WIM MERTENS ENSEMBLE @ BOZAR, BRUSSEL - 21/10/16

De Belgische componist Wim Mertens blijft verbazen, nu ook weer met zijn trilogie ‘Cran Aux Oeufs’ waarin hij mythologische en historische elementen verwerkt. In de majestueuze zaal ‘Henry Leboeuf’ in de Bozar kwamen zijn composities uit het derde deel van het drieluik volledig tot zijn recht. Gebogen over het pianoklavier dirigeerde hij ongemerkt zijn strijkerskwintet dat met staande bas, violen, viola en een verrukkelijke cello stemmig weerwoord gaf aan zijn complexe partituren en rijke ideeën. Na ‘Charaktersketch’ uit 2015 en het tweede deel ‘What Are We, Locks, To do?’ kwam de musicoloog, zanger en pianist nu ook het derde deel ‘Dust Of Truths’ voorstellen, dat hijzelf omschreef als een soort ‘muziekfiction’.

De veelzijdige artiest Wim Mertens met Limburgse roots, die in het verleden al meer dan zestig albums uitbracht, blijft zich verdiepen in mythische fictie of historische raakpunten tussen west en oost. In het laatste deel van zijn drieluik is dat o.m. over de invloed van Rome op de Westerse wereld. Niet dat hij dit zelf vertelt in de korte bezinningspauzes tussen zijn veelgelaagde composities, hetzij repetitief hetzij melodieus. Hij laat zijn sfeervolle muziek voor zichzelf spreken en diepgang creëren.

In het eerste deel van zijn concert kwamen bijgevolg alle composities uit zijn gloednieuwe ‘Dust Of Truths’ aan bod waarin vooral violiste Tatania Samouil een glansrol speelde, terwijl hijzelf zich in volle overgave over zijn ivoren toetsen boog. Zijn composities verhalen woordloos over de ontwrichting van een samenleving wanneer een oorlog woedt, over machtsstrijd, woede, het zoeken naar eendracht en verzoening wat soms dramatische allures krijgt. De verhaallijnen bewegen zich in een ver Romeins verleden rond de historische figuur van Octavius August maar kunnen moeiteloos naar het heden worden getransponeerd. Soms voegde pianist Mertens er met zijn falsetzang lyrische geheimtaal aan toe.

Waar in het album o.m. ook klarinet, saxofoon en oboe te horen zijn, waren het in het concert de snaarinstrumenten die het verbeeld verhaal tot een klankgeheel herschiepen. De lieflijke dames Tatania Samouil op viool en Liesbeth De Lombaert met viola, beiden in stemmig galakledij, gaven meer dan eens melancholische wijding aan de improvisaties van Wim Mertens, zoals o.m. bij het bloedmooie ‘Miss You Are’ , als een weergave van neerdwarrelende weemoed. Of de baslijnen van Ruben Appermont bijvoorbeeld bij het droefgeestige ‘Eigenstates’, die je eveneens aangrepen. Alle composities uit ‘Dust of Truths’ kregen een plaats in het memorabele concert, waaronder nog het lyrische ‘Kyrielle’, het lichtvoetige ‘A Travelogue’ en het ontroerende ‘Old Katarakt’ met een piano-intro waarna weeklagende violen invielen. Wim Mertens schildert in zijn triptiek met emoties, stemmingen en klanken. En niets zo aangrijpend als een strijkersensemble wanneer dat kwintet droefheid en schoonheid in klanken omzet.

Na een korte pauze tijdens dewelke de vleugelpiano opnieuw werd gestemd en gedroogd, putte Wim Mertens voornamelijk uit ouder werk, met inbegrip uit het album ‘Charaktersketch’ waarbij vooral de virtuoze klasse van contrabassist Ruben Appermont en cellist Lode Vercampt nu werden belicht of nog deze van violist Bert Van Laethem. Het cyclisch werk van Mertens muziek is bij fans inmiddels zo bekend dat het nog moeilijk is om de hoogtepunten van elkaar te onderscheiden, waarbij je bij elke compositie telkens weer meegezogen wordt in het bevreemdend muzikale universum van Wim Mertens waartoe de meester je tijdelijk toegang geeft. ‘According To the Real’ en ‘Often A Bird’ kan je beschouwen als imaginaire deuren die zich openen naar een fascinerende wereld waarin klank, kleur, sfeer en ritme met elkaar versmolten zijn. Ook bij ‘Dust Of Truths’ is dit niet anders.

Met dit album voegde Wim Mertens een nieuw hoofdstuk toe aan zijn geïnspireerde en avontuurlijke reis van minimalistische, orkestrale, filmische en innovatieve componist die ergens omstreeks het jaar 1983 begon met het bekende quasi symbolische ‘Struggle For Pleasure’ uit zijn ‘Soft Verdict’ periode, inmiddels in het collectieve geheugen gegrift, en dat tot vandaag voortduurt. Uiteraard werd om een toegift geroepen, zodat het voor NMBS sympathisanten nog spannend werd om na een laatste staande ovatie de laatste trein te halen.

Marcie

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe


 

 

 

Artiest info
website  
   

BOZAR, BRUSSEL - 21/10/16