HT ROBERTS & Bruno DENECKERE @ TOOGENBLIK, HAREN - 06/10/17

Met ‘Old Light’ en ‘Stalemate Days’ beleeft HT Roberts onmiskenbaar een creatieve hausse,omgekeerd evenredig met het aantal decibels, muziek voor dromers en filosofische zielen’

Concert in de reeks cd-presentaties van ‘Stalemate Days’, de elfde soloplaat van HT Roberts, nom de plume van Herman Temmerman. Op het menu staan echter ook vele songs van de vorige plaat, ‘Old Light’ (2015), want die twee vormen delen één en twee van een trilogie, waarvan het derde luik nog in de steigers staat. De platen van HT zijn altijd al relatief ingetogen, verstild en sober gearrangeerd geweest, muziek voor dromers en filosofische zielen. Hij verheft nooit zijn stem, hij heeft nooit een jankende gitaar van doen om zijn boodschap over te brengen: zijn teksten en elegante melodieën vertellen het hele verhaal. De techniek van het schrijven heeft hij sinds de eerste ‘Following The Buffalo’ (1997) steeds verder verfijnd zodat hij steeds minder inkleding van doen heeft.

Let wel, de (op dit moment) Deinzenaar heeft altijd al juweeltjes van songs gepend, maar met ‘Old Light’ en ‘Stalemate Days’ beleeft hij onmiskenbaar een creatieve hausse, omgekeerd evenredig met het aantal decibels. Aan deze twee cd’s doet namelijk uitsluitend die andere Engelstalige Gentse singer-songwriter mee, Bruno Deneckere, op één verdwaalde streep viool van Nils De Caster na, de derde lochte Geinteneir, rechterhand van Bruno. Die laatste kwam niet tussen in het schrijfproces, maar bleek des te belangrijker bij de afwerking van de nummers. Zijn kanten akoestisch gitaarwerk en zoetgevooisde tweede stem vormen de kers op de taart… Dat geldt voor het studiowerk, maar ook op de Bühne geeft Bruno een meerwaarde.

Vóór die zesde oktober had het duo al een hele reeks concerten afgewerkt. We zagen ze niet allemaal maar waren toch present in STAT68 (Aalter; 16/9), Arscene (Hansbeke, de officiële cd-presentatie op 23/9), de Soul Bar (Zomergem; 29/9), PDS Guitars (Schoondijke, NL; 30/9) en De Blauwe Plek (Reningelst; 2/10), kleine gezellige ruimtes met een receptief luisterpubliek. Telkens wisten ze moeiteloos de aanwezigen in te palmen. Toogenblik in Haren (Brussel) is sinds kort opnieuw zo’n ‘place to be’. Die club met heel lange traditie (van in de jaren tachtig) is na een erg moeilijke periode (o.a. getekend door het schielijk overlijden van de geliefde programmasamensteller Luc Gheldof) als een Fenix verrezen uit zijn as. Het huidige team heeft zich voorgenomen de oude glorie in ere te herstellen. Dit concert past daar wonderwel in.

Het duo hield in al die concerten een zo goed als ongewijzigde setlist aan. Maar voor Haren hadden ze een paar songs van plaats veranderd of omgewisseld. Niet dat het heel veel verschil maakte. Maar zo kreeg ‘Coffee’, één der hoogtepunten van ‘Old Light’, nog meer reliëf door zijn plaatsing aan het begin van de tweede set. De keuze uit die eerdere cd is er overigens één die het dichtst onze eigen voorkeur benadert: naast ‘Coffee’, zijn dat het autobiografische ‘Emma’s Land’, ‘This Side Of The River’, ‘Telescope’, ‘The Dreams Of Derroll’s Banjo’, ‘The Indifference Of Saints’, het zalige ‘Cloudwatching’ en het net iets fellere ‘She Is No Stranger To Beauty’, dan wel samen met de enige song die niet van de twee laatste platen komt, maar van hun voorganger ‘Rain Change Fair’, het ondanks zijn titel erg optimistische, uitgelaten ‘6x7 Mourners’. Daarin hoor je de prachtige, heel meezingbare slagzin: ‘I’d love to fall in love again, but it will have to be with you’. Het is telkens raden welke steden en plaatsen HT vermeldt in die song.

Van de laatste cd ontbreekt in al die optredens enkel ‘Armistice Day’, dat, zo mogelijk en gezien zijn thema, nog stiller is dan de andere liedjes. Toch blijkt er bij navraag geen specifieke reden te zijn waarom de song niet aan bod komt in de toer. Dat kan dus in de resterende concerten nog veranderen. Er zijn er nog een beperkt aantal tot de apotheose op zondag 29 oktober in het Antwerpse Expohuis. HT bracht bij voorgaande gelegenheden telkens ongeveer dezelfde bindteksten en dat hoeft niet te verwonderen: ze geven zinvolle duiding bij elke specifieke song. Ze breken ook de ernst van de teksten. Er steekt dus veel humor in die intro’s en outro’s, geaccentueerd door de oneliners en fratsen van Bruno, die zich als een vis in het water voelt in de rol van sideman, vrij van de druk die ook hij ervaart als hij zijn eigen werk brengt. Zijn tussenkomsten houdt hij beperkt. In Toogenblik varieerde HT in de bindteksten omdat hij nogal veel ‘recidivisten’ zag in het publiek, mensen die al op meerdere concerten present gaven. Maar eigenlijk was die schroom niet nodig: zijn overpeinzingen vervelen niet, ook niet als je ze vaker hoort. En het grootste deel van de aanwezigen hoort ze toch voor de eerste maal.

