DIANA KRALL @ PALEIS VOOR SCHONE KUNSTEN, BRUSSEL – 11/10/15

Diana Krall doet zelden iets dat van haar wordt verwacht. Dat bleek nog maar eens gisteravond in een uitverkocht Psk in Brussel voor de Belgische passage van The Wallflower World tour. De blonde bevallige jazz diva heeft net een popplaat uitgebracht met covers van klassieke hits uit haar jeugd, geen echte stijlbreuk maar meer dan ooit ligt de nadruk op haar stem i.p.v. haar pianospel (dat zij trouwens volledig op 1 nummer na overliet aan haar producer David Foster). Vanavond speelt la Krall gewoon waar zij zin in heeft zonder setlist met slechts 2 songs uit haar nieuwe 12 tracks tellende cd ‘Wallflower’ ofschoon we naderhand konden vaststellen dat nog 2 nummers kwamen uit the complete sessions met extra 4 tracks die net komt te verschijnen in opvolging van de deluxe editie met 16 tracks, kan je nog volgen? Met 15 miljoen verkochte albums, de best verkopende jazz artieste wereldwijd en meervoudig Grammy en Juno Award winner kan zij zich als artieste dergelijke zijsprongen permitteren. Na de uitverkochte concerten in 2009 (n.a.l. van de cd ‘Quiet Nights’ (met bossanova en Braziliaanse ritmes) en in 2012 (n.a.l. van ‘Glad Rag Doll' (met Amerikaanse muziek van de jaren '20 en '30) is ook vanavond voor de derde keer op rij Bozar uitverkocht voor The Wallflower World Tour (met interpretaties van popsongs uit de vroege jaren ’70). Die stijlveranderingen leggen haar commercieel geen windeieren. Wie echter komt om alleen de jazzpianiste aan het werk te zien komt bedrogen uit. Met haar concert van vanavond leek het er op dat Diana al haar fans wou plezieren, zowel de jazz, de romantic jazz, als de roots en de pop liefhebbers én in tegenstelling tot haar laatste plaat speelt Diana live wél zelf piano en hoe!

Diana Krall begint haar concert zoals 3 jaar geleden met een aantal nummers uit haar vorige cd ‘Glad Rag Doll’ met een zacht swingend “We Just Couldn't Say Goodbye” dat overgaat naar het bluesy “There Ain't No Sweet Man That's Worth the Salt of My Tears”. Krall heeft een ontspannen elegantie op het podium, terwijl ze vaak haar dikke blonde haren uit haar ogen haalt als ze aan het spelen is. Ze verwijst naar thanksgiving dat morgen in Canada wordt gevierd en vervolgt met 2 songs die zij linkt aan de regen waar ze zo van houdt “Just Like a Butterfly That's Caught in the Rain” en het prachtige “On the Sunny Side of the Street” allemaal nummers met opvallend veel ruimte voor de snarensolo’s van gitarist Anthony Wilson en violist Stuart Duncan.
Vooral bij de eerste drie nummers niet toevallig de eerste drie uit haar vorige plaat in 20’s – 30’s stijl heb je de indruk dat het duo Wilson/Duncan naar het evenbeeld van het illustere Hot Club De France duo (Django) Reinhardt/(Stéphane) Grappelli zijn ingepast in uitgesproken gipsystijl. Bassist Dennis Crouch en fiddler Stuart Duncan zijn de enige overblijvers uit de Glad Rag Doll tour. Met het vervangen van meesterdrummer Jay Bellerose en de geweldige gitarist Aram Bajakian door respectievelijk jazzdrummer Karriem Riggins en jazzgitarist Anthony Wilson wordt duidelijk het rootsy karakter afgezworen voor een grotere jazz inbreng. Ze worden aangevuld op keyboard en Hammond B3 door Patrick Warren in een ondersteunende rol.

Diana Krall wordt volgende maand 51 maar ze ziet er bij lange na haar leeftijd niet uit en ziet er prachtig uit. Muzikaal zou je verwachten dat vooral zou geput worden uit ‘Wallflower’, in praktijk krijgen we een boeiende mix uit heel haar oeuvre van jazz standards, Great American Songbook, Nat King Cole songs, nummers uit ‘Glad Rag Doll’, solo piano stukken en een paar verrassende covers.  Naast haar pianospel zorgen haar looks en haar lage hesige verleidelijke stem voor extra aantrekking.

“How Deep Is The Ocean (How High Is The Sky)” van Irving Berlin klinkt ingetogen en somber tegen de achtergrond van een weidse oceaan. Meer warmte en ritme komt er even met de bossa nova klanken uit “So Nice” (Marcos Valle / Norman Gimbel) (Quiet Nights, 2009). Krall vindt oktober de mooiste tijd van het jaar en voor romantiek en zingt traag zuchtend de intro van ”Fly Me To The Moon” waarna het tempo opkrikt voor de heerlijke melodie van “East of the Sun (and West of the Moon)” met ruimte om te soleren waarin een opgemerkte solo van Stuart Duncan. Voor meer spanning en dynamiek zorgt “Temptation” van Tom Waits in een uptempo arrangement. Diana zingt met donkere stem en de uitgebreide solo’s op contrabas, drums!, gitaar en fiddle (pizzicato) zijn werkelijk subliem, ook Warren mag als laatste een orgelpunt plaatsen. Ondertussen valt het nostalgische decor, met 3 oude buffetradio’s die als straalkacheltjes hun gele gloed aan en uit laten schijnen, meer en meer op. In dit soort intieme sfeer speelt Diana Krall alleen aan de piano een aantal van haar lievelingsstukken uit het begin van haar carrière. Met de jazzstandards “The Night We Called It a Day (Irving Berlin cover) en ’S Wonderful (George Gershwin cover) uit haar ‘The Look Of Love’,(2001) krijgen we twee intimistische romantische jazzballades ontdaan van alle franjes. Daarna zingt Krall uit de losse pols “The Frim-Fram Sauce” van haar favoriet Nat King Cole (Steppin' Out, 1993/All For You, 1996). Tussendoor vertelt ze dat ze moet terugdenken aan het begin van haar carrière toen ze nog speelde in restaurants en bars en aan het eind van de avond alleen achterbleef met de barman en haar piano waarna de gele lichtjes worden gedimpt en ze zachtjes de intro speelt van “More Than You Know” en vervolgens ”The Man I Love” toevallig of niet twee nummers ook bekend van Billie Holiday maar hier op zijn Kralls gebracht.

