CROSBY, STILLS & NASH @ VORST NATIONAAL - 25/09/15

Levende legenden, ze bestaan nog wel degelijk. David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash bewezen in een goed gevuld Vorst Nationaal dat ze wel degelijk de tand des tijd hebben doorstaan. Samen met Neil Young zijn ze aansprakelijk voor één van DE monumenten uit de hedendaagse muziekgeschiedenis namelijk hun album ‘Déjà Vu’ uit 1970. En natuurlijk mede dankzij hun – nog steeds – memorabele passage op het Woodstock festival in 1969. Elk artiest bouwde een eigen solocarrière op en die van Neil Young bleek tot op heden het meest tot de verbeelding sprekende. Toch bleven CS&N ook als trio met de regelmaat albums uitbrengen en optredens verzorgen.

Geen hightech toestanden of reuzeschermen maar een sober aandoend podium was het decor voor deze nostalgische avond. Geruggesteund door een solide begeleidingsband waarin muzikanten zitten die eerder al hun sporen verdienden bij o.a. Jackson Browne, Sting en Bruce Springsteen, betraden de drie barden hun met Perzische tapijten bedekt werkterrein en gingen ze meteen vol overgave van start met hun klassieker (uit ‘Déjà Vu’) ‘Carry On’ dat naadloos overging in het obligate ‘Questions’. Wonderbaarlijk om te horen hoe hun stemmen feilloos in mekaar vloeien en zo een sound neerzetten die zo herkenbaar en eigen is dat niemand of geen enkele andere band hen dit nadoet.

Alhoewel reeds voorbij de gezegende leeftijd van 70 hebben geen van de drie aan charisma moeten inboeten. Stephen Stills’ stembanden zijn niet meer zo elastisch als die van z’n twee andere kompanen maar hij maakt dit ruimschoots goed door zijn grandioos gitaarspel. Later op de avond zal zijn boezemvriend Graham Nash hem de titel “Best lead guitarplayer of the world” toekennen. Het is de allereerste keer dat ik de heren aan het werk zie en het valt mij op – in tegenstelling tot wat ik altijd dacht – dat David Crosby de meest introverte van het gezelschap is. Zoals hij daar in zijn hoek staat te zingen met zijn handen losjes in zijn broekzakken als hij geen gitaar speelt, met zijn lange witte haren en de overbekende dikke, ondertussen witte snor lijkt hij op een goedlachse en joviale opa. Hij doet mij denken aan een bejaarde versie van Dennis Hopper uit de film ‘Easy Rider’. Zo iemand wil toch iedereen als grootvader? Zijn stemgeluid is nog steeds fenomenaal en heeft niets aan kracht ingeleverd doorheen de - toch wel – turbulente jaren. Geen wonder dat hij met het hoogtepunt van de avond gaat lopen als hij een meesterlijke ‘Almost Cut My Hair’ (ook al uit ‘Déjà Vu’) neerzet. Ook Stills’ solo in dat nummer mag er best zijn. Graham Nash dan is de energiekste van de bende. Hij was het die steevast de brokken lijmde doorheen de jaren als er weeral eens een spreekwoordelijke haar in de boter kwam te zitten. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk en hij huppelt – steevast blootvoets – rond op het podium alsof de jaren geen vat op hem hebben. Ook hij is nog steeds stemvast en levert een paar knalprestaties waaronder ‘Marrakesh Express’ en het nieuwe biografische ‘Golden Years’.

Na de pauze wordt het tempo wat naar beneden gehaald mede doordat de heren elk afzonderlijk een nummer voor hun rekening nemen en hierdoor wordt pas echt duidelijk dat de drie enkel mekaar nodig hebben om tot magistrale songs te komen. Individueel is ieder op zich maar een ‘matig’ –vergeef mij deze uitdrukking -muzikant maar wanneer alle registers opengaan en ze close harmony zingen is het pure magie. Songs als ‘Long Time Gone’, ‘Wooden Ships’, ‘Our House’ en zeker het door iedereen meegezongen ‘Teach Your Children’ leiden ertoe dat de heren in hun finale toch hun verdiende staande ovatie kunnen in ontvangst nemen. Met bisnummer annex afsluiter ‘Suite: Judy Blue Eyes’ worden we de nacht ingestuurd. Als ik éénmaal terug buiten sta, zie ik niets dan tevreden gezichten en lachende mensen, hoor ik hier en daar het catchy riedeltje uit het bisnummer weeklinken. Dit doet ons weer beseffen dat we met CS&N toch weer een legendarische band aan het werk hebben gezien en vooral gehoord. Een band die zonder het oorspronkelijk te beseffen eigenhandig de hele muziekgeschiedenis heeft helpen veranderen. En het doet ons deugd om met eigen ogen en oren te kunnen vaststellen dat deze krasse oude knarren, deze ‘oldtimers’ als het ware, het magische vuur nog steeds in zich meedragen en kunnen overbrengen op hun publiek. Alleen hiervoor al verdienen ze ons grootste respect!

Huibbe

Foto © Marke Tentster

Setlist: Carry On/Questions – Marrakesh Express – Long Time Gone – Just A Song Before I Go – Southern Cross – Cathedral – Our House – Déjà Vu – Bluebird /// Helplessly Hoping – Girl From The North Country (Stephen Stills) – Golden Days (Graham Nash) – Somebody Home (David Crosby) – Guinnevere – Virual World – Military Madness – Almost Cut My Hair – Wooden Ships
Bis: Teach Your Children – Suite: Judy Blue Eyes

 

 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL - 25/09/15