BELGIAN BLUES CHALLENGE – 4de EDITIE @ MISSY SIPPY BLUES & ROOTS CLUB – GENT – 29/10/15

In de aanloop van de ‘European Blues Challenge’, - voor de zesde keer georganiseerd door de ‘European Blues Union’ -, die volgend jaar zal plaats vinden in het Italiaanse ‘Torrita die Siena’, werd in de gezellige ‘Missy Sippy’ bluesclub alvast gestreden om een plaatsje op de toekomstige affiche. Een vakjury moest beslissen wie van de vier concurrerende bands naar Italië zal afreizen, wat gezien de kwaliteit van de deelnemende bands een moeilijke opgave zou worden. Deze vier bands waren door leden van het Belgisch luik van de ‘European Blues Union’ reeds vooraf geselecteerd als mogelijke kandidaten om België te vertegenwoordigen. Dat ‘Tiny Legs Tim & Band’, de ‘Steven Troch Band’,  ‘The Zoomatics’ en ‘Shakedown Tim & The Rhythm Revue’ tot de finalisten behoorden, was alvast een bewijs dat er op hoog kwalitatief niveau zou worden gestreden met hun jarenlange passie voor de blues als rode draad. 

Gastheer Willie ‘Huibbe’, zelf een actief bluesman, presenteerde de grote finale waarbij de vier Belgische bands streden voor de gunst van de jury en in het verlengde ook dat van het publiek. Geen beter kader voor het vriendschappelijke strijdperk dan de ‘Missy Sippy’ Blues en Rootsclub die de uitbaters in een mum van tijd tot een succes wisten te maken en de ‘place to be’ voor alle bluesfans, hetzij inwoner hetzij toerist.

. 

Voor TINY LEGS TIM was daar optreden hetzelfde als een thuismatch spelen, want hij noemde de club inmiddels zijn tweede thuis. Samen met harmonicaspeler Steven Troch, drummer Frederik Van Den Berghe en contrabassist Karel Algoet opende hij met het aanstekelijke ‘Stepping Up’ tevens titel van zijn laatste album. Met slidegitaar, de contrabasritmes en de bluesharp werd het een geanimeerde set waarbij voluit uit het legaat van de bluespioniers werd geput, althans in de geest. Want Tim omwoelde immers alles in een eigen kleurig verfmengsel verrijkt met Mississippi slib, wat garant staat voor originaliteit. Tim presenteerde zich in het relaxte ‘Big City Blues’ als het weifelende dorpsjong dat naar de grote stad is verhuisd, maar evengoed zou hij uit het achterland van Clarcksdale naar Gent zijn geëmigreerd met medeneming van drummer Frederik, die op ‘Keep Me Satisfied’ erg goed op dreef was, ook al bleek naderhand dat hij door ziektekiemen werd belaagd. ‘Standing On The Sideline’ was het hoogtepunt en met het in Frankrijk geschreven uitbundige ‘I Got Something’ sloot het viertal optimistisch af, netjes binnen de toegemeten tijd.

De STEVEN TROCH BAND met frontman Steven Troch, zanger en gevierd harmonicaspeler, telde in zijn gelederen bassiste Liesbeth Sprangers, drummer King Berik en de uitstekende gitarist Steven Van Der Nat, van Nederlands origine. Steven verwerkte ook enige humor in zijn act en met zijn hoge hoed presenteerde hij zich als een entertainer die in ‘I’m So Glad’ zelfs op drie harmonica’s tegelijk kon blazen. In Amerika won hij dan ook enkele jaren terug de ‘King Of Swing’ wedstrijd van Mark Hummel. Hun harmonicablues was gevarieerd opgebouwd tussen de swingblues in ‘Extra, Extra’ en de slowblues in ‘Wanna Sleep’. Op het zelfgeschreven ‘Alligator Fryolator’ toonde hij zich een echte harmonicavirtuoos en ook die andere Steven maakte indruk wanneer hij op zijn gitaar soleerde. Enige filosofische hetzij culinaire beschouwing en referenties aan zijn Amerikaanse reizen maakten de set divers en vulde het beeld aan van de bluesharpspeler ‘chromatic king’ Steven Troch, die met ‘Fried Bourbon’ destijds grenzen verlegde, ging scoren in Oakland, en onlangs nog een plaat opnam in Californië.

