recensie

De hippe bluesrockende bands ‘The Delta Saints’ en ‘Barefoot & the Shoes’ waren op het (Ge)varenwinkel Bluesfestival de ‘talk of the bluestown’ en de ‘Loods’-equipe in Aarschot speelde daar handig op in door hen te boeken. Amper twee maanden zijn voorbij en toch werden beide bands onthaald als verloren gewaande zonen en neven. Het grootste lokaal in het polyvalente zalencomplex bleek net groot genoeg om iedereen een staanplaats te bieden en de enkele obers konden amper het tempo bijhouden om de bierflessen boven de hoofden heen aan te reiken. Hadden niet decoratieve schilderijen maar graffiti, foto’s of memorabilia de muren gesierd dan had je de ‘Grote Loods’ kunnen situeren ergens in plaatsjes als Stovall, Dockery, Itta Bena, Holly Ridge, Crystal Springs of Natchez.

Mogelijk dat de twee geprogrammeerde bluesbands enige inspiratie haalden in de ‘Holy Sites of the Delta Blues’, maar dan hebben zij deze muziek toch herbeschilderd in de vitalistische kleuren van de jeugd. Het frisse groepje ‘Barefoot & The Shoes’, in leeftijd variërend van zestien tot jonge twintiger, kan alleszins op een grote plaatselijke aanhang rekenen en is trouwens het stadium van try-out reeds lang voorbij. Zij stonden al in de AB in het voorprogramma van ‘El Fish’ en hun fans beperken zich niet langer tot Brabant of Limburg. Hun credo indachtig ‘No Time To Waist’ begon het vierkoppig bandje met zanger Barefoot Lynnfield, gitarist Sander Cliquet, contrabassist Cyrille Obermüller en drummer aan hun volwaardig concert met zowel covermateriaal van Jimi Hendrix, The Doors en Bob Dylan als eigen bluesrockend materiaal, vereeuwigd in hun debuutalbum ‘Exit Out Of Dreamland’.

 Het enthousiasme bleek groot, want al bij het eerste nummer knapte een gitaarsnaar, door Lynnfield zoals een echte professional tijdens het zingen hersteld. Deze zanger/gitarist heeft stijl en gaat blijkbaar ook buitengaats blootsvoets door het leven wat een warmbloedig temperament doet vermoeden. Met zijn gruizige zang- en gitaarstijl zou je op het gehoor onmogelijk zijn jonge leeftijd kunnen raden. Bovendien heeft hij zowel het componeren als het entertainen onder de knie, afgaande op zijn inspirerende verhaaltjes en dichterlijke referenties. Zo kreeg je in het geëmotioneerde ‘Copycat’ het doordenkertje mee: ‘you were born an original, don’t die as a copycat’. Maar eveneens verraadt de korrel in zijn stemkleur wellicht een oude ziel, nazinderend in ‘If I Am Getting Old’.

 Het muzikantenteam blijkt inmiddels uitgegroeid tot een hecht vriendengroepje waarin de bluespassie bij elkeen merkbaar is, bij ieder op de eigen persoonlijke wijze. Gitarist Sander, eveneens met een bluesstem gezegend en erg op dreef, voegde o.m. bij het driftige ‘A Cloud Over The Land’ dat ongebreidelde extra toe dat een groep zo overrompelend begeesterend maakt. Het fascineerde je eveneens hoe intens toegewijd Cyrille weer zijn verbondenheid met de contrabas beleed en drummer Dirk Vandenbulcke benadrukte met zijn percussiewerk de swampy groove nog meer, nog maar eens bewijzend dat de drummer een van de kamers is dat het hart pompend houdt, getuige het bezeten rockende ‘Some Positivibility’ als een metrostel waarvan de noodrem ontbreekt. Andere hoogtepunten waren nog het rebelse ‘Prospèr’ met Resonator - of waartoe tijdens de wiskundeles het doodslaan van een wesp een leerling/dichter kan inspireren - en het furieuze ‘The Ballad Of Lady If’ met sublieme drum en contrabasritmes. De bezieling van dit jong groepje, dat als buskend in Leuven begon, ontwapent en verrast tegelijk en belooft nog meer voor de toekomst. (meer foto's)

