MIKE MORGAN & JIM SUHLER @ MOD HASSELT, 12/10/17

Gelukkig dat er nog zekerheden in het leven zijn, waaronder de bluesconcertreeks in de Muziekodroom in Hasselt, althans toch negentien jaar achter elkaar. Mocht er een fotogalerij aan de clubmuren hangen, dan zou menige bluesfan verstomd staan van wat daar in deze eeuw aan bluesgeschiedenis is geschreven. Menige beroemdheid stond daar op het podium en met het duo Mike Morgan en Jim Suhler wordt er een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan de lijst van internationale gitaarvirtuozen. Dit sympathieke duo opende op donderdagavond het nieuwe bluesseizoen in de club, ditmaal in de grote zaal wegens de grote opkomst. Hen een gelegenheidsformatie noemen klopt niet helemaal, want in 1994 speelden zij al eens samen en brachten toen het gezamenlijk album ‘Let The Dogs Run’ uit, nog steeds gegeerd zoals achteraf aan de verkoopstand bleek.

De Texanen Mike Morgan en Jim Suhler, beide vijftigplussers en rasgitaristen, hebben elk een carrière opgebouwd aan de zijde van andere topmuzikanten. Mike Morgan is gelinkt aan ‘The Crawl’ en Jim Suhler aan zijn band ‘Monkey Beat’ en brachten in die formaties ook eigen albums uit. Zij kunnen dus terugblikken op een ruime schatkamer met eigen repertoire of dat van anderen zoals Lee McBee, Magic Sam, Howlin’ Wolf enz. Het is bekend dat Texanen de kunst verstaan om de hen omringende bluesinvloeden te absorberen en die in het eigen spel te integreren. Boogie, blues, funk en zelfs ballads verwerken zij bijgevolg in zowat elke liveconcert. Het melancholische ‘Frankie’s Blues’, vertolkt door Mike Morgan, was trouwens een van de hoogtepunten in het concert, naast het uitgesponnen, fascinerende, tranceachtige ‘Easy Baby’ van Magic Sam, dat aan de huid kleefde.

Blijkbaar waren Mike Morgan en Jim Suhler er erg op gebrand om te spelen, want nog vóór het aangekondigde openingsuur begonnen zij aan hun act, daarbij geruggensteund door de ritmesectie, met de alerte drummer Kevin Schermerhorn en de coole bassist Drew Allain, die op die dag jarig was. Die plotse aanvang maakte dat Danny Guilliams het bluesjaar niet officieel kon inhuldigen, wat hij echter na de pauze herstelde. Bluesclubs, die zich in deze tijd kunnen handhaven, zijn inmiddels een zeldzaamheid. Voortrekkers die daar iedere jaar weer in slagen, ondanks het gebrek aan subsidies, verdienen daarom applaus. Die gaat gewoonlijk naar een minister of de burgemeester, al dan niet in hun vestiging of op een marktplein. Gelukkig echter ook naar de muzikanten en aldus in Hasselt ook naar de gedreven bluesgitaristen Jim Suhler en Mike Morgan die de avond tot een succes maakten. Zoals zij vaak naast elkaar hun beider gitaren in dialoog lieten gaan, getuigde van broederlijk respect. De zang namen zij elk op beurt op zich waarbij zij naar zowel oud als nieuw materiaal grepen. Vooral Mike Morgan leefde zich in de tragere songs en solo’s in, getuige ook zijn bezwete borst waarop een kruisje hing te blinken, mogelijk als afweer tegen duivelse verlokkingen. Ook Jim Suhler heeft zijn favorieten en koos voor meer ritmische vaart zoals zoals bij zijn eigen ‘Ruby Lee’ of de boogie ‘Gimmie Back My Wig’ van Hound Dog Taylor, begeleid met slidegitaar.

Met slechts een korte onderbreking gaf het viertal zich volledig over aan de groove en soul van tijdloze blues, met een lichte voorkeur voor funky blues en hypnotische boogie. In navolging van legendes als Stevie Ray Vaughan, Magic Sam, Elmore James, Muddy Waters en Howlin’ Wolf koppelden de frontmannen hun gelaagde emoties aan de body en snaren van hun vertrouwde gitaar. Sinds zij twee decennia geleden in Dallas de studio indoken om er hun plaat op te nemen zijn zij elk hun eigen weg gegaan. Jim Suhler heeft los van Mike het podium gedeeld met vele legendes, in Louisiana o.m. met Dr. John en Irma Thomas, maar ook met Pinetop Perkins en Son Seals. Ook Mike Morgan toerde de wereld rond en maakte zich daarnaast onmisbaar in de verkoopbranche van o.a. zware Suzuki moto’s. Toch hervonden beiden elkaar in een Europese concerttour en hun vriendschap leek na al die jaren des te hechter. Meer dan hun zang boeiden zij het publiek met hun veelzijdig en genuanceerd gitaarspel, soms solerend, vaak ook zij aan zij, gevoelvol bij elkaar aansluitend. Niettemin behouden zij elk hun eigen stijl. Zelfs hun, al dan niet gehavende, gitaren zijn gepersonaliseerd en op eigen temperament afgestemd. Elektrisch of met slidegitaar vertolkten zij hun rauwe doorleefde blues met de overgave van rasmuzikanten die hun muziek als leeftocht beschouwen. De levenslust spatte uit de drive en ritmiek van het rockende ‘Ding Dong Daddy’ of het funky ‘Stagger Lee’. Met het fascinerende ‘Midnight Rambler’ en opzwepend drumwerk van Kevin Schermerhorn, sloot het viertal het concert af, na twee uur gedeeld speelplezier. Het publiek bedankte met applaus, gelukkige gezichten en een rush naar de platenverkoop in de hoop daar nog een foto met hun helden te kunnen versieren.

Marcie

foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers

 

 

 meer video's - ROLL ME - SUGAR COATED LOVE - EASY BABY ( Magic Sam) - DING DONG DADDY

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
MIKE MORGAN  
JIM SUHLER  

MOD HASSELT, 12/10/17