ST. VINCENT @ AB BALLROOM, BRUSSEL - 23/10/17

Het concert van St. Vincent was eentje in de categorie: laten we eens een gok wagen. Ik kende haar vooral van de samenwerking met David Byrne. Hiervan wist ik nog dat ze een mooie stem heeft. Voorts dat ze nogal eigenzinnig is en al eens durft te experimenteren. Annie Clark, zo noemt deze dame echt, had ook een nieuwe plaat uit “Masseducation” met daarop de radio hit “New York”. Genoeg argumenten om het erop te wagen.

Het werd, op zijn zachts gezegd, een belevenis. Dit in de goede betekenis van het woord: het was apart, speciaal en het had “iets”. Maar het was zeker geen concert in de klassieke betekenis van het woord. Misschien is een performance de beste omschrijving van wat er op het podium te zien en in de zaal te horen was.

Dit omschrijven is niet zo moeilijk: op het podium St. Vincent op haar eentje die haar nummers brengt, zich begeleidend op gitaar en met de opgenomen tracks die afgespeeld worden. Kortom een soort van karaoke versie van haar nummers. Achter zich op het grote scherm werden de hele tijd beelden geprojecteerd waarin de dame zelf meestal centraal te zien was. Op zijn zachts gezegd een beetje narcistisch.

Maar de eerlijkheid gebied te melden dat ze sterk bij stem was, de beelden best leuk gevonden en haar gitaarspel boven alle verwachtingen inventief was. De show viel uiteen in 2 delen. Het eerste deel was een dwarsdoorsnede van haar repertoire voor haar nieuwe plaat. Ze bracht een tiental nummers die op veel respons konden rekenen van het publiek. In sommige nummers heeft het iets van chanson “Actor Out Of Work”. In andere nummers zoals “Cruel” is het dan weer heel dansbaar door de stevige beat op band opgenomen. Visueel was het heel sterk door het spel met licht, beeld en gordijnen. Hoewel dat zijzelf in haar soort van Jessica Rabbit pakje best mocht gezien worden. Zelf was ze op haar best in de uptempo nummers. “Digital Witness” was er zo eentje. Hoogtepunt van het eerste deel was voor mij de eindspurt van “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” die beiden met wat DJ gemix in de dansclubs kunnen.

In het tweede deel bracht ze integraal haar nieuwe plaat. Ze kwam op in een diva outfit . “Hang On Me “ is een liefdesliedje. Iets wat haar niet zo goed af gaat. “ Masseducation” en “Sugar Boy” hadden beiden een knappe gitaarsolo die de nummers een licht psychedelische tint gaf. “Los Angeless” had dan weer iets van techno en kreeg de hele zaal aan het bewegen. De radiohit “New York” met enkel piano op de band bewees dat ze een goede zangeres is. Naar het einde van de set werd het tempo terug opgedreven. Met de nodige tempowissels kregen we het knappe drieluik “Young Lovers”, “Dancing With A Ghost” en “Smoking Section”, met wederom dat knappe gitaarspel dat aan Prince zijn gitaaruithalen deed denken: pure rock in een funky dansnummer en toch werkt het. In dit tweede deel waren de beelden op het podium zeker even belangrijk als de nummers.

Als ik de avond moet scoren dan was het als concert bedroevend een karaoke voorgeschoteld te krijgen. De beperking van een vooraf opgenomen muziekband maakten dat alles moest passen wat alle spontaneïteit uit het concert verbande. Maar als ik een score moet geven voor een vermakelijke avond waarbij ik dingen te zien en te horen kreeg die mooi, uitdagend, kitscherig, af en toe experimenteel waren en doorspekt met mooie zang en gitaarspel dan was die zeker geslaagd. Een gemengd gevoel noemt dat zeker?

Lisael

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

23/10/17