CAT POWER @ DE ROMA , ANTWERPEN - 26/10/15

 

Getormenteerde artieste met een gebruiksaanwijzing.

Cat Power (° 21/1/1972, Atlanta (Georgia) als Charlyn Marie Marshall) is een Amerikaanse singer-songwriter die midden de jaren ’90 aan de oppervlakte kwam toen ze vanuit New York opereerde. Ze werd ontdekt door Sonic Youth drummer Steve Shelley en speelde in die periode voorprogramma’s voor o.a. Liz Phair. Met het in 2003 verschenen album “You Are Free” kwam ze voor het eerst in de hitlijsten terecht. De samenwerking met notoire gasten Eddie Vedder (Pearl Jam), Dave Grohl (Nirvana) en Warren Ellis (The Bad Seeds) was hieraan misschien wel niet vreemd. Maar het was uiteindelijk met het toegankelijke “The Greatest” uit 2006 dat ze haar grote doorbraak forceerde. Hierop werd ze begeleid door befaamde soulmuzikanten zoals Leroy “Flick” Hodges en Mabon “Teenie” Hodges, bekend van hun werk met Al Green en Ann Peebles.

De Roma is (toch wel) verrassend uitverkocht voor het soloconcert van Cat Power. Ondanks dat we de laatste jaren weinig van haar hoorden, is ze nog steeds populair in België. Haar laatste album “Sun” dateert al uit 2012 maar haar fans zijn haar duidelijk nog niet vergeten. Zeggen dat ze een dubieuze live reputatie heeft, is een understatement. Ze is heel labiel en onberekenbaar en ik ben benieuwd wat het vanavond gaat geven, ik houd alvast mijn hart vast. Ze komt ongeveer twintig minuten te laat op - rond tien voor negen - wat al geen goed voorteken is. Ze groet ietwat bedeesd het publiek en drentelt wat rond alvorens haar gitaar vast te nemen. Ze opent haar set met “Maria” en gaat verder  met “Old Detroit”. De gitaar klinkt eentonig in de eerste nummers (ze speelt rudimentair gitaar) en ze rijgt de songs naadloos aan elkaar. Tijdens “Great Expectations” krijgen we een glimp van haar klasse te zien. Haar frasering is apart, haar stem heeft wel de typische zwoele klank. Het klink echter allemaal wat rommelig en chaotisch. Na een zestal nummers zet ze zich achter de piano en de combinatie piano en stem klinkt alvast tijdens “Colors And The Kids” en cover “What The World Needs Now Is Love” een stuk beter. Het verloopt echter ook achter de piano niet allemaal vlekkeloos met af en toe een valse start. Het titelnummer van haar doorbraakplaat “The Greatest” draagt ze op aan haar moeder. Tijdens het van Marvin Gaye geleende “Can I Get A Witness” zit ze hoestgeluiden voort te brengen, bizar.

Na een uitgebreide sessie aan de piano schakelt ze terug over op gitaar. Tijdens “Werewolf” vraagt ze publieksparticipatie om de “awoe, awoe” te zingen, één van de betere momenten. Cat geraakt geïrriteerd door technische problemen waar ze – volgens haar – mee kampt. Ik merk er in ieder geval niet veel van (inderdaad wel een af en toe een storend gebrom) maar zij stoort zich enorm aan het geluid van de versterkers en de monitors. Tijdens het anderhalf uur dat was aangekondigd is het concert niet denderend maar aanvaardbaar maar dan gaat het volledig mis. Ze begint de microfoonstandaard een paar keer te verplaatsen, zegt onophoudelijk “sorry”, ze wordt “violent” van frustratie. Ze blijft maar nummers spelen, zonder onderbreking, aankondiging of toelichting, en het wordt op de duur pijnlijk om aan te zien/horen. Ze heeft haar demonen duidelijk niet meer onder controle en het concert verwatert zienderogen. In plaats van te stoppen blijft ze tegen beter weten in proberen. Ze verontschuldigt zich uitgebreid aan de toeschouwers die ze teleurgesteld heeft.

Het eerste anderhalf uur was zeker redelijk, geen hoogvlieger, maar daarna was het bij momenten werkelijk ontluisterend. Cat Power blijft natuurlijk een schitterende songschrijfster maar als performer laat ze het afweten. Na het concert was ik met enkele vrienden nog aan het nakaarten en we vroegen ons af of ze niet te veel pillen had genomen of dat ze integendeel vergeten was haar pillen in te nemen. Maar vooruit, volgende keer beter zeker.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 26/10/15