ZAPPA PLAYS ZAPPA - ‘ONE SIZE FITS ALL’ 40TH ANNIVERSARY TOUR @ DE ROMA - 21/10/15

Eens gebeten door Zappa is deze wonde voor je leven. Ik ken verschillende bands die de onconventionele muziek van Frank Zappa op een even experimentele manier trachten weer te geven, waarin ze dikwijls heel goed slagen, daar je al op niveau moet staan wil je deze uitdaging aangaan. Ik ken er maar één die eigenlijk alle recht heeft om deze muziek op een gouden schoteltje te presenteren. Die gouden schotel is vanavond de Roma, de pas nog eens gerenoveerde zaal met een gouden hart en die al heel lang muziek en film verspreidt, vooral mensen met een jong hart. Dit is trouwens ook één van de belangrijkste redenen zijn vaders muziek verder te spelen. Zoals ik naar Frank ging kijken, in Vorst en Gent, tracht ik ook Zappa Plays Zappa door de jaren heen te volgen telkens in andere zalen, Vorst nationaal Brussel, Elizabethzaal Antwerpen, North Sea Jazz Rotterdam, Handelsbeurs op het Kouter Gent, Depot Leuven, Openluchttheater Antwerpen, AB Brussel en dit jaar Roma. Geloof het of niet, mijn kleinkinderen noemen mij niet opa of bompa of pépé of ukki, maar... zappa, waar ik niet onfier op ben.

Vanaf 2006, start van deze band, ging Dweezil in de leer ging bij Steve Vai, die op zijn beurt al in de leer was geweest bij Joe Satriani. Door de jaren heen heeft zoon zijn vaders gitaarbrein verder gaan ontleden om diezelfde stijl te bereiken. Altijd ondersteund door even sterke muzikale fenomenen, grote namen die nog met Frank zelf op de planken hadden gestaan: o.a. de zwevende gitaar god Steve Vai, de explosieve drummers Joe Travers en Terry Bozzio, de glorieus optimistische zanger, op fluit en sax Napoleon Murphy Brock. De live DVD van 2008 is hierdoor een must jezelf te laten opbeuren, want “Jazz is not dead... it only smells funny”. Merken we wel op dat vanaf het prille begin, Scheila Gonzalez de jonge Dweezil al vervoegde hier bij Zappa Plays Zappa. Als je bij Frank in de band zat moest je kwalitatief hoog scoren, heel hoog. Maar ook de humor ontbrak zeker niet, in tekst, in muziek, maar ook in de psyche, die de hele band uitstraalde. Sheila is naast Dweezil daar het beste voorbeeld van, want “humor belongs to music”.

“One Size Fits All” was het laatste studio album onder de naam “The Mothers of Invention”, waarvan de songs, alle en in dezelfde volgorde, worden gepresenteerd. The one sized sofa op de voorzijde van de hoes, verraadt al de scherpe humor, tranen in de ogen van de alternatieve sterrenkaart op de andere zijde. Drukke week “on the bus”, maandag Londen, dinsdag Parijs, vandaag hier bij ons, dan enkele concerten in Nederland, Denemarken, verschillende in Zweden en dan terug de plas over via podia in Canada.

De band betreedt het podium voor een volledig uitverkochte zaal. Applaus als appreciatie en heimwee tegelijkertijd, bij de meesten onder ons. Maar ook bevestiging van deze grootse mijlpaal in de muziekgeschiedenis bij de jongeren onder ons, iedereen dus. Een knipoog naar deze jeugd met het thema van “Starwars” en of we de “force” willen voelen ? Dweezil vertelt ons dat ze het hele album zullen spelen, beginnend met dit al fantastisch stuk op zichzelf “Inca Roads” een xenochronisch meesterwerkje waar Frank zo sterk in was, tussen een overvloedige correcte chaos van ritmes plant Dweezil hier massieve solo's tussen. Al missen we hierin de xylofoon van Ruth Underwood, zij zal altijd herinnerd worden door de laatste woorden in deze alien songtekst, door de hele band gezongen.... en ook velen in de zaal....”That's Ruth”. Altijd opgevolgd door een veel eenvoudiger rocksong “Can't Afford No Shoes” met fijnzinnige humor en een swingende Scheila, die er duidelijk zin in heeft.

“Sofa No 1” volledig instrumentaal, waarbij basgitarist Kurt Morgan mee achter de keyboards bij Chris Norton de toetsen bespeelt. Weerom een evergreen die op zich al leeft en beeft tussen de andere wereldsongs van dit album, terwijl het allemaal niet commercieel bedoeld was, wel met een hoofdletter A van Art maar ook van Aarf. Bijgevolg weer een humoristisch werkje over vervelende “Po-Jama People”. Een nog meer swingende Scheila jeans en een lange intense solo van de man met de brede lach op 't gezicht. Het spelen van ingewikkelde riffs is niet aan zijn gezicht te merken. Met zware bas opent Kurt Morgan “Florentine Pogen” en neemt de Oh-Ah opener ook voor zijn rekening en de song wordt één van de hoogtepunten van de avond, zonder gorilla deze keer, maar achteraan heerlijke energie uit Ryan Brown zijn drumstel. Naast de solo van Dweezil, breekt Scheila het pas gerenoveerde dak open met haar sax. Wat een applaus!

