THE BREEDERS @ TRIX, ANTWERPEN – 23/10/17

The Breeders komen ietwat verrassend voor een tournee naar Europa, zeker omdat ze niet direct een nieuw album te promoten hebben, al hebben ze wel net de single “Wait In The Car” uit. Het blijkt echter dat de fans hen nog niet vergeten zijn want de Trix-zaal is nagegoeg uitverkocht en dit voor een concert op een maandagavond. Kim Deal richtte de groep in 1988 op, samen met o.a. Tanya Donelly van Throwing Muses (en later ook Belly) en brachten in 1990 “Pod” uit, het debuutalbum dat heel goed onthaald werd. Het was pas met “Last Splash” dat de grote doorbraak volgt en dit vooral door de monsterhit “Cannonball” die op het album fungeert. Kim speelde na de reünie van Pixies nog een tijdlang bij deze groep maar hield het in 2013 voor bekeken en startte dan terug The Breeders op. De groep bestaat naast Kim (gitaar en zang) momenteel nog steeds uit tweelingzus Kelley op gitaar en zang, Josephine Wiggs op bas en drummer Jim MacPherson.

Er is vanavond nog een voorprogamma voorzien met het Britse vrouwelijke vijftal PINS. Deze groep uit Manchester bestaat sinds 2011 en bracht tot hiertoe twee albums uit. Zangeres Faith Holgate wordt bijgestaan door een gitariste, bassiste, drumster en keyboard/elektronicaspeelster. Ze brengen een mix van indierock met elektro-invloeden, dikwijls leunend op een heel ritmische onderlaag. De muziek nodigt uit tot heupwiegen maar helaas klinkt de zang me wat te schel in de oren. Een pluspunt is zeker dat de dames er geweldig uitzien (ze worden dan ook gekleed door Saint Laurent) en ondanks het feit dat het best leuke muziek is, denk ik dat ze het vooral van hun uiterlijk moeten hebben. “Girls Like Us” en “Oh Lord” zijn me het meest bijgebleven van de nummers. Ze hebben hun taak als opwarmer zeker prima vervuld.

The Breeders komen stipt op het aangekondigde uur het podium op, wat in mijn ogen al een goed teken is, want het is toch altijd een beetje afwachten met de zusjes Deal. Kim krijgt haar gitaar maar moeilijk gestemd, wat Kelley aanzet om haar zus al wat te jennen ('this is boring' - geeuwen). Het wordt afwachten want Kelley doet toch wel raar bij het begin van het concert. Ze openen meteen met het geweldige “No Aloha” en het klinkt meteen typisch en onmiskenbaar Breeders, een rustige intro vooraleer de song losbarst met rammelende gitaren en zachte zang van Kim. Bij “Invisible Man” zorgt Kelley voor tweede stem maar gaat daarbij de mist in. “S.O.S.” en “Hag” worden naadloos aan elkaar geregen en klinken prima. Van de nieuwe single “Wait In The Car” brengen ze een knappe versie en het publiek onthaalt de song dan ook alsof het een classic is.

Ze grijpen tot mijn vreugde ook even terug naar de The Amps periode met “I Am Decided” en “Tipp City”. Kim draagt deze nummers op aan al de alcoholisten. Deze plaat met The Amps viel wat tussen de plooien indertijd, maar ik koester ze nog steeds. Het recentere “Walking With A Killer” van de single series uit 2013 mag er ook zijn. Halverwege de set wordt dan het nummer gespeeld waarop iedereen zat te wachten. Ze brengen een vrij getrouwe, behoorlijke versie van “Cannonball” maar echt sprankelen doet het helaas niet. In enkele nummers kom roadie Kentucky Mike de groep versterken voor een dubbele baspartij. Kelley mag “I Just Wanna Get Along” zingen en ze brengt het er nog goed vanaf ook. Zoals gewoonlijk brengen ze The Beatlescover “Happiness Is A Warm Gun” (“Pod”). De reguliere set wordt afgesloten met een fors “Bang On”. Ze komen echter nog terug voor vier bisnummers : “Gigantic” (Pixies) wordt muzikaal heel goed gebracht (voor dit nummer wisselen Kim en Josephine van instrument) maar vocaal laat Kim het wat afweten, “Divine Hammer” en de obscure Ed's Redeeming Qualities song “Drivin' On 9” zitten wel goed. Tijdens deze laatste song komt de drumster van PINS een stukje viool meespelen. Uiteindelijk sluiten ze in stijl af met “Iris” van het debuut “Pod”.

The Breeders hebben de aanwezigen anderhalf uur verblijd met hun rammelende, geïnspireerde indierock. De bijdrage van drummer Jim MacPherson kan niet overschat worden, de basis die hij (samen met bassiste Josephine Wiggs) onder de songs legt is fenomenaal. De dikwijls verrassende tempowisselingen en stops in de songs vereisen een ongekende concentratie maar hij laat geen steek vallen. Josephine staat heel de set stoïcijns maar prima te bassen. De zusjes Deal zijn hun eigenste zelve en laten af en toe wel een steek vallen maar dat hoort bij The Breeders, anders moet je maar naar een concert van Celine Dion gaan. Ze amuseerden zich zichtbaar en dat werkt aanstekelijk. Ik heb in ieder geval geen spijt dat ik mijn maandagavond voor dit concert heb opgeofferd.

Lou van Bergen


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN

23/10/17