DWEEZIL ZAPPA 50 YEARS OF FRANK @ BOZAR, BRUSSEL - 16/10/17

Freak Out ! 50 Years Of Frank. Voor Dweezil een goede reden om na 50 jaar dit debuutalbum van zijn vader terug tot ons te brengen. We vergeten hierbij even de moeilijke situatie die hij met broer Ahmet en zuster Diva heeft, hopelijk wordt dit binnenkort rechtgezet. Hierdoor veranderde Dweezil wel de naam van deze tour. I.p.v. “Zappa Plays Zappa” in “Dweezil Zappa Plays Zappa” wat ook al niet door de mand kon voor Ahmet, momenteel in “What The F@%ck Do You Want, Cease And Desist Tour”. Met dit laatste vertaald als  “last onder dwangsom”, zet Dweezil zoals hij zegt zijn “ unstoppable mission to play my fathers music ” verder en hierbij een grote middelvinger opsteekt naar Ahmet, die de zogenaamde trust van de familie probeert te leiden, na de dood van moeder Gail in 2015. Zeg nooit “It Can't Happen Here”, al wat telt is geld, voor al te veel onder ons.

Als je weet dat Frank Zappa 63 albums maakte tot zijn dood in 1993, waarna er nog eens 47 zijn uitgegeven, besef je al een deel van zijn inzet en bijdrage. Als geniale componist en bandleider, ook nog begenadigde gitarist en, voor echte Zappa kenners, met een diep- en dubbelzinnige humor in zijn songteksten. Daarbij nog een scherpe kijk op de Amerikaanse politiek, net als Monty Python dat als TV programma deed, aan de andere kant van de plas. Zo maakte hij met de Mothers of Invention een satire op het leven van een rockgroep op tournee. In “ 200 Motels “  net als zijn eerste album Freak Out, met een ongehoorde visie in de toen nog über-deftige maatschappij. Werd ook verfilmd met henzelf in de hoofdrol. Ondanks deze ogenschijnlijke gekte spelen Frank en de Mothers altijd met een kenmerkende discipline en virtuositeit.

Stipt om 20u30 verschijnt de band, enkele noten inzettend terwijl Dweezil even later zijn middelplaats inneemt voor “ Latex Solar Beef “. Een passend gekozen intro en alvast sexueel geladen. Behaalde in 1971 raar genoeg niet de 200 Motels, door een te korte opnametijd, maar geeft hier wel de sound en het idee van Franks' virtuositeit weer. Deel uitmakend van een reeks nummers die de “ Groupie Routine ” beschreef. De latex verwijzend naar condooms, de zon naar de mannelijke godheid en het vlees naar het orgaan tussen de benen van een rockster. “ It Can't Happen Here ”, kunstwerk in experimentele geluidskunst met percussiebreaks à la Edgar Varèse, één der boegbeelden van Frank. Een post moderne Zappa visie van een harmonieus zo genaamd barbershop kwartet. De harmonie dan wel in een rap versie gegoten, die zelfs vier tot vijf stemmig geïmproviseerd door elkaar wordt gezongen. Deze vroege poging tot sound art bevat vier delen. Het duidelijk herkenbaar gescheiden 4-stemmige vocale kwartet van de vrije piano solo's, met het idee dat rare dingen niet kunnen gebeuren bij eerlijke en in de pas lopende burgers, straight people.