Even over “Eveline, A Modified Dog” haar rug strijken. Samen met Bobby en Frank himself de gevangenis in “San' Berdino” bezoeken, waarbij Johnny Guitar Watson ooit mee de eindsolo speelde. In “Andy” wordt het samenspel van deze experimentele muziek nog eens heel duidelijk, drie zangstemmen Scheila, Kurt en Ben Thomas samen. “Is there anything good inside of you”, swingt de band eruit. Ik moet je niet vertellen wie dat het levendigst tentoon stelt. Scheila zet in op sax, Dweezil vervoegt dit samenspel ten top. Frank kijkt vanachter de coulissen tevreden mee. Met de nu vocale “Sofa No 2” komen de klassieke waarden van Frank's levenswerk nog maar eens naar boven. Het laatste nummer van deze album is als een gezongen proloog om deze album te herspelen.

We waren gewaarschuwd voor de twee en half uur durende opvoering. Zonder pauze varen we verder, “Ship Ahoy” roept nog iemand, maar spijtig genoeg heeft Dweezil dit nummer niet voorbereid. Ook geen nummer om zomaar uit je mouw te schudden, tenzij je Frank heet. Maar toch weet Dweezil onze eisen op een voortreffelijke wijze na te komen door, zoals hij zegt, een groots nummer te brengen waarin vele gitaarsolo's, minus de “Ship Ahoy”. En jawel de aanslag van “Black Napkins” openbaart ons de sterkte uit zijn hand en van dit tweede deel. Spijtig dat we het opvolgend nummer niet te horen krijgen van op “Zoot Allures”. Maar dat de “Torture” hier niet stopt, horen we in een persiflage op de heavy metal van de eighties. Frank schreef samen met Dweezil de tekst van “Dragonmaster”, een vreselijk disaster maar wel als grap bedoeld. Na een Moorse intro komt tour manager Pete Jones, met hoge hoed op, even zijn stunt zingen, Sherazade al schreeuwend achterna.

“Let's tune up again after this silly song”, mooi voornemen Dweezil ! Kondigt ons verder een volledig instrumentaal nummer aan: “The Grand Wazoo”. Het moeilijke drumwerk voor Ryan Brown wordt feilloos uitgevoerd. Tussen al deze jazzy facetten toont Scheila op sax de zoveelste climax van de avond. Dweezil treedt gans vooraan op het podium en vraagt ons met hem mee te zingen. Verdeelt ons in drie groepen waarbij de linkse kant van de zaal in koor “Hey Yo” zingt. De rechtse “Donald Trump” in snel en heel traag ritme. Terwijl het midden gedeelte zes maal in de handen klapt, springt en met stampende voeten eindigt. Een knipoog naar de presidentsverkiezingen, waar Frank vroeger Ronald Reagan voor schut zette terwijl hijzelf ooit eraan dacht president te worden. Zappa als president had de wereld zeker veranderd. Vervolgens een mini Broadway musical “The Evil Prince” met meeslepende zangwissels tussen Harry en Rhonda, aka Ben en Scheila, die met de papieren songtekst zwaait, Dweezil gooit de betere solo's uit zijn Gibson. “I'm The Slime”, één van de weinige singles die Frank uitbracht in 1973, waarbij Dweezil nu de zangstem zelf op zich neemt en dan weerom in met machtige gitaarsolo de zaal verpletterend vertedert. “Magic Fingers” en “Sinister Footwear” met jazzy trombone door Ben Thomas, jazz voor ieder zijn tijd, chaos weer tot samenhang brengend, het laatste hoofdstuk is weer voor Scheila, sax op zijn of haar best.Eén van de moeilijkste drum intro's, prachtig vertolkt, verhuist ons naar “Montana” waar publiek ook het “Yippy-Ty-O-Ty+Ay” meezingt. “Drum SOLOette “ ontbreekt niet, dan wel de weg openleggend naar Apostrophe, met door ons mee knikkende bassolo van Kurt. Wat een avond, tot op het been en de riffs van Dweezil, lijkt wel stuk improvisatie, maar nee that's Zappa!

Encores staan weliswaar gepland maar moeten ook verdiend worden door de zaal. Geen probleem, de band en wij hebben ons meer dan geamuseerd. Na enkele minuten applaus bedanken zij ons met “Cosmic Debriz” waar enkele jaartjes geleden Dweezil, in een magische video act, dit nog samen met zijn vader bespeelde, toch bereiken we “Nirvana Tonight”. “Dancin' Fool”, een '79 single uit Sheik Yerbouty, wat Scheila dan ook swingend performt. Blijft en is de allerbeste afsluiter, man oh man, “The Muffin' Man”. De kookles van Frank voor de rest van je leven. Denk daar maar 's over na, of zet gewoon deze plaat op, liefst de LP en geniet van deze artistieke humor die vooral tijdloos is.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 13/10/15