THE ROBERT CRAY BAND @ DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 12/10/16

Met vijf Grammy Awards op zak, een paar wereldhits (‘Right next door’, ‘Don’t be afraid of the dark’ en ‘Smoking gun’, …), maar liefst twaalf miljoen verkochte albums onder de arm en duizenden uitverkochte concerten over de hele wereld, behoort Robert Cray ondertussen al drie decennia tot de absolute internationale bluestop. Hij was een van die artiesten, zoals ook Stevie Ray Vaughan en George Thorogood, die halfweg jaren 80 een breder publiek wisten te bereiken met het spelen van vernieuwende gitaarblues en het schrijven van uitstekende songs die ook de radio en internationale hitlijsten haalden. In ons land speelt hij tijden de jaren tachtig o.a. op Blues Peer en twee keer op Torhout-Werchter. Vrij unieke prestaties voor een bluesartiest, die in zijn veertig jaar tellende carrière samenwerkte met onder meer Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Bonnie Raitt en John Lee Hooker. De zanger/gitarist uit Texas bemachtigde in 2014 bijgevolg ook een plaatsje in de Blues Hall of Fame.

Zowel de lokale als de bluesliefhebbers van heinde en verre hadden dan ook massaal 12 oktober aangeduid als zijnde de ondertussen quasi jaarlijkse doortocht van de immer minzame en sympathieke grootmeester. Een eer die ditmaal te beurt viel aan het uitverkochte Casino te Sint-Niklaas. Klokslag halfnegen wandelt een breedlachende en ontspannen Robert Cray met zijn trouwe vazallen het podium op. 63 jaar is hij ondertussen, maar een opvallend goed geconserveerde zestiger en dus eigenlijk nog een jeune premier temidden van het steeds meer uitdunnende peloton aan straffe Amerikaanse blueslegendes.

De signature sound van zijn elegant dominerende Fender Stratocaster geeft meteen de toon aan tijdens de klassieker “I Guess I showed Her”, pittig opgefleurd door de speelse hammondriedel van oudgediende Dover Weinberg. Cray & co blijken er zin in te hebben en het gemeenschappelijke spelplezier zal dan ook van begin tot eind van het podium druipen. De routine krijgt immers geen schijn van kans want the Robert Cray Band speelt zonder setlist en beslist al naargelang de waan en de mood van de dag ter plekke op het podium wat er op het muzikale menu terechtkomt, smaakvol grasduinend in het rijkgevulde eigen repertoire.

Als stielman pur sang grossiert Mister Cray in true stories en de zelfkant van het leven, getuige hiervan Wikipedia : “He is intense but smooth in telling the story of love gone bad.”

Dit bleek ook uit de songkeuze met veelbetekenende titels (“ I’ll Always Remember You”, “On The Road Down”, “Poor Johnny”) : hopelijk is dit o zo mooi verklankte hartzeer in zijn geval niet al te autobiografisch … maar uit de mond en via de door merg en been snijdende gitaarsolo’s van Robert Cray doen deze mijmeringen over verlies, overspel en andere vormen van relationeel leed er dus wel toe qua geloofwaardigheid. Van de verstilde pracht van “The Things You Do To Me” naar de getoondichte weeklacht “Don’t You Even Care?” schakelt hij schijnbaar moeiteloos over van gevoelens van ontroering en dankbaarheid naar de meest wrange en pijnlijke zieleroerselen. De thematiek van de avond stond duidelijk in het teken van het grote liefdesverdriet en aanverwante emotionele schipbreuken (getuige ook “I Shiver”, “Two Steps From The End”). Hij laveert vol bezieling verder van het twijfelende “Will You Think of Me” (over de uithuizigheid van het leven on the road) naar vermanning na de breuk in “It Doesn’t Show”.

De man zalft, ontroert en relativeert met zijn gouden stemgeluid (ergens tussen Otis Redding en Steve Winwood in). Hij belijdt de blues als therapie, maar ook als troostmiddel mits een opzwepend “Nobody’s Fault but Mine” dat hij samen met zijn over een niet onaardige falsetto beschikkende drummer brengt. En, hij mag het dan al ontelbare keren live gespeeld hebben, zelfs in de wereldhit “Right Next Door” wordt anno 2016 de nodige ruimte gelaten voor een mooi stukje improvisatie en vanaf dan wordt de teneur van het concert iets luchtiger qua emotionele spanningsboog …

Na een funky en strakgespeeld “The Forecast (Calls For Pain)" als voorlopige uitsmijter, gaf het talrijk opgekomen publiek aan dat het nog niet naar huis wou ! “Are you still hungry?” opperde een dankbare Robert Cray en smeet er nog een swingend “Chicken in the Kitchen” tegenaan, waarna hij ons wederom trakteerde op een treurige trage met “I’m Done Crying”.

Tijdens de flukse instrumental “Hip Tight Onions” kon er zowaar nog een vrolijk danspasje van af en met het van een virtuoze solo voorziene ‘Time Makes Two” gaf hij ons andermaal in zijn sublieme gedaante van getormenteerde bluesman bij wijze van afscheid nog een waardevolle raad mee : “Tijd heelt alles”.

Steven KAUFFMANN

FOTO’s Anja CLEEMPUT

SETLIST

(1) I Guess I Showed Her
(2) I’ll Always Remember You
(3) The Things You Do to Me
(4) Don’t You Even Care ?
(5) On The Road Down
(6) I Shiver
(7) Will You Think Of Me?
(8) Poor Johnny
(9) Two Steps From The End
(10) Nobody’s Fault but Mine
(11) It Doesn't Show
(12) Right Next Door
(13) The Forecast (Calls For Pain)

BIS

(14) Chicken in the Kitchen
(15) I'm Done Cryin'
(16) Hip Tight Onions
(17) Time Makes Two

 


 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 12/10/16