THE WATERBOYS @ DE ROMA, BORGERHOUT - 07/10/15

The Waterboys met de charismatische leider Mike Scott zijn overlevers. Mike Scott en de zijnen stonden ooit als opener op Torhout/Werchter in 1986. Op dat moment hadden de Waterboys al twee, nu klassiekers ‘A Pagan Place’ (1984) en ‘This Is The Sea’ (1985) op hun naam en stonden op hun commercieel hoogtepunt met de hitsingle “The Whole of the Moon”. Die eerste golf van commercieel succes liep langzaam af tot het ontbinden van de groep in 2000 en het opstarten van een niet zo succesvolle solo carrière. Toch was het Mike Scott in de eerste plaats niet zozeer te doen om een rockster te worden zodat hij in de volgende jaren zijn zin bleef doen en wars van alle trends andere genres opzocht van ‘Big Music’ over Keltische folk en folkrock naar sonische gitaarrock. Een constante bleven de live optredens waarin Scott zich onderscheidde van zijn concurrenten en zijn successongs bleef voorzien van nieuwe impulsen, die uitgroeiden tot ware publiekstrekkers die gelijk werden gecharmeerd door de geweldige livecapaciteiten van de frontman.  Zo kan het gebeuren dat in deze tijden waarin platen maken een ding is maar ze aan de man brengen mits geweldige live shows nog veel belangrijker is , dat The Waterboys weer in eredivisie spelen zeker als hun twee laatste platen zowel bij pers als publiek gesmaakt worden. En dan zijn er nog de extraatjes met covers van Ellie Goulding en The War on Drugs en Prince die “The Whole of the Moon speelt”. Live speelden ze intussen overal ter wereld en waren recent bij ons te zien in de AB in 2012, OLT in 2013 en Dranouter 2015. Begin dit jaar kwam hun laatste plaat ‘Modern Blues’ uit en zowel de AB als De Roma waren er als de kippen bij om hun plaats in het wereldtourschema te bemachtigen.

Gisteren nog in een volgelopen AB vandaag in de gerestaureerde grote zaal van de Roma die voor het eerst in lange tijd volledig staand is ingericht voor een rockconcert. Dat de groep vooral zou plukken uit hun nieuwste ‘Modern Blues’ stond in de sterren geschreven. Het is een plaat met een melodieuze Amerikaanse classic 70’s rocksound badend in een southern soul vibe. Voor dat laatste tekenen de flamboyante keyboardspeler ‘Brother’ Paul Brown en de immer bescheiden bassist David Hood (bekend van de legendarische huisband van de Muscle Shoals-studio in Alabama en vader van Drive-By Truckers frontman Patterson Hood). Het is dan ook als muziekliefhebber een verrassing en een waar genoegen om deze twee grootheden in leven lijve te mogen aanschouwen.