Op vijf september 1969 wordt het eerste kind van Gail en Frank Zappa geboren. Het ziekenhuis in LA weigert echter de naam Dweezil te accepteren, daarom krijgt hij de naam van Ian Donald  Calvin Euclid Zappa. Toen hij als kind hierachter kwam, heeft hij alsnog zijn naam laten veranderen in Dweezil. Uiteraard onder invloed van vader, pakt hij al snel de gitaar op en gaat in de leer bij Steve Vai, toen bandlid bij vader. Invloedrijke tijden, als je bedenkt dat Steve op zijn beurt in de leer was bij Joe Satriani. Dweezil maakt met zijn broer Ahmet twee albums in 1993 en 1996, met hun groep, gekscherend AZ/DZ genoemd,  AC/DC in volle power achterna. Verder nog een paar solo-albums, maar na de dood van vader in 1993, krijgt hij de wroeging en roeping zijn vaders muziek verder te verkondigen, vooral voor jeugdige fans. Het is en blijft moeilijk het grote publiek te bereiken maar degenen die ooit Frank beluisterd of gezien hebben, zijn al snel met hem mee. Sinds 2006 treedt Dweezil op met  vaders' muziek waar hij steeds in evolueert. Het is dan ook geen sinecure deze moeilijk en onconventionele muziek onder de knie te krijgen. Tijdens zijn eerste tours zien we hem samen met Steve Vai, Napoleon Murphy Brock, Terry Bozzio, Ray White, ook dit jaar in de US als gast Ike Willis, enkele oorspronkelijke bandleden uit de grote jaren van Frank Zappa, die enkel de beste der besten uitkoos.

Dweezil vertelt ons de wonderbaarlijke jaren van de Mothers Of Invention terug te brengen en vooral enkele nummers uit dat debuutalbum van 1966. Pure psychedelische rock in deze ervaren Bozar zaal met “ Probably Wondering Why I'm Here ” en “ Bow Tie Daddy  “ uit Freak Out. Alles onder controle vader, maar zo dubbelzinnig als maar kan. Ook “ Harry You're A Beast “, ongecensureerde bed scenes als een kortverhaal, met vooral de “ raspy voice ” van Cian Coey, een nieuwkomer in de band, samen met multi-instrumentalist en vocalist Adam Minkoff naast haar, die vandaag net als Dweezil de Gibson hanteert waar je een groot googlymoogly gehalte voor nodig hebt. Typische Mothers medley “ Orange County Lumber Truck ” en (what you need is) “ Motherly Love “ vervoegd met “ Anyway The Wind Blows ”. Slagzin die inslaat als een bom, vraag maar eens aan Tom Barman.  Had een hit kunnen zijn als single op de top charts, maar Franks principes hielden stand en werd wel een favoriet op Freak Out.

Het druist hier verder op de klok naast Dweezils pedaalbord, net als door de jaren. “ Mom And Dad ” en “ Tell MeYou Love Me “, getuigen beide van harmonieus samenspel en zangwerk van  Sheila en Adam, met  hoge noten van Cian. Ryan steeds de ritme veranderingen aangevend, verbazend slagwerk en energie, zonder maar één druppel zweet. Keyboards duidelijk in meervoud in de al even ervaren handen van Chris Norton, die op zijn beurt enorme solo's brengt. Toegegeven, heb zelf altijd het meeste oog voor Scheila, als enige al bij het prille begin bij Dweezil, altijd speels en virtuoos zoals Dweezil het verlangt.

“ Cruising For Burgers “ met voortreffelijke sax van diva Scheila, terwijl Kurt Morgan, in korte broek en zwarte das, zijn fender bas al dansend bespeelt. Een eigen versie op het “ James Bond Theme “ waarmee ook Frank live de aandacht even kon afleiden, steeds met voortreffelijke gitaarsolo's ingekleurd. “ Studebaker Hoch “ een nummer enkel live gespeeld en alleen op bootleg albums terug te vinden. Solo's van Dweezil met geraffineerde jazzy kruiden in een ongehoorde medley. Waarna Adam Minkoff op gitaar zijn kunde openbaart als intro op “ Cosmic Debris “, prachtig werk van 1974 op “ Apostrophe “. Terug naar de vroege Mothers met een 200 Motels Medley van “ What Will This Evening Bring Me This Morning “ en “ She Painted Up Her Face “ welk het experimentele karakter van deze onconventionele film weergeeft.

