NICK CAVE & THE BAD SEEDS @ SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 13/10/17

Je zou jezelf op voorhand kunnen afvragen of er überhaupt nog iets te ontdekken valt na lezing van de unaniem 5 sterren recensies van de afgelopen shows, zeker als de artiest in kwestie avond na avond identiek dezelfde setlist speelt en je al weet dat hij er moeiteloos in slaagt om de 7 gespeelde songs van ‘Skeleton Tree’ voor een massapubliek geloofwaardig te brengen.

Het antwoord daarop is volmondig ja want het is weinige artiesten gegeven een show te regisseren waarin de fysieke als emotionele verstrengeling van artiest en publiek langs beide kanten zo intens wordt beleefd.

Het Sportpaleis is al maanden uitverkocht. De 20.000 gelukkigen hebben zich niet laten afschrikken door de confrontatie van een grote concertzaal met de intimiteit van Nick Cave’s laatste werkstuk. De voorspelbare elementen blijken in praktijk geheel onvoorspelbaar uit te pakken Maar daarvoor moet je Nick Cave heten.

Het verhaal is gekend. Nick Cave was in juli 2015 bezig aan de opnamen van zijn 16de studio plaat ‘Skeleton Tree’ toen plots het noodlot toesloeg. Zijn 15 karige tiener zoon Arthur Cave viel na een LSD-trip van een klif en stierf in het Engelse Brighton, de woonplaats van Cave en zijn gezin. In de muziekdocumentaire ‘One more time with feeling’ gedraaid tijdens het opname proces is de beladen sfeer voelbaar. De songs van het album ofschoon reeds geschreven vóór de fatale gebeurtenis krijgen hierdoor een extra dimensie met een breekbare Cave aan het woord. En die krijgen we al meteen met drie songs op rij uit dat album.

Cave die in het verleden gemakkelijk fysiek contact zocht met zijn publiek (handjes schudden, zich laten betasten door fans), doet dat nu ook weer al was het verwonderlijk dat het al zo vlug gebeurde bij de intieme songs uit ‘Skeleton Tree’. De opener “Anthrocene” zingt Cave nog vanop een barkruk. Warren Ellis zet het nummer in aan de piano, het grote sportpaleis is muisstil en dat blijft het tot de laatste noot van het nummer wegsterft waarna een hartverwarmend applaus opstijgt. Cave komt meteen de trap naar beneden en zoekt contact bij de voorste rijen. De fans steken gretig hun handen uit naar ‘predikant’ Nick Cave om door diens handen betast te worden al is zijn aanraking geen zegening van God maar een uiting van verbondenheid en het zoeken naar troost.

Toch lijken de fans zich aangesproken wanneer Cave tijdens “Jesus Alone” declameert “With my voice/ I am calling you” al schreeuwt Cave eerder zijn onmacht uit naar een God die hem in de steek laat. Het volgende moment is Cave met een schrijdende beweging of een sprongetje al weer op weg naar een andere kant van het podium voor een nieuwe ‘zegening’. Cave zet zijn woorden kracht bij met gebaren. Zijn bariton klinkt in het sportpaleis helder en elk woord is goed verstaanbaar. Het minimalistisch zwaarmoedige “Magneto” doet al meteen naar adem happen. “We slow down”, zegt de meester maar dat slaat op een ander tempo niet op de intensiteit van intiem heftig naar emotioneel hard. Was het ‘Skeleton’ drieluik al van een huiveringwekkende schoonheid wat volgt is zo mogelijk nog indrukwekkender met een andere kant van Cave’s spectrum.

“Higgs Boson Blues” drijft op een gitaarlijn die wat aan “Purple Rain” doet denken maar gaat dan gestaag crescendo. Cave laat zich vallen op de voorste rijen en gaat alsmaar heftiger zingen. Het Bad Seeds geluid snijdt hard terwijl Cave “Can you feel my heart beat?” uitschreeuwt en gelijk de fans herhaaldelijk laat meevoelen “boom,boom,boom”, zakt door de knieën en zingt tegen de handen aan. Uiteindelijk blijft alleen Warren Ellis achter in de spotlight, adembenemend! De oudjes, publieksfavorieten “From Her to Eternity” en ”Tupelo” doen het nog steeds geweldig. “From Her to Eternity” dreigend met hamerende piano en xylofoon gebeuk, barst los met Ellis die als een razende gek op zijn viool tekeer gaat en een Cave die alsmaar bitsiger Cry! Cry! Cry! schreeuwt, een totaalbeleving die ontaart in een ziedende chaos. Ook het stormachtige ”Tupelo” ontrolt zich als een donderslag bij een donkere hemel, de intensiteit voorbij.

Bij het recente “Jubilee Street” (Push the Sky Away, 2013) lijkt het even op adem komen bij een gewoon rock nummer maar het is slechts de aanloop naar een geluidsexplosie halfweg waarna de band alsmaar harder en sneller gaat spelen aangevoerd door een ontketende performer, verscheurend hard en raak. Het publiek luistert met ingehouden adem en de applausontlading is telkens enorm. Het weze duidelijk Cave schakelt moeiteloos van intiem beklemmend naar heftig emotioneel, van ingetogen naar ruig. De 6-koppige The Bad Seeds is wellicht de beste groep die Cave zich kan wensen. Van uiterst subtiel naar hard geraffineerd maar bovenal ten dienste van de meester.