Het concert begint zoals de plaat met “Destinies Entwined”, epische classic rock dat toch onmiskenbaar het Waterboys watermerk draagt door de onmiddellijk herkenbare rauwe stem van Mike Scott , het onderliggende onnavolgbare hamerend klavierspel van keyboardwizzard ‘Brother’ Paul Brown, het stuwende drumwerk van Ralph Salmins en last but not least het verbluffende geniale vioolspel van rots in de branding Steve Wickham die aan het eind onder luid applaus met vloeiend gefiddel de rangen komt vervoegen. The Waterboys hebben hun entree niet gemist, de fans smullen en The Waterboys gaan door met een rechttoe rechtaan rocksong “Still A Freak” waarin de jonge Texaanse gitarist Zach Ernst mag aanleggen. Zanger Mike Scott vervolgt aan de piano met het aloude “A Girl Called Johnny” in zijn typisch rudimentaire gedreven ritmische pianostijl in duel met prominent vioolspel van Wickham. Even lijkt het nummer gedaan maar krijgt alsnog een verlengstuk in twee keer met snerende gitaarsolo’s, een rammelende piano en intens gefiddel. Met “We Will Not Be Lovers” uit ‘Fisherman’s Blues’ gaan we richting folkrock dat eindigt in een lange jam met een verbeten duel tussen Wickham en Zach. The Waterboys zijn in de eerste plaats muzikanten die graag samenspelen en de tijd nemen voor hun songs. We zijn net vier songs ver en een half uur is al voorbij. “Nearest Thing to Hip” draagt Scott op aan New York City en met name de plaatsen (boeken- en platenwinkeltjes) die ooit essentieel waren in het straatbeeld. Het is een luchtig nummer met een country soul vibe met een onmiddellijk meezingbaar refrein. “Rosalind (You Married the Wrong Guy)” klinkt wat banaal maar is gewoon compromisloze rock ‘n’ roll a la The Waterboys met een simpele rockgitaar riff, een meebrulbaar refrein en aanstekelijk toetsenwerk van de immer op en neer deinende ‘Brother’ Paul die in kleurrijk bloemetjespak en schuddend met zijn lange wilde witte haren de show steelt. Dan wordt het aloude “Medecine Bow” veel kordater aangepakt als een vuige rocker, kort en krachtig. Een eerste hoogtepunt is “Glastonbury Song”, Springsteeniaans van snit met een knetterend gitaarspel tussen Scott en Ernst met uitdager Wickham die afwisselend de ene dan de andere tegen de snaren in strijkt. De Chuck Berry cover “Roll Over Beethoven” is niet meer dan een leuk tussendoortje met een lekker uitfreakende band als aanloop naar een ingehouden “Song of Wandering Aengus”, dichtkunst van Yeats op toon gezet door Scott op zijn voorlaatste cd ‘An Appointment With Mr Yeats’. Het klinkt wat eenvormig en te lang maar aan het eind wordt toch een gevoelige snaar geraakt met een melodieuze keyboardsolo én Mike en Paul die samen zingen in een eindeloos aanhoudend “The silver apples of the moon/The golden apples of the sun”. Mike Scott verstaat live de kunst en het showman-schap om een middelmatig nummer op het juiste moment toch nog te laten aantrekken. Ook “The Return of Jimi Hendrix” is zo’n nummer dat lijdt onder teveel gedeclameerde tekst maar dan aan het eind openbloeit mits een gitaarinterventie en intens samenspel van hard naar zacht. Een lang uitgesponnen theatraal  “Don't Bang the Drum” is een tweede hoogtepunt met een minuten lange opbouw met alleen piano en viool tot een climax met bevlogen samenspel. “The Whole Of The Moon” blijft dat onweerstaanbaar je ne sais quoi uitstralen dat mensen verenigt, dat opspringend meehuppelend pianoritme dat op en neer gaat tot de laatste snik: “Too high/Too far/Too soon/You saw the whole of the moon”. Met het aan Jack Kerouac ontleende “Long Strange Golden Road” eindigt het concert zoals het begonnen is met een nog langere klassieke rocksong a rato van twee strofen afgewisseld met een killerrefein. Veel tekst dus in een weidse rocksound met stevige gitaren onderstuwd met breed uitwaaierende toetsen en lapsteel (van Steve Wickham). Het duurt even voor The Waterboys terugkeren al blijkt daar een goede reden voor te zijn. Scott en co hebben zich verkleed als een Texaanse folk tribute versie van zichzelf. Maar dat zal de pret alleen maar verhogen. Heeah! en we zijn vertrokken voor een uitzinnige versie van hun tweede grootste hit “Fisherman’s Blues” uit hun 3de gelijknamige klassieker. Meezingen, meedansen en meeklappen is de boodschap en het publiek gaat helemaal uit de bol. Samengevat: geen feilloos of groots optreden daarvoor waren er een paar ‘zwakke’ nummers en werd er iets teveel op routine gespeeld (wellicht door het lange touren met een vaste setlist), wél een heel vermakelijk optreden met twee uur aanstekelijk rock ‘n’ roll plezier in een gevoel van samenhorigheid zoals alleen The Waterboys dit kunnen.  

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Setlist:
1.Destinies Entwined (Modern Blues, 2015)
2.Still a Freak (Modern Blues, 2015)
3.A Girl Called Johnny (The Waterboys, 1983)
4.We Will Not Be Lovers (Fisherman’s Blues, 1988)
5.Nearest Thing to Hip (Modern Blues, 2015)
6.Rosalind (You Married the Wrong Guy) (Modern Blues, 2015)
7.Medicine Bow (This Is The Sea, 1985)
8.Glastonbury Song (Dream Harder, 1993)
9.Roll Over Beethoven (Chuck Berry cover)
10.Song of Wandering Aengus (An Appointment With Mr Yeats, 2011)
11.The Return of Jimi Hendrix (Dream Harder, 1993)
12.Don't Bang the Drum (keyboard and fiddle only) (This Is The Sea, 1985)
13.The Whole of the Moon (This Is The Sea, 1985)
14.Long Strange Golden Road (Modern Blues, 2015)
Encore:
15.Fisherman’s Blues (Fisherman’s Blues, 1988)

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 07/10/15