Dat ‘De Loods’ compagnie erin slaagde om The Delta Saints uit Tennessee naar het verre Aarschot te lokken is dank zij de ‘Welness Blokhut’ die het vijftal op hun doortocht naar Parijs een slaapstede beloofde. Deze bevlogen muzikanten hebben hun bed met dekens dik verdiend want ver na middernacht sloten zij af na een indrukwekkende show. Meermaals benadrukte zanger/gitarist Ben Ringel, gezeten op zijn stoel, hoe België en (Ge)Varenwinkel hem bevallen waren, daarin bijgetreden door bassist David Supica en de anderen. Als tegenprestatie gaven zij een spetterend concert dat het midden hield tussen een Voodoo bezwering, een dampende heksenketel en een demonische inwijding in de ondergrondse Delta blues, alles getransponeerd naar deze hectische eeuw. Inzettend met het zompige ‘Voodoo Walk’ en eindigend met de ‘Come Together’ cover als bis, doorkruiste de groep alle sluipwegen van de blues, waar Otis Redding, Chuck Berry en andere boegbeelden van de soul en bluesrock hen tijdelijk vergezelden.

 De zware drumslag - een uitstekende Ben Azzi -, de klagende, aanklampende harmonica, het gevoelvol hetzij hyperkinetisch gitaarspel van Dylan Fitch en de Bottleneck van zanger Ben, het droeg allemaal bij om die sfeer op te roepen van een geheim genootschap dat in plaats van wapens de hoogstnoodzakelijke instrumenten uitdeelt om de overwinning af te dwingen. Soms begonnen zij traag inzettend om dan uit te barsten als in een zeepbel van vuurgensters, zoals in het verrukkelijke ‘Pray On’.  Hun recent door Dixiefrog uitgebracht debuutalbum combineert twee EP’s, - ‘Pray On’ en ‘Bird Called Angola’ -, waarvan vooral ‘Pray On’ uit 2009 meer aanleunt bij de oorspronkelijke Delta sound. Live in Aarschot kreeg je vooral hun exploderende blues te horen, alsof het groepje nog éénmaal mag spelen vooraleer het schavot op te moeten.

 Frontman Ben Ringel bespeelt zijn dobro op geheel eigen wijze, slide met de gitaar op zijn knieën en met gesloten ogen. Het bloedmooie ‘Steppin’ wedijverde in schoonheid en emotie met het koortsige ‘Company Of Thieves’ of het aangrijpende ‘Callin’ Me Home’. Daarnaast passeerden een song over New Orleans, het geestdriftig meegezongen ‘Momma’ en andere mengvormen van alligatorblues, powerblues en funk. Bovendien bracht het collectief al een eerste nummer uit hun op stapel staande nieuwe cd met als voorlopige titel ‘Death Letter Jubilee’ waarbij Ben Ringel bij de fans een oproep deed om te doneren opdat hun onvoltooid project alsnog vlug zou worden gerealiseerd. Ook dit talentvol clubje kampt blijkbaar met budgettaire problemen.

Tussendoor speelden en dansten de muzikanten hun ziel uit hun lijf, ging harmonicaspeler Greg zijn muziekmaten ophitsen, drumde Supica alsof zijn leven ervan afhing en gaf het voltallig groepje toe aan de lokroep van de duivel om vooral zondige aanzuigende hellevaartblues te spelen zodat je je kan afvragen of hier niet ‘The Delta Crazy Devils’ op het podium stonden in plaats van The Delta Saints, want dit bevlogen groepje leunt iets meer aan bij het genre muziek van bijv. ‘The Gun Club’ of  ‘Jezus Volt’ dan bij de Delta Blues van de pioniers. Als je echter naar de vreugderoes of naar de gelaatsexpressies van de Loods bezoekers keek, wist je dat de magie van de Delta Saints ten volle had gewerkt, tenzij dit te wijten was aan het edeler biersoort, Belgische variant van moonshine. (meer foto's)

 Marcie

Foto © Michel Verlinden