THE VACCINES @ AB BRUSSEL - 05/10/15

Voorprogramma’s zijn zelden aan ons besteed maar voor ‘Family Of The Year’ maken we ondanks de wat lullige groepsnaam graag een uitzondering. Deze Amerikaanse band, die vorig jaar ook al te zien was in het Leuvense Depot, grossiert in songs met knappe harmonieën die herinneren aan de westcoastrock van oa The Beach Boys, The Byrds of meer recenter Counting Crows.  Hun radiohit ‘Hero’ krijgt zelfs een warm herkenningsapplaus van een net niet uitverkochte Ancienne Belgique. De groep heeft net een nieuwe, titelloze plaat uit en als die het goed doet (we zien geen enkele reden waarom dat niet zo zou zijn) ligt de weg open en bloot voor allerlei zomerfestivals op het Europese continent.

Voor hoofdact The Vaccines is het de derde keer dat ze de Brusselse muziektempel betreden. De release van ‘English Graffiti’ in mei van dit jaar genereerde nogal wat tegenstrijdige meningen bij muziekrecensenten. De enen loofden de moed van het Londense viertal om een nieuw muzikaal pad te bewandelen terwijl de anderen dit net als een verlies van de eigen identiteit beschouwden. Over hun Belgische optreden in Werchter enkele maanden geleden lazen we eenzelfde controverse. Reden genoeg voor dit concert om onze nieuwsgierigheid te prikkelen.

Eerste vaststelling The Vaccines verschijnen niet met vier maar met vijf ten tonele. De vijfde muzikant, een extra gitarist, staat de hele avond wat in een hoekje gedrumd alsof hij er toch niet helemaal mag bijhoren. De andere muzikanten krijgen wel de spotlights op zich gericht maar het is natuurlijk zanger Justin Hayward die de meeste aandacht naar zich toetrekt.

The Vaccines trappen dynamisch af met het vrolijke  ‘Handsome’, een schot in de roos zo blijkt want de handjes gaan meteen massaal de lucht in. Ook op hun debuutsingle van 2010 ‘Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)’ valt weinig af te dingen tenzij dat deze vintage Vaccines precies klinken als vintage Ramones. Maar, what the hell, we amuseren ons. Staat er op het T-shirt van Hayward trouwens niet ‘The Vaccines Make Me Feel Good’? Een jongensachtige leuze warempel maar wel zes woorden die het ultieme streven van deze band perfect samenvat. 

‘Ghost Town’ knipoogt met het refrein even naar de gelijknamige song van The Specials maar is wel degelijk een eigen nummer. Ontdaan van alle productionele zwaarte op de laatste plaat doet de single  ‘Dream Lover’ het live een stuk beter en ontpopt zich, meegeschreeuwd door honderden Vlaamse, Waalse en Brusselse kelen, als een ware klassieker in wording.

Met Justin Hayward als zanger beschikken The Vaccines over een frontman die alle kneepjes van het vak kent. Met brede armbewegingen het publiek ophitsen, zich theatraal door de knieën laten zakken, vurig over zijn gitaar heen headbangen, een angry face afwisselen met een engelengelaat, de fans op de eerste rijen voldoende aandacht geven… Origineel is het allemaal niet maar efficiënt wel. Ook leadgitarist Freddie Cowan kent alle rockclichés op zijn duimpje, maar -eerlijk is eerlijk- hoe hij zijn instrument laat grommen, stotteren en snijden dwingt respect af.

Wanneer stevige versies van ‘Wetsuit’ en ‘Post Break-Up Seks’ de fans van het eerste uur flink laten jubelen, passeren meer recentere nummers zoals het met zware pop-saus overgoten ‘20/20’ , het John-Lennon- in-zijn-solojaren-doorslagje ‘(All Afternoon) in Love’ en de bijna-discodreun ‘Minimal Affection’ veel minder de test. Uitzondering geldt hier voor ‘Give Me A Sign’, een opkomende rockanthem, met stadium allure zelfs.
Over de finale niets dan goeds. De heerlijke, door opborrelende drums gedreven tweeling songs ‘I Always Knew’ en ‘If You Wanna’ missen hun effect niet en krijgen de Ancienne Belgique moeiteloos plat.
Tijdens de bisronde serveert  ‘Justin Hayward’ eerst een gesmaakte solo akoestische versie van ‘No Hope’ waarna hij netjes zijn Belgische publiek uitvoerig bedankt. De ultieme pletwals bestaat tenslotte uit ‘Radio Bikini’, een soort aanstekelijk Beach-Boys-meet-The-Ramones nummer en het Britse postpunk pareltje ‘Norwaard’.

Voor ons is het duidelijk: het vaccijn van dit energieke Londens viertal (+ één) werkt het beste op een zomerse festivalweide wanneer het de bedoeling is gewoon wat lol te trappen. Rechttoe-rechtaan sfeer maken is hen op het lijf geschreven. De ingrediënten voor hun muziek zijn niet bijzonder origineel waardoor The Vaccines naar onze mening toch wat persoonlijkheid missen. Op zich is daar niets mis mee want hun brouwsel werkt wel. Wie echter nood heeft aan muzikale vitamientjes voor de ziel moet bij het andere dokters zoeken.

Shake

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

AB - 05/10/15