaan. Vanaf "Godspeed", een eerste hoogtepunt, waarvan de golven schuimend het Kursaal van Oostende bereiken. Wie goed kijkt naar de zee, ziet dat golven eerst opzwellen tot zij aan kracht winnen en overslag gaan en wentelen in een rustgevende ruis. Zo ook voor het oor. De gelaagdheid en harmonie van twee piano's strelen en dringen ons oorkanaal binnen. Pas op het eind rolt de song de haven binnen en kan geankerd worden in onze herinnering. Tijdens de songs varen wij mee. De reis is niet altijd makkelijk. De zee is onbekend. De zee is grillig. De zee neemt haar tijd. De zee stormt. De zee verkalmt. Zo ook de liederen van Ozark Henry in de uitvoeringen die wij hier horen. Bij de hevige winden die "Word Up" en "These Days" kenmerken rollen de geluidsgolven woest over de massa die anders gewoon is. Bulderend klotsen de snaren tijdens het sublieme "Inhaling" en kolkt het water, spat het uit in duizenden zoute druppels en regenen neer op het strand waar wij luisteren.

Uren kan ik staren naar de zee, kijken hoe golven ontstaan en zich over het strand rollen. Uren kan ik luisteren naar Ozark Henry die met dit gewaagd concept erin slaagt de diepgang in zijn songs te laten luisteren. Ik kan me inbeelden dat mensen hierbij afgehaakt zijn. Maar voor wie goed luisterde, kon de avond niet lang genoeg duren. De Kortrijkzaan beroert het publiek zoals de maan de golven doet bewegen. Een krachtiger beeld dan dit met de zee kan dit concert niet omschrijven. Of is het dan toch omdat we in Oostende zijn? Ik check het even op het strand bij het verlaten van de zaal. In een schelp hoor ik nog steeds de zee en niet de zeiler. Tiens...

Pedro

Uit de setlist:
To Walk Again / This Hole is The Whole / See the Lions / Vespertine / Radio / Jailbird / Godspeed / Sun Dance / Me and My Sister / Memento / These Days / Word Up / Sweet Instigator / Morpheus / Inhaling / Out of This World / This One’s For You / Weekenders / Hvelreki