KATE MACLEOD @ DE BREUGHEL ZOLDERKAMER, BREE - 19/10/17

Een aangename verrassing was het voorprogramma door ene Dries, die pas een eerste soloplaat uit had, en ook deel uitmaakt van de band New Rising Sun. Mooie songs had hij mee, zoals het nummer How Far is Away. Zijn gitaarspel klonk aantrekkelijk en afwisselend, van subtiel tot eerder ruw en bluesy. Hij speelde ook een cover van Townes Van Zandt, Two Girls, en deed dat verre van slecht. Ook het daaropvolgende nummer leek wel heel erg op een Townes song doch was het niet, maar die gelijkenissen zijn niet ongewoon in de leentjebuur-traditie bij singer-songwriters. Dries sloot af met het liedje Jessy, waarbij Kate MacLeod hem begeleidde op viool. Alvast een mooie opmaat naar haar concert.

De Amerikaanse singer-songwriter Kate MacLeod begeleidt zichzelf tijdens concerten afwisselend op gitaar en viool. Dit laatste instrument bespeelt ze trouwens al 50 jaar(!), wist ze ons te vertellen. Haar liedjes zijn gebeiteld in de Amerikaanse folktraditie van de Carter Family en Hazel Dickens, maar ook Joni Mitchell is een grote invloed, zowel op haar liedjes als op haar manier van zingen – die typische ‘Joni - stembuigingen’ hoorden we wis en zeker ook op heel mooie wijze bij Kate MacLeod.

Ze heeft ook een nieuw album uit, Deep in The Sound of Terra, met erg viool-getinte songs, waarbij ze de medewerking kreeg van nogal wat goed volk uit de Amerikaanse folk- en bluegrass-wereld. Het concert begon dan ook met een lange vioolintro en vloeide over in de traditional Wayfaring Stranger.

Een van de covers die ze bracht was Coat Of Many Colors van Dolly Parton, een van Kate's favoriete zangeressen. Ze vertelde er ook het hele verhaal achter het nummer bij, over hoe Dolly in armoede opgroeide en haar moeder zelf een jas voor haar naaide, en dat ze daarmee uitgelachen werd door de andere kinderen op school. Een andere mooie cover op het einde van het concert was Woodstock van Joni Mitchell, nog steeds een wonderbaarlijk nummer na zovele jaren. Kate bracht deze klassieker erg goed, inclusief de bijna onnavolgbare Joni-zangstijl (zie ook hierboven) die haar zo een unieke plaats in de muziekwereld opleverde. Waarlijk prachtig was ook West Virginia, een compositie van Hazel Dickens, die ze terecht roemde als een monument in de Amerikaanse folkmuziek.

Voortreffelijk waren ook de songs Sometimes A Sound en The Day Is Mine, dat ze schreef voor de begrafenis van een vriend. I Took It Like A Citizen en You Can't Take The Bullet Back waren min of meer politiek getinte liedjes. Het eerste schreef ze onmiddellijk na de presidentsverkiezing van Trump, iets wat bij haar & haar vrienden insloeg als een bom. In het tweede nummer neemt ze de wapenwetgeving in haar vaderland op de korrel - een onderwerp dat in de USA jammer genoeg zowat altijd zeer actueel is.

A Storm On The Desert ging over een hevige storm waarin ze ooit vastzat en die ze vergeleek met een fikse ruzie tussen een koppel (geen storm in een glas water dus). Het mooie eigen nummer Lark In the morning is al zowat 30 jaar oud, en werd al meermaals opgenomen werd door andere bluegrass / folk-artiesten. Als bisnummer kregen we nog New Homeland te horen, waarin ze zong over de geschiedenis van haar familie, die als pioniers van Wales naar Maryland migreerden.

Een fijn concert alweer was dit. Persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar de liedjes waarbij Kate McLeod gitaar speelde (de meerderheid gelukkig), al zorgde een stukje viool af en toe voor een aangename afwisseling. Americana in Bree dus – en dat lusten we altijd wel.

Marc Vos




 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC DE BREUGHEL, BREE

19/10/17