THE STRYPES @ AB, BRUSSEL - 21/10/15

‘Dirty Old Town’ van The Pogues knalt door de luidsprekers van de AB. Op de tonen van deze Ierse klassieker, maken de Ierse tieners van The Strypes – gemiddelde leeftijd 18 jaar – hun intrede. De beginnoten van opener ‘Eighty-Four’, bevestigen meteen waar iedereen in de zaal op dat moment op hoopt: de AB is vertrokken voor anderhalf uur authentieke Britse rock ’n roll.

Die rock ’n roll is overvloedig aanwezig in het tweede nummer van de avond ‘What A Shame’, afkomstig van de goed onthaalde debuutplaat ‘Snapshot’ uit 2013. Zoals wel meerdere nummers van deze plaat, doet dit door zanger Ross Farrelly en gitarist Josh McClorey tweestemmig gezongen nummer, terugdenken aan de gloriedagen van The Kinks en The Beatles. Bovendien zorgt de door de heren kunstig geproduceerde waterval aan woorden, op zijn minst voor de nodige bewondering bij menig hiphopper. Het zou niet de laatste keer van de avond zijn dat Farrelly en McClorey hiermee imponeren. Ook bij bijvoorbeeld ‘Get Into It’ en ‘Hometown Girls’ verderop in de set, klinkt dit fantastisch. Tijdens ‘What The People Don’t See’, laat Farrelly voor de eerste keer zijn mondharmonica weerklinken. Telkens deze mondharmonica gedurende de rest van de set wordt ingezet, zorgt dit voor een unieke aanvulling en een sound die The Strypes nu al typeert.

Halverwege de set was het tijd om de verplichte nieuwe single keurig voor te stellen. ‘A Good Night’s Sleep And A Cab Fare Home’ heet die - geweldige titel overigens – en deze toont aan dat The Strypes veel meer zijn dan een trip terug naar de tijd van de flowerpowerrock. In ‘Little Victories’, de dit jaar uitgebrachte opvolger van ‘Snapshot’, wordt niet zomaar voortgebouwd op de sound van de debuutplaat. Deze is duidelijk verbreed en ‘Good Night’s Sleep’ doet dan ook onmiddellijk denken aan de betere Britpop. De vergelijking met de Arctic Monkeys die her en der al eens gemaakt wordt, is zeker te begrijpen en zal voor The Strypes dan ook nooit veraf zijn. Ook opener ‘Eighty-Four’ en ‘Queen of the Half Crown’, passen in dit rijtje thuis. Zelf omschrijven ze dit laatste nummer echter gewoon als ‘a bit slower than the fast ones and a bit faster than the slow ones’.

Maar goed, even terugkomen op Ross Farrelly’s mondharmonica. Tijdens ‘Mystery Man’ gaat deze pas echt helemaal los. Vergezeld van een riff en ritme dat live zelf even aan de punk doet denken, zorgt dit voor een onvervalst hoogtepunt. The Strypes hebben dan al het publiek aardig mee en dat zorgt regelmatig voor enkele momenten van interactie tussen band en publiek. Voorzichtig weliswaar, als publieksmenners hebben de jonge knapen duidelijk nog een weg af te leggen. Geen haan die er echter naar kraait wanneer de riff van ‘Blue Collar Jane’ wordt ingezet, vergezeld door een spervuur van ritmische aanslagen op de drums. Het is op dat moment dat je pas goed en wel beseft met wat voor ontzettende cool drummer Evan Walsh al heel de avond zit te drummen. Uitgedost in volledig zwarte outfit met witte das, zonnebril én bretellen zorgt hij non-stop voor bijzonder strakke en snedige drumpartijen. Want ook wat betreft het showaspect tonen The Strypes regelmatig hun potentieel. Gitarist McClorey demonstreert door regelmatig een solo of riff achter de rug te spelen, dat ze naast kennis over de podiumklassiekers, ook over voldoende technische bagage beschikken om deze naar hun hand te zetten.

Met het lang (maar goed) uitgerokken ’I Need To Be Your Only’ werd het laatste nummer van de set bereikt, alvorens naar de bisronde over te gaan. Enkele uit de losse pols gespeelde bluesriffs tijdens de bindteksten doorheen de set, verraadden al dat ook de bluesmuziek tot de invloeden van The Strypes behoort. Het verbaasde dan ook niet dat er in de bisronde ruimte was voor enkele bluescovers, geheel in Strypes-stijl weliswaar. ‘Rollin and Tumblin’ van Hambone Willie Newbern, plaveide de weg voor Bo Diddley’s klassieker ‘You Can’t Judge a Book by the Cover’. In het strakke tempo van The Strypes een perfecte afsluiter – én meezinger- van het concert waarmee The Strypes hun sollicitatie naar de top van de moderne rockscene duidelijk onderstreepten. Wat mij betreft, mogen ze dat contract alvast klaarleggen.

Stijn Van Gysel

Foto © Yvo Zels

Meer foto © Yvo Zels

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 21/10/15