STEVEN TROCH BAND & MISSISSIPPI HEAT @ STADSSCHOUWBURG, BRUGGE - 09/10/16

Mississippi Heat wilden we  graag eens een keer aan het werk zien. Deze Amerikaanse band, die niet geweldig veel in België passeert, wilden we wel eens live meemaken en dan nog wel op  een geweldige locatie, want dat is de  Brugse Stadsschouwburg toch wel. Bovendien kregen we met de Steven Troch Band eveneens een band om naar uit te kijken zodat we met alle plezier de verre trip aanvatten vanuit de Kempen.

Het was alvast benieuwd uitkijken naar de Steven Troch Band. Frontman Steven kennen we vooral  van de succesformatie Fried Bourbon en ook van zijn meer recent werk bij Tiny Legs Tim, Roland en Ina Forsman. De Mechelaar is ongetwijfeld één van de beste harmonicaspelers van de Lage Landen. Samen met zijn band, bestaande uit de Nederlandse duo Steven Van der Nat (gitaar) en Liesbeth Sprangers (bas) en gelegenheidsdrummer Nico Vanhove, bracht Steven uiteraard vooral werk uit ‘Nice ‘n’ Greasy’, zijn eerste solo-album met 12 eigen gepende nummers. Dit is ongetwijfeld één van de betere albums uit het Belgische bluescircuit. Hij trok er zelf voor naar de Amerikaanse westkust om die schijf in te blikken, met medewerking van topproducer en stergitarist Kid Andersen en onder meer met de steun van Rusty Zinn. 

In Brugge kon de Belgisch-Nederlandse band rekenen op een uitstekend geluid, dat was al vlug duidelijk bij het openingsnummer, het gedreven ‘Been Lookin’, waarin ook de Gibson van ‘Little Steven’ prima uit de verf kwam.  De setlist is erg verscheiden en vervolgt met ‘Extra Extra’, een prima swingblues en het funky ‘Slow’ alweer een leuk nummer, uitstekend begeleid door de ritmesectie. Het repertoire verveelt geen  moment wat mij betreft, maar Troch is een routinier in het vak. Hij pakte al een aantal prestigieuze prijzen in de mondharmonicawereld en werd bekroond als  ‘The King of Swing’ , waarna hij na afloop van die wedstrijd in de States het podium mocht delen met harpgrootheden zoals onder meer Charlie Musselwhite, Billy Boy Arnold, Mark Hummel en Sugar Ray Norcia. Ook Rod Piazza blijkt een fan te zijn van de getalenteerde harpvirtuoos.

In Brugge speelde hij allemaal werk uit zijn album, maar ook een cover. ‘Keep It To Yourself’ (Sonny Boy Williamson) is er wel eentje om duimen in vingers van af te likken. Maar zoals gezegd is er voor elk wat wils in zijn setlist. Ook ingetogen werk en een persoonlijk kippenveldmoment is ‘Goodtime’, met een prachtig solerende Little Steven en een met hart en ziel blazende Troch, die de hoogste noten uit zijn haps blies. Funkyritmes  merkten we in ‘Slow’ en leuke mambodeuntjes  in ‘La Perla’. Tussenstapjes, die geen moment verveelden.

Ook vergeet hij zijn leermeester, de veel te vroeg gestorven  Gary Primich niet in zijn oeuvre: het swingende ‘Saturday Night’. De grote chromatische mondharmonica wordt ook ter hand genomen in het swingende ‘Alligator Fryolater’.  Met ‘Loose Your Head’, waarin Steven en Little Steve een ware muzikale battle uitvechten, wordt de band wordt voorgesteld. Jammer genoeg komt na vijftig minuten al een einde aan de show. Te kort wat mij betreft, maar er moest strikt gehouden worden aan de tijdsmarge. Steven Troch en zijn kompanen kregen de vele handen alleszins op elkaar na deze deze uitstekende set.

Na de pauze kregen we met Mississippi Heat de hoofdact voorgeschoteld, een Amerikaanse band met meer dan een kwarteeuw ervaring en gedurende die periode wisselend van bezetting.  Zo speelden onder meer John Primer en Calvin Owens in de band, geen kleine jongens dus. Nu heeft frontman Pierre Lacocque met gitarist Michael Dotson andermaal een fameuze snarenplukker in de rangen. Dotson was ooit één van de Teardrops, de begeleidingsgroep van Magic Slim.

Mississippi Heat heeft een indrukwekkende repertoire want met het album ‘Cab Driving Man’, dat deze maand nog uitkomt, staat al het twaalfde album in de steigers. De Amerikaanse band uit Chicago heeft dan ook een geweldige staat van verdienste en speelde op zowat alle befaamde bluesfestivals. Bandleider van het eerste uur en harmonicavirtuoos is Pierre Lacocque, iemand met Belgische bloed in de aderen want de frontman  is weliswaar geboren in Israel, maar heeft wel Belgische ouders.  Hij werd in Brugge begeleid door drummer Terrence Williams, bassist Brian Quinn en gitarist Michael Dotson terwijl het vocale gedeelte te beurt valt aan zangeres Inette Visor. Dat is niet de eerste de beste zoals we konden opmerken tijdens haar eerste passage nadat de band een paar instrumentale nummers had ingespeeld zoals ‘Stemrollin’ en vooral het prachtige ‘Blues For Georges Baze’, dat indruk maakte.

Zangeres Inette Visor heeft een stem als een klok en dat is onder meer te horen in ‘Granny Mae’ (uit ‘Delta Bound’) waarin Lacrocque zowaar orgel speelt op de harp. Ook  ‘Cab Driving Man’, de kersverse titeltrack uit het gelijknamige nog te verschijnen album is een fraai gebracht nummer.  En ook in ‘Rosalie’ komen de stembanden van Inette meer dan tot hun recht.  Uiteraard wordt er ook geput uit het vorige album ‘Warning Shot’ (2014)  met onder meer’ Swingy Dingy Baby’, een nummer van gitarist Michael Dotson, die ook de zang voor zijn rekening neemt. Dotson is een uitstekende gitarist, wiens gitaarriffs perfect passen in de harparrangementen van de frontman.  Maar dat hij is geen vocaal wonder is, was duidelijk.

Echte Chicagoblues kregen we in het oudere ‘Look-A-Here’, een dijk van een nummer. Jammer dat het orgeltje ontbrak in deze bezetting. Nog bekend werk kwam er met ‘I Don’t Know’ en het traditionele slotnummer ‘Handy Man’. Een beleefd applaus kwam er na afloop, maar ook niet meer, zodat een bisnummer uitbleef. Dit was geen super optreden van Mississippi Heat, maar wel een gezellige bluesavond, mede met dank aan Steven Troch en zijn kompanen.

Sis Van Hoof

Foto © Sis Van Hoof

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
Steven Troch Band  
Mississippi Heat  

STADSSCHOUWBURG, BRUGGE - 09/10/16