AIMEE MANN @ DE ROMA, ANTWERPEN - 21/10/17

De naam van de band “Til Tuesday” zal bij niemand hier te lande een belletje doen rinkelen doch was deze band zeer succesvol met hun eerste album “Voices Carry”. Deze band werd in 1985 opgericht door bassiste Aimee Mann en drummer Michael Hausman, nu nog steeds haar manager, die met een glad new-wave geluid een Amerikaanse hit hadden met het titelnummer van het album. Op de volgende albums begon Aimee Mann meer eigen nummers te schrijven en verliet men het gepolijste new-wave geluid, de band bracht nog twee albums uit doch met tanend succes. Het schrijverstalent van Mann bleef echter niet onopgemerkt, Elvis Costello schreef samen met haar het nummer “The Other End “(Of The Telescope).

Door verwikkelingen met haar platenmaatschappij bleef Aimee Mann enkele jaren onder de naam “Til Tuesday” spelen, telkens met een wisselende bezetting. In 1993 bracht ze haar eerste soloalbum uit “Whatever”, een album vol met introspectieve folk nummers, alweer geprezen door de collega’s doch verkoopresultaten bleven uit. In 1999 mocht ze nummers schrijven voor de soundtrack van de film “Magnolia” (Paul Thomas Anderson), zowel de film als het nummer “Save Me”, waar ze een Grammy Nominatie voor kreeg, werden een succes. Mann trouwde met singer/songwriter Michael Penn, de man die met het nummer “No Myth” en het album “March” (1989) een wereldsucces had.

Aimee Mann bleef over de jaren heen albums uitbrengen, op haar eigen SuperEgo label, de ene wat succesvoller dan de ander doch kwalitatief steeds in orde. Haar teksten zijn meestal somber van toon, de donkere kant van de menselijke natuur verkennend met een beetje galgenhumor is haar sterkste punt. Op haar laatste album “Mental Illness” is het niet anders, in tegenstelling tot haar voorlaatste album “Charmer” dat een solide poprock album was, zijn het nu de akoestische gitaren een beetje viool en spaarzame drums die het geluid bepalen. Volgens Mann haar meeste droevige, traagste en akoestisch album tot dusver. Dat ze tot de top behoort van de beste liedjesschrijvers van deze tijd staat buiten kijf. De trouwe fans van het genre zorgden dan ook voor een gezellige drukte in de Roma.

Dat Jonathan Coulton, JoCo voor de fans, in het voorprogramma stond mocht niet verbazen, hij schreef samen met Mann drie nummers op haar laatste album, speelde er finger-picking gitaar op en zijn dit jaar verschenen negende soloalbum werd uitgegeven door Mann’s platenlabel. Deze Amerikaanse singer-songwriter brengt muzikaal erg knappe nummers met teksten die vooral science fiction en technologische onderwerpen behelzen, steeds doorspekt met de nodig humor, nerdrock zoals hij het noemt. Zijn album “Artificial Heart” (2011) was redelijk succesvol, vele van zijn nummers worden gebruikt in games en zijn veelal gratis te downloaden op zijn website. Veel humor in zijn set, zo bracht hij het nummer “Je Suis Rick Springfield” in Amerikaans Frans, over Rick Springfield die in een Parijse bar twee meiden probeert te overtuigen dat hij wel degelijk een Amerikaanse “superstar” is. Natuurlijk ook nummers uit zijn nieuw album zoals “Brave” over een internet trol die slechte dingen uithaalt. Bij “All This Time” roept hij Aimee Mann op het podium die de bas en de backing vocals doet. Eindigen doet hij met het hilarische “Ikea”, best leuk voor zijn eerste optreden in België.

De 58-jarige Aimee Mann begint haar set met het nummer “4th Of July”, Mann op akoestische gitaar en Paul Bryan op bas en backing vocals, een nummer uit haar eerste soloalbum, de uitgelaten sfeer

van het optreden van Jonathan Coulton is snel vergeten met dit depressief nummer. Op het volgend nummer “Little Bombs” wordt de band versterkt met drums en keyboards. Tijd voor nieuwer werk “Stuck In The Past” waarbij opvalt dat de vocalen erg mooi bij elkaar passen en “Patient Zero” over het harde leven in Hollywood, een nummer geïnspireerd door de acteur Andrew Garfield.

Bij het nummer “Labrador” zette de drummer even verkeerd in maar het zij hem vergeven het was zijn eerste optreden met deze band. Jonathan Coulton wordt terug op het podium gevraagd om het door hem en Aimee Mann geschreven “Rollercoaster” te spelen, muisstil werd het in de zaal bij dit nummer over het onbereikbare. Er volgen nog enkele nummers uit “Mental Illness”, de ingetogen instrumentatie maakt die zo herkenbare stem van Mann, elk nummer tot een pareltje, “You Never Loved Me”, hoe slecht een mens wel kan zijn, “Goose Snow Cone”, heimwee, en “Good For Me” met Aimee Mann aan de piano, laten horen wat een sterk album “Mental Illness” wel is. Ook niet te vergeten de prachtige backing vocals van Coulton en Paul Bryan. Herkenningsapplaus bij “Save Me” haar bekendste nummer en nog enkele Mann’s klassiekers zoals “Going Through The Motions” en “Borrowing Time”. Eindigen doet men met het nummer “Long Shot” met een tekst die gaat van “You Fucked it Up” tot “Please Love Me More” gaat ze terug naar haar punk en new wave roots.

Het bloedmooie “Wise up” uit de soundtrack van de film “Magnolia” is het eerste bisnummer, de realiteit onder ogen zien, niet altijd even makkelijk. “One”, een cover van Harry Nilsson, nog een depressief nummer over eenzaamheid. Afsluiten doet ze met “Deathly” weer een nummer uit de soundtrack “Magnolia”, nee vrolijk wordt je niet van die teksten die Mann ons presenteert maar zoals ze zelf zegt alles moet je met een beetje humor bekijken. Zullen we zeker doen!

Luc Nuyts

Foto's © Sonja Schepers

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 21/10/17