Dan is het van Joni Mitchell geleende “A Case of You” haar op het lijf geschreven. Krall speelt de melodie sober en legt haar ziel in het nummer met haar hese altstem, kippenvel! De jazz insteek is nu ver weg. Daarmee zijn we aanbeland bij de popsongs van the Wallflower sessies. “California Dreamin' “(The Mamas & the Papas) klinkt tintelend fris in een bloemetjes decor met fijne bijdragen van ieder bandlid en Krall die wisselt tussen haar vleugel en een Wurlitzer electric piano. Een getrouw “If You Could Read My Mind” van een andere Canadees (Gordon Lightfoot) kent ze nog uit haar jeugd , prompt krijgen we in ‘t groot haar platenrek te zien met verschillende Greatest Hits Lp’s. “Wallflower”, een obscuur kleinood dat Bob Dylan in 1973 gaf aan wijlen Doug Sahm krijgt via Krall’s nieuwe album alsnog een ereplaats, hier vanavond in een hartverwarmende pianoversie met de tweede stem van Stuart Duncan. Het kan verkeren! Met een bevlogen “Just You, Just Me”, een van de meest gewaardeerde jazz standards aller tijden sluit Krall haar optreden hier in ‘haar’ chique Henri Le Boeuf zaal af. Een oververdiend applaus volgt en Krall en co komen terug met nog twee jazz standards, beiden geplukt uit haar Nat King Cole Trio tribute album ‘All For You’ (1996). Na een fantastisch “'Deed I Do” met schuifelende drums, drukke bas akkoorden en een sprankelende jazzgitaar zet la Krall ook het ingetogen “Boulevard of Broken Dreams” met finesse naar haar hand.

We hebben genoten van juist 2 uur top entertainment. Persoonlijk houdt ik meer van haar compacter rootsier optreden van 3 jaar geleden. Vandaag ging het concert teveel kanten tegelijk op waardoor de vaart uit het optreden werd gehaald en de aandacht in sommige onderdelen ging verslappen. Toch ben ik blij dat Diana Krall het georkestreerd geluid van haar plaat links liet liggen ten gunste van een geraffineerd bandgeluid.

 

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Setlist :

1.We Just Couldn't Say Goodbye (Harry M. Woods cover) (Glad Rag Doll, 2012)
2.There Ain't No Sweet Man That's Worth the Salt of My Tears (Fred Fisher cover) (Glad Rag Doll, 2012)
3.Just Like a Butterfly That's Caught in the Rain (Mort Dixon cover) (Glad Rag Doll, 2012)
4.On the Sunny Side of the Street (Jimmy McHugh cover) (Steppin' Out, 1993)
5.How Deep Is The Ocean (How High Is The Sky) (Auteur:Irving Berlin cover) (Love Scenes, 1997)
6.So Nice (Marcos Valle / Norman Gimbel) (Quiet Nights, 2009)
7.”Fly Me To The Moon” intro (Bart Howard cover)/ East of the Sun (and West of the Moon) (Brooks Bowman cover) (When I Look In Your Eyes, 1999)
8.Temptation (Tom Waits cover) (The Girl In The Other Room, 2004)
9.The Night We Called It a Day (Irving Berlin cover) (The Look Of Love, 2001)
10. ’S Wonderful (George Gershwin cover) (The Look Of Love, 2001)
11.The Frim-Fram Sauce (The Nat King Cole Trio cover) (Steppin' Out, 1993/All For You, 1996)
12.”The Man I Love” (Auteur: George Gershwin/Ira Gershwin; Billie Holiday cover) intro/ More than you know (Auteur: Vincent Youmans/Billy Rose/Edward Eliscu; Billie Holiday cover)
13.A Case of You (Joni Mitchell cover) (Wallflower[Complete Sessions], 2015)
14.California Dreamin' (The Mamas & the Papas cover) (Wallflower, 2015)
15. If You Could Read My Mind (Gordon Lightfoot) (Wallflower[Complete Sessions], 2015)
16.Wallflower (Bob Dylan cover) (Wallflower, 2015)
17.Just You, Just Me (Jesse Greer cover/Nat King Cole)
Encore:
18.'Deed I Do (Auteur:Walter Hirsch/Fred Rose; The Nat King Cole Trio cover) (All For You, 1996)
19.Boulevard of Broken Dreams (Auteur:Dubin & Warren, The Nat King Cole Trio cover) (All For You, 1996)

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

PALEIS VOOR SCHONE KUNSTEN, BRUSSEL – 11/10/15