 . 

THE ZOOMATICS, een kleurig uitgedost vijftal aangekondigd als ‘oude rotten in de blues’, met zanger/harmonicaspeler Hoboken Slim als frontman, brachten een enigszins ander bluesgenre. De afwisselende zangpartijen, de gitaren, harmonicapassie en ook hier weer een uitstekende ritmesectie sloten aan bij de opbeurende ‘good feeling’ blues. Al C, Wicked Wezz, King D en Z.J. Vine hebben hun ervaring meegebracht uit vorige bandformaties, maar bleven vernieuwen. Ook Slims afgelegd parcours is op zijn minst indrukwekkend ergens beginjaren 90 in de vorige eeuw begonnen. Het zelfgeschreven ‘Blues, Booze & Boogie’, uit hun laatste album ‘What’s With The Weather?’ zou zowat hun gedeelte achtergrond beknopt kunnen samenvatten, als je tenminste Slim mag geloven. Hij vertelde immers dat de song gebaseerd is op autobiografische elementen. Ook hun blues werd af en toe met humor gekruid, al helde het trage ‘So Far, So Bad’ toch enigszins over naar melancholie. Met het laatste ‘Gangster Of Love’ en een mooie gitaarsolo sloten The Zoomatics hun korte set af.  

Hekkensluiter ‘SHAKEDOWN TIM & THE RHYTHM REVUE’ met Shakedown Tim, alias dè Tim Ilegems uit het oude ‘Fried Bourbon’, had zich omringd met de jongste deelnemende muzikanten tijdens de ganse avond. Met Bart Stone op saxofoon en King Norre op contrabas kreeg je een andersoortige groove en vibe, die aanstekelijk werkte en soms wegebde in een jazzy mood, zoals het sensuele ‘Blues After Hours’, broeierige middernachtelijke blues. Vocaal kan Tim krachtig uithalen als een kapitein op de voorsteven die zijn bemanning tot de orde roep, bijv. bij ‘This Ship Is Going Down’. Maar evengoed zet hij zich op een kruk om met slidegitaar het gevoelvolle ‘Lovin’ Man’ in te zetten, dat hij schreef toen hij in de States rondtrok, daarbij begeleid door de subtiele ritmes van de shakers. Hij was zowat de enige tijdens de avond die zich echt in het zweet werkte vanuit alle onderdrukte hetzij uitbrekende passie, mogelijks in herinnering aan blueshelden als T-Bone Walker en Jimmy Rogers. Ook de ‘rhythm revue’, hoe jong ook, klampte aan en geen instrument zo intrigerend als de sax wanneer deze bijv. in het ritmische ‘How Long’ voor zwoelte zorgt. Met het onstuimige ‘Feeling Good’ sloot het ensemble af, waarna de vakjury zijn moeilijke taak kon aanvatten.  

Die vijfkoppige vakjury had als opdracht om bij elke groep originaliteit, instrumentaal en vocaal talent en stage présence te quoteren, een opdracht die uiteindelijk niet zo moeilijk bleek. Na korte tijd vervoegden de vijf deskundigen zich opnieuw achter aan hun tafel en kon Wim ‘Huibbe’ de winnaar bekend maken. Tromgeroffel was er niet, maar wel applaus alom toen de populaire  Tiny Leg Tim en zijn band tot winnaar werden uitgeroepen. De weg die hij afgelegd heeft, zijn bezieling en drive, droegen zeker bij tot de waardering en de toejuiching van het publiek. Die gepassioneerdheid bleek toen hij het laatste rondje bluessongs als winnaar mocht inzetten dat uitliep op een jamsessie met muzikanten uit de andere bands. ‘Walking With The Devil’ en ‘Standing At The Crossroad’ waren illustratief voor het heilig vuur waaraan de bluesmuzikanten zich nog steeds schroeien. En de ‘Missi Sippy’ club in Klein Turkije te Gent was heel even de ‘Heart Of The City’, nog steeds mijn favoriete Tiny Legs Tim song. 

Marcie

Foto © Eric Schuurmans

meer foto's © Eric Schuurmans