MELANIE DEKKER MET STEVE HILLIAM EN SVEN ROWOLDT @ CAFE ’T KEERPUNT, SPIJKERBOOR - 10/10/15

In verband met het voetbal (Kazachstan-Nederland 1-2) begint het concert om 21.00 uur. Donkere wegen brengen me naar Spijkerboor waar de sfeervolle lichten opduiken van ’t Keerpunt. Alles staat klaar in het bruine café.  Het concert is niet in de zaal maar in het café, een bijna huiskamerconcert. Donker, met hier en daar een lamp, een prachtige oude jukebox tegen de muur en nieuwste cd van Don Henley staat op. Wat mensen hangen aan de bar, wat mensen zitten aan de tafels met grootmoederskleedje erop. In afwachting van Melanie. Rustig gaan wat mensen op de klaargezette rijen stoelen  zitten. Stralend komt Melanie binnen. Veel mensen blijven zitten waar ze zitten, sommige stoelen voor het podium blijven onbezet. Nou ja, podium. De biljarttafel is aan de kant gezet en er is een podium gecreëerd voor de schouw, inclusief potten en pannen. Een mooi collage-schilderij hangt boven de schouw met Harry Muskee erop. Huiselijkheid. Dat kan wel eens goed gaan passen bij de soms vrolijke, maar vaak gevoelige muziek en idem teksten van Melanie.

Melanie Dekker heeft Nederlandse wortels, maar is opgegroeid in Canada, vlakbij Vancouver, waar ze nog steeds woont. Haar muziek beweegt zich tussen roots, singer-songwriter en country in. Moeilijk een sticker op te plakken, maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Ze heeft al een lange lijst van verdiensten in de muziek,  één ervan is het openingslied zingen bij de Olympics in Canada in 2010. Albums zijn; “Revealed” (2006), “Here and now” (2011) en “Distant star”(2013). Dit jaar verscheen het album “Lekker,eh – live in europe”, waarop ook 3 nummers staan die opgenomen zijn in Nederland, bij Vanslag in Borger.

Het is voor Melanie het vierde optreden in ’t Keerpunt. De eerste keer ging het bijna mis. In Noord-Holland ligt ook een Spijkerboor en …u begrijpt het al.  Ze was 5 minuten na aanvangstijd aanwezig en maakte veel indruk met haar optreden. Het feit dat ze nu voor de vierde keer hier is zegt genoeg. Zelf hoorde ik haar voor het laatst in maart 2012 in De Amer te Amen. Het is mooi te constateren dat muzikanten en hun muziek zich ontwikkelen in de loop der jaren. Ik kom hier nog op terug. Na de introductie door Jan Hoekman, heet ook Melanie op een charmante manier het publiek welkom. Doorspekt met Nederlandse woorden die haar roots verraden en we later nog regelmatig zullen tegenkomen.

Ze opent solo, zichzelf op gitaar begeleidend, met hoed, met het nummer “Blush”. Inderdaad blozen we allemaal een beetje want hier staat een leuke dame met een prachtige stem op het podium. Pardon, voor de schouw. De andere muzikanten worden geïntroduceerd. Al vroeg aanwezig hebben ze vanmiddag al kennis gemaakt met de voor hun onbekende jenever en een “Keerpuntje”. Wat dat is mag iemand mij nog eens uitleggen of laten proeven. “Distant star”van haar laatste studio-album wordt ingezet en al snel blijkt wat een mooie toevoeging, met name de sax is. Prachtige fill-ins en solos van dit mooie instrument. Er is echt een huiselijk sfeer, wat Melanie verleid om mooie anekdotes tussen de nummers door te vertellen, gerelateerd aan die nummers. “Flowers” wordt ingezet met een kort intro van de sopraan-saxofoon. Inderdaad, wat een prachtige toevoeging. Steve Hilliam voelt exact aan waar hij een extra dimensie aan de nummers kan geven zonder op de voorgrond te treden. Een vakman. Vrolijke nummers, zoals “Hippie” en gevoelige wisselen elkaar af. Anekdotes over spuug in saxafoons en tuba’s (er hangt natuurlijk eentje aan de muur in ’t Keerpunt) komen tussendoor. En uw verslaggever is aan de beurt; “Why you hiding behind the kapstok Roelf – Antwoord: “I don’t want to disturb you”. Een paar aardige woorden en dan krijg je een nummer aan je opgedragen “Black swan”. Er worden ook enkele nieuwe nummers gespeeld, maar of die op het eerst te verschijnen nieuwe album komen is de vraag. Dit album zal verrassend, anders gaan worden namelijk. We houden het nog even geheim, maar laat u verrassen in, waarschijnlijk 2016. En dan, een kippenvelmoment, althans voor mij  “Maybe we’re the angels”, klein gebracht maar zoals ik al meldde heeft haar zangstem zich ontwikkeld in zowel de lage als hoge regionen. Prachtig. Er word afgesloten met het nummer “Speechless.”, geschreven met haar moeder in gedachten. Melanie alleen, op piano. Gevoelig. En opeens klinkt er een sax- solo vanuit het midden van de zaal waar Steve op een stoel zit.

Een bijzonder optreden in een huiselijke ambiance en met goed geluid (dank aan de geluidsman). En nu wachten op het volgende album dat een verrassing zal worden.

Roelf Rozema 

Foto © Roelf Rozema 

Artiest info
website  
facebook  

CAFE ’T KEERPUNT, SPIJKERBOOR