Na dit indrukwekkend driekwartier is het bekomen bij ingetogen songs als “The Ship Song” en een plechtig “Into My Arms” waarbij Cave zowaar de tekst even vergeet. Je zou voor minder na de voorbije emotionele rollercoaster. Maar het zijn de songs uit ‘Skeleton Tree’ die het meest naar de keel grijpen. De weemoedige treurnis die opwelt uit “Girl In Amber” tegen de mistige achtergrond van de uitgebrande Pier in Brighton met een shot van vrouw Suzy op het strand voelt ongemakkelijk. Vervolgens het schrijnende “I Need You”. “Nothing really matters when the one you love is gone / I need you in my heart, I need you” zingt Cave smekend, bijna leeg om uiteindelijk met een laatste krachtinspanning “I Nééd Yóú” zijn pijn uit te schreeuwen. Maar de showman in Cave komt al direct terug tot leven wanneer de onheilsklokken luiden in het dreigende “Red Right Hand” dat tot tweemaal toe met een geluidsexplosie je midscheeps raakt. Cave gaat helemaal op in de song, het publiek hangt aan zijn lippen en reageert uitzinnig. Cave besluit met: “You’re fucking awesome,… Thank you”. En het gaat maar door met dat andere live beest “The Mercy Seat” waarbij Cave nogmaals zijn duivels ontbindt en massa en band perfect regisseert tijdens een dolle rit. Het ingetogen “Distant Sky” brengt rust maar ook hoop met de helende stem van de Deense sopraan Else Torp die levensgroot wordt geprojecteerd. “Skeleton Tree” met een meeslepend mooie melodie trekt voorzichtig de lijn door met “And it's alright now”. Een staande ovatie was nog nooit zo gemeend.

De bisronde ofschoon vooraf gekend is in praktijk een totaalbeleving. Tijdens het weemoedige dronkemanslied “The Weeping Song” belandt Cave plots twintig meter ver in het publiek waar hij vanop een verhoog als een Messias de massa bespeelt die hem adoreert: hij geeft zijn microfoon aan een fan en leert het publiek flamencoklappen tot driemaal toe. Vervolgens gaat Cave terug door de massa en neemt in zijn zog volk mee terwijl de band de moordballade “Stagger Lee” inzet en tegelijk nog een 100-tal verhitte fans mee het podium bestormt die hem gedwee volgen in zijn dansmoves, zwijgen, Ssst! of gaan zitten: een stukje theater dat haaks staat op het angstwekkende parlando van Cave die nu ook effectief het publiek induikt dat hem terug duwt op het podium terwijl achterin de band de intensiteit verhoogt met ongemeen harde uithalen. “Push the Sky Away” is dan een spirituele afsluiter die als een mantra iedereen oproept om de handen in de lucht te gooien, de blik omhoog te richten en met Nick Cave de hemel weg te duwen zodat licht kan schijnen. “And some people say it's just rock and roll/Oh but it gets you right down to your soul”. Alleen gote performers komen hier mee weg!

Voor wie er mocht aan twijfelen: Nick Cave heeft zijn trauma zeer zeker te lijden maar zet het om in iets levenskrachtig/levensvatbaar niet thuis maar op het podium met de steun en liefde van de fans die hem meer dan ooit een warm hart toedragen. Verpletterend optreden dat nog lang zal bijblijven.

Marc Buggenhoudt

Setlist

Three Seasons in Wyoming (Nick Cave song) (Tape) (Soundtrack Wind River, 2017: Nick Cave / Warren Ellis)
1.Anthrocene (Skeleton Tree, 2016)
2.Jesus Alone (Skeleton Tree, 2016)
3.Magneto (Skeleton Tree, 2016)
4.Higgs Boson Blues (Push the Sky Away, 2013)
5.From Her to Eternity (From Her to Eternity, 1984) *
6.Tupelo (The Firstborn Is Dead, 1985) *
7.Jubilee Street (Push the Sky Away, 2013)
8.The Ship Song (The Good Son, 1990) *
9.Into My Arms (The Boatman’s Call, 1997) *
10.Girl in Amber (Skeleton Tree, 2016)
11.I Need You (Skeleton Tree, 2016)
12.Red Right Hand (Let Love In, 1994) *
13.The Mercy Seat (Tender Prey, 1988) *
14.Distant Sky (Skeleton Tree, 2016)
15.Skeleton Tree (Skeleton Tree, 2016)

Encore:

16.The Weeping Song (The Good Son, 1990) *
17.Stagger Lee (Murder Ballads, 1996)
18.Push the Sky Away (Push the Sky Away, 2013)
* From: The Best of Nick Cave & the Bad Seeds (1998)

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPORTPALEIS, ANTWERPEN

13/10/17