Variatie zit er trouwens ook in de uitvoering van de songs, afhankelijk van de stemming en de inspiratie van het moment. Behalve gitaar speelt HT ook mandoline en banjo (een instrument dat altijd goed is voor een smeuïge opmerking of een leuk verhaal) Die instrumenten zorgen voor afwisseling in de klankkleur. Ook vocaal is er velours. De goed op elkaar aansluitende stemmen van HT en Bruno glijden soepel in en door mekaar, de Everly Brothers op Gentse leest geschoeid… en zonder het geruzie van het Amerikaanse duo, want de Gentenaars zijn boezemvrienden… en amuseren zich rot. Dat straalt af op hun publiek. HT’s teksten zijn niet van de gemakkelijkste, zijn beeldrijk, gelaagd, complex, betekeniszwanger, vol verwijzingen. Maar ze bekken goed (daar let HT nauwgezet op) en dansen voortdurend op zalige melodieën, waarop je je even goed op automatische piloot kan laten meedrijven, zonder je te bekommeren om enige boodschap. Bij een eerste beluistering heb je toch niet alles mee, maar je voelt goed aan dat HT je iets wil meegeven, en met elke luisterbeurt ontvouwt zich meer en meer die verbale weelde.

Het is bijna heiligschennis om er songs uit te lichten, maar er zijn natuurlijke persoonlijke favorieten. ‘Stowaways’ is een hoogtepunt op de nieuwste cd, en als dusdanig de ideale opener. ‘Snowflakes’ is ook zo’n verleidelijke deun. De onverwachte thuiskomst van HT’s dochter met haar twee paarden leverde de stof voor ‘Emma’s Land’ waar Herman een prachtige symboliek op aansluit. ‘This Side Of The River’ ontpopt zich tot een nieuwe eeuwenoude folksong (je moet het horen om het te begrijpen) ‘The Dreams Of Derroll’s Banjo’ is een gevoelige hommage via zijn instrument aan de enige echte ‘Banjoman’, Derroll Adams, uit Portland, Oregon, maar op het eind van zijn leven vol beproevingen geadopteerde Antwerpenaar. HT peilt dan graag in hoeverre het publiek deze lieve man nog kent… ‘Stalemate Days’ is een uitgesponnen ballade die drijft op een schitterend refrein: ‘It’s like crossing the sea, to drown in a puddle, climbing a hill, to trip over a stone, on the last leg home’, volkomen terecht de titelsong van de laatste. ‘Half Life Of Blue’, met zijn schitterende samenzang, is een gebroken hart song, en die lopen niet dik in HT’s repertoire.

‘Kicking Tin Cans Up The Hill’ heeft een hilarische ontstaansgeschiedenis, maar als zo vaak gaat de song een eigen leven leiden. Wat een melodie, opnieuw. Die bemerking geldt ook ‘The Indifference Of Saints’, dat geïnspireerd is door de Vlaamse vroeg Renaissancisten die martelaren tijdens hun foltering meestal schilderden met een gezicht vol berusting, zen avant la lettre en dus iets om jaloers op te zijn. HT beschrijft evenzeer de eenvoudige dingen des levens: ‘Cloudwatching in tall grass, my back to the earth, they float like a landmass, they’re swift as a bird’. Het is een prima afsluiter, maar een bis mag uiteraard niet ontbreken. In Toogenblik werd dat een dromerige tune, ‘I Dreamed Of A Highway Last Night’, want, zo zegt de frontman, ‘we willen dat jullie rustig en veilig huiswaarts keren’. Hij had er gerust mogen bij zeggen: gelouterd, want de songs van HT Roberts hebben een uitgesproken helende werking. U kan er nog even kennis mee maken…

Antoine Légat.

Met dank aan Els Van den Broeck en Roen Het Zwoen voor de foto's

Vrijdag 13 oktober in Zonnekouter (Machelen; www.dezonnekouter.be ), op zondag 15 oktober in Bakhuizen (NL) en op zondag 29 oktober in het Expohuis (Antwerpen; www.expohuis.be )

Setlist:

Deel 1: Stowaways - Holding the Nail – Snowflakes - Emma’s Land - This Side of the River - The Turning - Half Life of Blue - The Pen - Ash & Smoke

Deel 2: Coffee - Telescope - Dreams of Derroll’s Banjo - She’s No Stranger To Beauty - Stalemate Days - The Indifference of Saints - Kicking Tin Cans Up The Hill - 6x7 Mourners - Cloudwatching

Bis: I Dreamed of a Highway Last Night

 

 

 

 


 

Artiest info
website HT Roberts  
website Bruno Deneckere  

TOOGENBLIK, HAREN - 06/10/17