Even de klok verder zetten naar 1974 met “Advance Romance” uit de Bongo Fury album. Met de inspiratie van Captain Beefheart werd Frank en wij nu ook naar blues rock geblazen. Ook dat mag deze avond zeker niet ontbreken. Blues en experimentele jazz worden vermengd tot folkblues voor de 21ste eeuw met een psychedelische onderbouw. Deze fundatie voor muzikanten en Zappa fans vindt ge des te meer in “ Zomby Woof  “. Voor velen een album boven alle andere “ Over-Nite Sensation. Waaruit ook “ Dirty Love “ zwoel de dansperikelen aanwakkert zo niet penetreert. Verder naar 1976 met “ Wind Up Working In A Gas Station” uit het al even hoogstaande “ Zoot Allures” progrock album. Een aanval op het huidig schoolsysteem, waardoor je als hoog gediplomeerd met een laag salaris of in een benzinestation moet werken. Een nummer dat zich wel leent voor de vrouwelijk hoge en funky stem van Cian. Tussendoor hoorden we ook nog “ Would You Go All The Way “ uit Chunga's Revenge. Het blijft albums donderen, in die tijd nog LP's... die kraakten van genot. De aaneenschakeling van hun songs resulteert in Mothers “ Daddy, Daddy, Daddy “ met zang van Adam gaande over dirty material zoals dicks as monsters, net als “ What Kind Of Girl Do You Think We Are “ en “ Bwana Dik “, surrealisme hoog in het vaandel.  

“Village Of The Sun” gaat over Franks tienerjaren, toen hij met zijn groep The Black-Outs optrad op de Palmdale Boulevard in een pub genaamd “The Village Inn & Barbeque”, met dronken dansers die ook in de song voorkomen. Funky ritmes in overvloed ! Het instrumentale “Echidna's Arf” hoort hier altijd bij als meesterlijke afsluiter, een compositie waarbij Bach en Beethoven met open mond zouden staan. Het is geen nostalgische muziek, het blijft modern in zijn eigen stijl. “Jazz is not dead, it only smells funny “ , zo ook in “Let's Move To Cleveland “ welk overvloeit in hun laatste nummer “ Inca Roads “. Een xeno-chronische song waar niet alleen Dweezil gefascineerd door is, spelen dat in elke tour, met een einde als loflied voor Ruth (Underwood).

Na meer dan twee uur genieten, ronden zij af met een aaneenschakeling van vier nummers. “Duke of Prunes” uit de tweede Mothers album “ Absolutely Free”  (1967). Terug naar het eerste “Freak Out” met “ Doreen, I Want You Tonight “. Stappen naar 1983 met een meer bekende “ Dinah Moe Hum ”, een meer dan overspelig nummer... in tekst, dan wel puur stem- en instrumentaal meesterwerkje  in een slow ritme met een “ big sussudio ”. In “ I'm The Walrus “, missen we wel Ike Willis, die tijdens deze tour in Chicago en NY mee op de planken stond. Dweezil gooit net als zijn vader spielerei er tussendoor, zo herkennen we het riff uit “ Careless Whisper”, een wereldhit van George Michael.

Dweezil zagen we sinds 2006 een achttal keren in België, Vorst nationaal Brussel, Elizabethzaal Antwerpen, Handelsbeurs op het Kouter in Gent, Het Depot Leuven, OLT Rivierenhof Antwerpen, AB Brussel, De Roma Antwerpen. Hij houdt ons mee op zijn lijst, na doorkruisen van Engeland en Schotland, gister Parijs, met een luxueuze bus verder van Brussel naar Nederland, Utrecht, Tilburg en Hengelo, waarna Zweden en Noorwegen, om begin volgend jaar zijn tour verder te zetten in Australië. De volledige platencollectie onder de loupe brengen is onmogelijk, wel zien we Dweezil graag terug, albumkeuze genoeg en waar heeft hij in België nog niet opgetreden ? Waarschijnlijk heb ik jullie wat verveeld want zoals Frank het zegt:

 “ Rock journalism is people who can't write, interviewing people who can't talk, in order to provide articles for people who can't read. “

          Dweezil Zappa – Guitar

          Scheila Gonzalez –  Sax & Keys & vocals

          Ryan Brown – Drums

          Chris Norton – Keys

          Kurt Morgan – Bas

          Cian Coey – Vocals

          Adam Minkoff – Guitar & Vocals

Guy Cuypers

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOZAR, BRUSSEL

16/10/17